Fantasy - De bloemlezing
Auteur
Chelsie Hance
Lezers
19,9K
Hoofdstukken
39
De beste vriend van mijn broer Deel 1
Heb je ooit gefantaseerd over iemand over wie je niet zou moeten fantaseren? Heb je je weleens voorgesteld hoe zijn hand over je lichaam glijdt, hoe hij elk stukje van je aanraakt terwijl jij onder hem kronkelt?
Ik wel.
De dagdromen begonnen toen ik vijftien was, toen mijn broer zijn nieuwe vriend, Toby, mee naar huis nam. Toby was behoorlijk wat jaren ouder dan ik, dus natuurlijk keek hij niet eens naar me. Maar ik keek wél naar hem, de hele tijd, wanneer hij maar in de buurt was. Hij en mijn broer hadden elkaar in hun eerste jaar op de universiteit ontmoet.
In het eerste jaar woonden ze samen in hun studentenhuis en daarna verhuisden ze naar een huis buiten de campus. Ik zag hem niet vaak. Misschien maar één of twee keer per jaar, maar dat stopte mijn obsessie niet, aangezien ik zijn leven via verschillende neppe socialmedia-accounts volgde, gewoon om te zien wat hij uitspookte.
Nadat ze waren afgestudeerd, kwam mijn broer weer thuis wonen, wat betekende dat ik Toby veel vaker zag. Elke keer als hij langskwam, bedacht ik wel een reden om bij hen in de buurt te zijn.
Op een avond keken ze een enge film en kwam ik er onuitgenodigd bij zitten. Het was de eerste keer dat Toby me aanraakte. Ik schrok zo hard op de bank dat Toby's hand uitschoot om de mijne aan te raken om te kijken of ik oké was. Hij was zo ontzettend lief.
Maar naarmate ik ouder werd, werd het steeds duidelijker dat ik geen kans bij hem had. Dat was een bittere pil om te slikken.
Het was mijn laatste weekend thuis voordat ik naar de universiteit ging, eindelijk vrij maar Toby helaas achterlatend. Ik bedoel, op een gegeven moment moet je toch verder, nietwaar? Ik kon niet dat kleine, verliefde meisje blijven.
Mijn beste vriendin Jane had me overgehaald om een feestje in mijn huis te geven terwijl mijn ouders een nachtje weg waren voor hun trouwdag. Het was ook de avond dat mijn broer bij zijn vriendin bleef slapen; het was eigenlijk perfect.
Dus ik dacht: Fuck it. Ik zou over een paar dagen vertrekken en het zou waarschijnlijk een tijdje duren voordat ik veel van mijn vrienden weer zou zien. Dus ik deed het. Ik organiseerde het feest en nodigde iedereen van school uit om nog even stoom af te blazen voordat we allemaal vertrokken.
De muziek stond keihard en iedereen was aan het drinken. Het werd een goede avond. Zeker eentje die ik me zou blijven herinneren — of juist niet.
„Meer shotjes,“ riep ik boven de muziek uit, terwijl Jane de wodka in de kleine bekertjes schonk.
„Fuck, Claire. Doe even rustig, anders haal je elf uur niet eens.“ Ze lachte me uit terwijl ik het shotje in één keer achterover sloeg.
„Het is een fucking feestje,“ schreeuwde ik.
Maar uiteindelijk had ze wel gelijk toen ik, nog geen twintig minuten later, moeite had om wakker te blijven.
„Kom op. Laten we je naar bed brengen.“ Ze lachte, terwijl ze me met behulp van haar vriend door de woonkamer en de trap op droeg.
„Ik hou van jullie,“ zeurde ik dronken, terwijl ik tegelijkertijd over hun gezichten aaide.
„Ja, ja. Ga nu maar gewoon je kamer in.“ Jane lachte en zwaaide de deur open. „Of toch niet.“ Ze deinsde terug toen bleek dat mijn kamer al voor iets anders dan slapen werd gebruikt.
„Ik moet die lakens morgen echt verbranden,“ zei ik met dubbele tong, terwijl ik dodelijke blikken wierp naar de mensen die mijn kamer hadden uitgekozen om in te neuken.
„Kom op, laten we de kamer van je broer proberen, en laten we in godsnaam hopen dat daar niemand aan het neuken is,“ zei Jane hardop.
Gelukkig was de kust veilig toen ze de deur openduwde.
Ze stopte me in bed en zette voor de zekerheid een glas water naast me neer, voordat ze de kamer verliet en me helemaal alleen achterliet.
Al snel viel ik in slaap, balend dat ik er te erg aan toe was om van de rest van het feestje te genieten. Pas veel later werd ik weer wakker door het geluid van absolute stilte.
„Geweldig,“ kreunde ik hardop.
Ik had het feest gemist. Gelukkig bonkte mijn hoofd niet meer zo erg en was ik alweer grotendeels nuchter geworden.
Ik rolde op mijn rug en keek uit het raam, starend naar de sterren in de nachtelijke hemel. Het was de laatste keer dat ik dit uitzicht zou zien. De universiteit waar ik naartoe ging, was omringd door zoveel lichtvervuiling dat er nauwelijks sterren waren. Dit ging ik absoluut missen.
Ik blies diep uit en sloot mijn ogen om te proberen weer in slaap te vallen, toen ik een geluid in de gang hoorde. Ik verstijfde. Ik stopte met ademen. Ik knipperde niet eens meer.
Was het iemand van het feest? Of had iemand ingebroken nadat iedereen was vertrokken? Misschien had niemand de deur op slot gedaan toen ze weggingen?
De deur ging plotseling open en wierp een silhouet in de deuropening, terwijl het licht vanuit de gang de kamer binnenscheen. Ik bleef zo stil mogelijk liggen in de hoop dat de persoon weer weg zou gaan, maar tot mijn ontzetting stapte hij de kamer in en sloot zichzelf met mij op.
Ik hoorde de rits van zijn spijkerbroek toen hij zijn kleren uittrok. Ik wilde gillen. Ik wilde wegrennen, maar ik kon me uit angst niet bewegen.
Ik voelde het bed naast me omlaag zakken toen hij erin klom. Maar zodra hij ging liggen, slaakte hij een enorme brul.
„Claire?! Wat de fuck doe jij hier?“ bulderde een stem, terwijl hij uit bed sprong en de lamp aandeed.
Ik kneep mijn ogen een beetje dicht toen het licht de kamer vulde. Pas toen alles weer scherp werd, zag ik hem. Toby. Hij stond daar alleen maar en staarde me aan met een blik vol verwarring en boosheid, terwijl hij alleen zijn boxershort droeg.
Ik kon er niets aan doen dat mijn ogen over zijn lichaam gleden, en ik zijn perfecte figuur in me opnam die ik me tot nu toe alleen in mijn hoofd had voorgesteld.
„Claire?“ vroeg hij nog een keer, waarmee hij mijn aandacht wegtrok van zijn bijna blote lichaam.
„Wat?“ vroeg ik, omdat ik zijn vraag niet had gehoord.
„Wat doe jij hier binnen?“
„Er waren mensen aan het neuken in mijn bed.“
„Dus heb je maar besloten om hier te slapen?“
„Nee, Jane heeft me hier neergelegd... Wacht even. Wat doe jíj hier?“ kaatste ik terug.
„Mijn auto is kapotgegaan op weg naar huis van werk. Je broer zei dat ik hier mocht slapen, omdat hij er toch niet is.“
„Nou, ik ga echt niet in mijn bed slapen. Ik wil geen enge ziektes oplopen.“
„En de kamer van je ouders dan?“
„Die doen hun deur op slot.“
„Waarom?“
„Geen idee.“ Ik haalde mijn schouders op.
Om eerlijk te zijn, wilde ik er liever niet over nadenken. Onwetendheid is een zegen, tenslotte...
„Nou, dan ga ik wel op de bank slapen.“
„Waarom?“
„Omdat ik niet naar huis kan. Er rijden hier geen taxi's meer zo laat.“
„Nee. Ik bedoel, waarom kun je niet gewoon hier slapen?“
„Waarom ik niet bij jou in bed kan slapen? Omdat ik niet in bed kruip bij het kleine zusje van mijn beste vriend.“
„Ik ben geen kind. Ik ben achttien. Je bent maar een paar jaar ouder dan ik,“ zei ik een beetje geïrriteerd.
„Het gaat toch echt niet gebeuren. Je broer zou me vermoorden.“
„Hij hoeft het niet te weten.“
„Ha.“ Hij lachte hardop. „Ik ga naar beneden.“ Hij draaide zich op zijn hakken om en liep weg, wat me een perfect uitzicht gaf op die perzikronde kont.
„Prima,“ schreeuwde ik hem na, voordat ik weer terug op bed plofte.
Dat zou een perfecte manier zijn geweest om de avond af te sluiten. Het zou hebben goedgemaakt dat ik het einde van mijn feestje had gemist, zelfs als hij alleen maar naast me zou slapen.
