Fayre
Auteur
Nicole Riddley
Lezers
2,2M
Hoofdstukken
63
Proloog
ACHT JAAR GELEDEN
De maan schuilt achter een dikke, donkere wolk. Geen ster te bekennen. De wind steekt op.
Een man helpt een vrouw in chique kleding en een klein meisje uit een glanzende zwarte auto. Hij begeleidt ze naar een somber gebouw waar kaarsen in de ramen flakkeren.
Een belletje rinkelt als de man de deur openduwt.
'Nee! Nee! Dat kind wil ik hier niet hebben. Weg ermee! Haal haar hier vandaan!' gilt een vrouw binnen zodra het drietal binnenkomt. Ze staart met angstige ogen naar het kind.
Ze houdt een mes vast. De scherpe punt glimt in het kaarslicht. Haar lange, donkere krullen dansen om haar gezicht. Ze ziet eruit alsof ze de stuipen op het lijf is gejaagd.
De vrouw die net binnenkwam trekt het meisje beschermend tegen zich aan. Het gezicht van de man wordt vuurrood van woede. Hij stapt de kamer in en grijpt de vrouw met het mes bij haar arm.
'Nadine, kalmeer nou. Je hebt gezegd dat je dit zou doen!' Zijn vingers knijpen hard in haar huid.
'Ik heb me bedacht. Ik wil haar hier niet. Ik wil haar niet in mijn buurt,' roept Nadine uit.
De man fluistert in haar oor: 'Ze betaalt ons een smak geld—'
Een andere vrouw valt hem in de rede. 'Dit gaat de verkeerde kant op, Samuel. Je zei dat ze een heks was, geen gestoorde! Deze vrouw is duidelijk niet goed bij haar hoofd! Ze komt niet in de buurt van mijn kind.'
Ze beweegt richting de deur, terwijl ze de schouders van het meisje stevig vasthoudt.
'Victoria, wacht even! Ze kan dit. Ze kan je helpen. Laat me even met haar praten,' smeekt Samuel. Zijn kale hoofd glimt van het zweet en zijn schouders zijn gespannen. Zijn hele lichaam straalt spanning uit.
'Je hebt het beloofd!' zegt hij op scherpe toon tegen Nadine, de vrouw met het mes.
'Ik kan het niet!' huilt Nadine. 'Kijk naar haar. Ik kan dit niet over mijn hart verkrijgen.'
'We hebben dat geld nodig, Nadine. Vergeet dat niet.'
De heks sluit haar ogen. Haar schouders zakken. 'Ze is niet van deze wereld. Ze hoort hier niet...' zegt ze zachtjes, terwijl ze zich gewonnen geeft. Haar onderlip trilt.
'Dat doet er niet toe. Je hebt gezegd dat je dit zou doen,' zegt Samuel, zijn stem wordt zachter als hij ziet dat ze toegeeft.
De vrouw haalt diep adem en opent langzaam haar ogen. Deze keer kijkt ze naar Victoria.
'Je bent te gehecht aan haar, zie je dat niet? Deze wezens zijn gevaarlijk. Ze zijn door en door slecht. Ze zijn slim, geniepig en manipulatief. Ontdoe je van haar voordat ze je pijn doet.'
Victoria's gezicht verhardt. 'Ze is mijn baby. Mijn kind. Ze is ondeugend en lastig in de omgang, maar ze is niet slecht.
'En ik ben hier niet voor je ongevraagde advies. Ik ben hier om je flink te betalen voor je werk en om je mond te houden.'
De ogen van de heks worden kil en ze kijkt vastberaden naar het kind. Het meisje is beeldschoon. Haar lange, glanzende, lichtblonde haar valt over haar rug.
Haar kleine, licht puntige oren die uit haar haar steken verraden wat ze is. Ze heeft een zeer delicaat en prachtig gezicht met een perfecte witte huid, een klein, recht neusje en volle rode lippen.
Haar grote, heldere groene ogen, de kleur van boombladeren en omlijst door lange, donkergouden wimpers, kijken voorzichtig de kamer rond voordat ze terugkijken naar de heks.
'Hoe oud is ze?' vraagt de heks.
'We denken dat ze acht is. Ze was ongeveer drie toen we haar kregen.'
'Oké. Breng haar naar het midden van de kamer en doe een stap terug,' zegt de heks, haar kaken op elkaar geklemd terwijl ze langzaam door de kamer beweegt, het mes dicht bij zich houdend.
Haar angstige ogen houden het kind constant in de gaten terwijl ze door de kleine, rommelige kamer loopt vol boeken, potten met vreemde planten en voedsel, kaarsen in verschillende maten en kleuren, en andere kleine voorwerpen.
Ze haalt wat spullen uit de potten op de planken en doet ze in een kom: alantwortel, zoethout, monnikskap, hysop en nog wat vreemde ingrediënten.
Het kind volgt elke beweging met wantrouwende maar nieuwsgierige ogen. Ze worden groot van angst als de vrouw een lange ijzeren ketting pakt.
'Nee, nee, nee! Mama, help me alsjeblieft. Alsjeblieft mama, nee,' huilt het meisje plotseling, terwijl ze haar hoofd schudt.
Ze probeert weg te rennen maar de heks gooit snel het ijzer voor haar neer, vreemde woorden uitsprekend: 'Trin lánce hin mánge, me pçándáv tute.'
De ijzeren ketting beweegt als een slang en vormt een cirkel om het meisje heen.
'Káthe tu besá! Káthe tu besá! Ná ává kiyá mánge!'
'Mama! Mama! Help me!' Ze huilt steeds wanhopiger. 'Het gaat pijn doen. Het gaat zo erg pijn doen... Mama, alsjeblieft!'
'Laat haar alles vergeten. Laat haar alles vergeten,' zegt Victoria over het smeken en huilen van het meisje heen. 'Maak haar normaal... maak haar menselijk.'
'Ze is niet menselijk. Ik kan haar niet menselijk maken,' zegt de heks resoluut.
'Ik wil mijn perfecte kind,' zegt Victoria.
De heks trekt geïrriteerd haar wenkbrauwen op. 'Je wilt dat ze rustig is en doet wat je zegt? Je weet dat ze van nature niet rustig en gehoorzaam is.'
Haar stem wordt lager en klinkt angstaanjagend als ze vervolgt: 'En op een dag gaat ze terug naar waar ze vandaan komt. Ze komen haar halen.'
Victoria's gezicht wordt lijkbleek en tranen springen in haar ogen. 'Dan zorg jij ervoor dat ze nergens heen gaat.'
Haar stem trilt, maar wordt dan vastberaden. 'Houd ze bij haar vandaan. Zorg dat ze niet bij haar kunnen komen,' dringt ze aan.
De heks trekt een wenkbrauw op. 'Je weet dat er een hoge prijs staat op het veranderen van hoe dingen bedoeld zijn, toch?'
'De prijs kan me gestolen worden! Doe het gewoon. Ik zal je meer betalen, veel meer... als je er maar voor zorgt dat ze blijft, dat ze menselijk wordt. Mijn perfecte kleine meid.'
Ze zijn het niet eens, maar de heks knikt toch.
'Mama! Ik beloof dat ik lief zal zijn. Mama! Het doet pijn... alsjeblieft!' smeekt het meisje.
'Stil maar... Het komt goed, schatje. Alles komt goed. Vertrouw maar op mama. Sst...'
