FGI 3: The Crystal Commander (Nederlands)
Auteur
F. R. Black
Lezers
2,0M
Hoofdstukken
33
Fairy Godmother Inc: de krachten van goed en kwaad in evenwicht houden met de eerste kus van ware liefde. Wanneer haar dromen om een Broadway-ster te worden in duigen vallen, krijgt Charlie een ander soort sterrenstatus aangeboden: reality television. In dit seizoen van FGI moeten Charlie en de andere deelnemers hun weg vinden in een afbrokkelende stad van metaal, geteisterd door Crystal Rot, een verslavende drug. Om de zaken nog ingewikkelder te maken, heeft Charlie een geheim. Julius, de sexy commandant van de luchtkolonies, mag dit onder geen beding ontdekken. Zal ze slagen, of zal ze bezwijken voor zijn ijsblauwe ogen?
Hoofdstuk 1.
Charlie
Ik stap uit de oude bus en haal diep adem, terwijl ik mijn grote zonnebril recht zet. 'Welkom in de hel,' mompel ik tegen mezelf. Ik hou van het Zuiden, maar niet als ik blut ben, liefdesverdriet heb, moe ben en - het belangrijkste - moederziel alleen ben.
Mijn lieve, zoete mama zei altijd:
„Schatje, Southern belles zijn niet alleen mooi om naar te kijken. Oh nee, we zijn veel meer dan dat. We zijn opgevoed om er prachtig uit te zien, elegant en charmant te zijn. Maar we kunnen ook gemeen zijn als het moet.“
Mama zei altijd dat we gemene vrouwen kunnen zijn als we dat willen.
Dat is onze kracht, onze keuze.
Het mooie uiterlijk is slechts schijn; het verbergt de gevaarlijke slang vanbinnen, klaar om ontrouwe types te bijten.
Ik loop met opgeheven hoofd en probeer de woede in mijn lijf te bedwingen.
De hete zon schijnt op me als een felle spot, bijna spottend. Charlie Wilford, de tapdansende ster uit Montgomery, Alabama. Broadway's nieuwste sensatie.
Ik stond in de grootste show tot nu toe, het honderdjarig jubileum van de school.
'Hé schatje! Wil je een milkshake bij dat loopje?'
Zonder te kijken steek ik mijn middelvinger op naar wie het ook zei, zonder te stoppen. Ik heb geen zin in een lompe provinciaal.
Ik ben net uitgestapt in Blue Spring, Alabama, op deze stoffige weg in the middle of nowhere.
Ik vloek over het kleine gat, zo anders dan de bruisende stad die ik achterliet, het kleine voorproefje van een perfect leven dat ik ooit had.
Alles werd me in één moment afgenomen - of net lang genoeg om het appartement van mijn verloofde in New York binnen te gaan.
Ik voel de tranen opkomen en duw de herinnering weg als een slecht voorteken.
Ik loop door, de zon uit mijn ogen werend. Ik ken mijn nicht Linda niet, maar ze is familie van moeders kant en woont in een grote boerderij hier in de buurt.
Sinds mijn moeder overleed, heb ik het contact met haar familie verloren. Ik heb nog maar weinig levende familieleden over, en Linda is de enige met een actueel adres.
Ik baal dat ik in deze situatie zit, dat ik om hulp moet vragen tot ik een plan kan maken. Ik haat het om me zwak en kwetsbaar te voelen.
De dood van mijn moeder maakte me een makkelijk doelwit voor Tanner Fraiser, die smerige bedrieger.
'Schatje, het spijt me. Kan ik je een lift geven?' roept een man vanuit een oude Ford F100 uit de jaren 70, met afgebladderde en roestige lak. 'Een mooi ding als jij zou niet in haar eentje moeten lopen. Er zitten gevaarlijke beesten in de buurt.'
Ik kijk naar hem en zie dat hij er niet slecht uitziet. Het is iemand met wie ik zou hebben geflirt als ik nog de oude ik was. De nieuwe ik zal nooit meer met een player daten.
Ik kan aan zijn vlotte glimlach en stoere tattoos zien dat hij niet goed voor me is, dus laat ik mezelf onbeleefd zijn.
Nooit meer.
'Nee, dank u. Ik red me prima,' zeg ik, en loop door, mijn bruine koffer steviger vastpakkend.
Ik draag korte afgeknipte spijkerbroek en een strak wit T-shirt, dus ik snap wel waarom hij blijft aandringen. Ik heb al mijn andere spullen moeten verkopen om het buskaartje en eten te betalen, zelfs mijn roze gitaar.
'Kom op, laat me het goedmaken dat ik een eikel was. Ik breng je waar je heen moet,' zegt de man opnieuw, terwijl hij zijn motor laat brullen om mijn snelle pas bij te houden.
Ik kijk hem aan en glimlach. 'Als je het nog één keer vraagt, ram ik deze koffer in je reet. Of misschien gewoon door je ruit.'
Mijn blik zou hout kunnen doen ontvlammen.
'Shit,' zegt hij. 'Niks erger dan een boze vrouw. Fijne dag nog, mevrouw,' zegt hij, en rijdt snel weg, een stofwolk achterlatend.
'Klootzak!' hoest ik en steek mijn middelvinger op, ook al kan hij me niet zien. Ik hoest nog meer terwijl ik door de bruine wolk loop, het stof vult mijn longen.
'Geweldig, Charlie,' zeg ik boos, en spuug zand uit. 'Kijk nou eens. Je hebt liefdesverdriet en je hebt waarschijnlijk de enige persoon met een werkende auto in dit gehucht van honderd inwoners kwaad gemaakt.'
Ik stop en zet mijn koffer neer om mijn zonnebril schoon te maken.
'Je moest natuurlijk verliefd worden op de beroemde dansleraar en je baan verpesten. Waarom kon ik niet naar mama luisteren? Zoek een aardige jongen voor me, de knappe zijn nooit tevreden,' zeg ik tegen mezelf, en probeer niet te huilen.
'Ik heb een aardige man nodig, een rustige - beleefd, een echte gentleman. Niet zo'n „stoere jongen met tattoos en gespierd lichaam“ type. Dat soort mannen praten heel mooi, zeggen alles wat je wilt horen, en slapen dan met je beste vriendin.'
Ik haal een brief uit de zak van mijn gescheurde korte broek.
Ik heb gisteren mijn voorstelling gemist. Ik kreeg gisterochtend voor vertrek een aanbod van Fairy Godmother Inc. Ik vond het tussen mijn spullen in de dansstudio, met mijn naam erop.
Betaalde waarschijnlijk toch niet veel.
Ik open de verkreukelde brief en zucht. Dit was waarschijnlijk een suggestie van de school nadat ze me ontsloegen vanwege het contactverbod. Blijkbaar was Tanner's gebroken oogkas niet oké.
En... ik heb ook zijn mooie nieuwe Bentley Bentayga gesloopt.
Dit moet een medelijdenbaantje zijn. Ze moeten de recruiter van Fairy Godmother Inc. over mijn situatie hebben verteld.
De brief bevat veel over mijn dansachtergrond en zegt dat ze het spijtig vinden dat mijn moeder is overleden. Vreemd, maar aardig.
Eigenlijk ben ik niet in de juiste stemming voor een acteerklus.
Ik moet tijd voor mezelf nemen, nadenken over wat ik wil in het leven. Misschien ga ik backpacken, of in het buitenland studeren. Ik zou een knappe, normale professor kunnen ontmoeten.
We zouden kunnen praten over stenen en oude gebouwen.
Misschien iets leren over oude aliens.
Dat is een idee!
Wie heeft Tanner Fraiser nodig.
Ik stop de brief terug in mijn zak en veeg het zweet van mijn voorhoofd. Ik moet het huis van mijn nicht vinden voor ik mijn ontsnapping kan plannen.
Ik pak mijn koffer op en begin aan mijn lange tocht over de hete, stoffige weg. Mijn schouder begint pijn te doen en de bandjes van mijn hakken schuren tegen mijn voeten.
Niet goed, maar ik moet doorlopen tenzij ik de nacht met zuidelijke beesten wil doorbrengen.
Ik huiver - nee, dank je.
Ik hoor een geluid en stop, hijgend na mijn veertig minuten lopen. Ik sta stil en kijk om, een stofwolk zie ik. Er komt een auto aan, en hij rijdt snel.
Ik voel me bezorgd. Dit is misschien mijn enige kans. Ik had die man in de truck een lift moeten laten geven. Het huis van mijn nicht kan voor zover ik weet nog uren ver zijn.
En tegen die tijd kan ik dood zijn van de dorst.
Dus doe ik het enige wat ik niet wilde doen. Ik steek mijn arm uit met mijn duim omhoog.
Ik vraag een lift aan een vreemde.
Wees alsjeblieft geen moordenaar die me meeneemt naar een verlaten huis om een masker van mijn gezicht te maken.
Ik staar verbaasd naar de stofwolk. 'Jeetje,' zeg ik zachtjes, terwijl ik mijn zonnebril afzet. Ik frons. Deze gast rijdt echt hard, hij ziet me misschien niet eens. Ik word een beetje nerveus en loop de graskant op, bang dat hij me zou kunnen raken.
Ik zwaai met mijn arm in de hoop dat wie het ook is me zal zien door al het stof dat hij opwerpt. Ik snak naar adem en spring achteruit als de auto langs me raast en dan abrupt stopt met gierende banden.
Mijn hart bonkt terwijl ik begin te hoesten door al het stof en zand.
Ik tuur en zie hem achteruit rijden, waarschijnlijk om te vragen of ik een lift nodig heb. Ik voel me nerveus en een beetje verward. De auto die in zicht komt is de meest luxueuze witte sportwagen die ik ooit heb gezien.
Zelfs op tv, het lijkt wel iets uit de toekomst.
Wie dit ook rijdt, geeft vreemde vibes af.
Het is een cabriolet, realiseer ik me.
Mijn ogen worden groot als ik zie wie er achter het stuur zit. Het is helemaal geen man; het is een prachtige oudere vrouw.
Ze heeft een zwart-witte sjaal om haar zilveren haar en haar ogen zijn bedekt met een grote zwarte zonnebril. Ze laat haar zonnebril zakken en bekijkt me van top tot teen; haar felrode lippen krullen in een glimlach.
Ik kan geen woord uitbrengen.
Wat doet zij hier?
In dit kleine stadje?!
'Hallo, schatje. Het lijkt erop dat je wel een lift kunt gebruiken?'
Ik denk dat ik knik.
'Dorstig?'
Ik frons. 'Een beetje, d-dank u, mevrouw.'
Zo vreemd.
Ze lacht en drukt op een knop op het dashboard, en de auto maakt vreemde geluiden met knipperende lichtjes. Wat voor auto is dit?
En wie is deze dame die eruitziet als uit een oude film? De vrouw drukt op een knop en een deel van de auto gaat open met een drankje erin. Ik staar terwijl ze een sprankelende martini tevoorschijn haalt.
'Ik denk dat je misschien iets sterkers nodig hebt, lieverd,' zegt ze met een glimlach, en doet een grote groene olijf in de dirty martini.
'Ik denk dat ik dingen zie,' zeg ik, me erg verward voelend.
De vrouw schenkt een klein beetje van de martini in een shotglas. 'Je neemt nooit een drankje aan van iemand tenzij je weet dat het veilig is.' Ze drinkt het shotje en glimlacht. 'Kom, we hebben veel te bespreken.'
'Oh ja?'
'Zet je koffer achterin en stap in, kind,' beveelt ze, ongeduldig klinkend.
Ik weet niet waarom, maar ik doe wat ze zegt. Het koningsblauw van het interieur is prachtig, en ik ruik het fijne leer. Ik ga zitten en doe het portier dicht, diep ademhalend.
Ik zou het drankje niet van deze vreemde vrouw moeten aannemen, maar ik zou er nu wel eentje lusten. Ik zou op dit moment waarschijnlijk bijna alles doen.
Hier komen de badzoutjes!
Grapje.
'Hier, drink, Charlie,' zegt ze.
Ik pak het drankje en kijk haar vreemd aan. 'Hoe noemde u me net?'
'Charlie Wilford. Ik weet veel over je.'
Ik neem een grote slok van de cocktail, ook al weet ik dat ik dat niet zou moeten doen, denkend dat de zon me gek moet hebben gemaakt. 'Sorry, maar zei u net dat u veel over mij weet?'
Wat is hier in hemelsnaam aan de hand?
Ik kan haar net zo goed vragen me af te zetten bij Sesamstraat.
Ze kijkt me aan, me uit mijn gedachten halend. 'Ik ben van Fairy Godmother Inc. Je weet wel, de brief in je zak?'
In mijn zak?
Mijn ogen worden groot als ik me realiseer dat dit de baan was die me werd aangeboden. 'Oh!' Ik bedek mijn mond. 'U bent helemaal hiernaartoe gereden om me op te halen? Hoe wist u waar ik was? En waarom?'
Ze glimlacht terwijl ze naar haar perfecte nagels kijkt.
'Nou, Pierce zou eigenlijk komen, maar hij is bij de andere meisjes. Ik ga normaal nooit mee op de ophaalmissies. Hij is niet erg blij dat ik in zijn speciale auto rijd. Weet je dat we je gisteren al wilden hebben? Ik haat het als we niet serieus worden genomen.'
Ik kan niets zeggen, me afvragend of ik uit de auto moet stappen. 'Het spijt me zo, ik wilde komen, maar,' ik pauzeer fronsend als ik me Tanner's naakte lichaam herinner met vrouwen over hem heen, 'het leven kwam ertussen.'
'Ah ja, het leven. Nou, gelukkig voor jou bied ik je de kans op een nieuw leven,' zegt ze en zet haar zonnebril af om me aan te kijken. 'Dit is een once-in-a-lifetime ervaring.'
Ik staar terug. 'Wat? En wie is Pierce?'
'Je zult Pierce snel genoeg leren kennen. Ik was klaar om dit zonder jou te doen, maar Pierce weet altijd goede meisjes te kiezen. Hij lijkt te denken dat je zuidelijke achtergrond perfect zal zijn voor deze missie,' zegt ze en kantelt haar hoofd naar me.
'Ik moet zeggen dat hij misschien gelijk heeft. Als het niet je zuidelijke achtergrond is, dan zal je uiterlijk het werk wel doen.'
Wacht maar.
'Sorry mevrouw, maar dit is heel vreemd. Ik kan niet geloven dat u helemaal hierheen bent gekomen om me op te halen voor deze baan. Is het acteren? Televisie? Ik weet niet precies waar dit over gaat.'
'Nou, we kunnen hier niet over praten in de hete zon, toch?'
Ik kijk haar aan. 'Heeft u ergens een vliegtuig staan?'
'Beter.' Ze geeft me een papier. 'Ik heb nodig dat je tekent, anders kan ik je nergens heen brengen. We moeten naar het hoofdkantoor.'
Ik frons terwijl ik ernaar kijk. 'Is dit een contract?'
'Ja, kind, schiet nou op.'
'Ik heb nog nergens mee ingestemd,' zeg ik, me voelend alsof ik in een vreemde droom zit. 'Ik kan niet tekenen tenzij ik weet waarvoor ik teken.'
Duh.
Elk kind weet dat.
'Natuurlijk kun je dat, vertrouw me. Als je een avontuur wilt, dan moet je het contract tekenen, of ik kan je afzetten bij je nicht.
'Wat misschien geen goed idee is; haar man is net vrijgekomen uit de gevangenis en houdt van jonge vrouwen,' zegt ze heel serieus.
Ik slik.
'Hoe weet u dat?' vraag ik, mijn hart bonkend.
'Teken het contract. Je zult er geen spijt van krijgen, Charlie.'
Ik kijk naar het contract, en ik hoor mama's stem die me vertelt wat een dwaas ik ben als ik teken.
Maar er is iets aan deze vrouw waardoor ik haar vertrouw; de klank van haar rijke stem maakt me bijna minder bang.
Ik teken.
Ik huiver, voelend dat ik me misschien in iets heb gestort dat veel te groot voor me is, meer dan ik aankan. Ik kijk haar aan en zeg, 'En nu?'
Ze klapt in haar handen. 'Hou je vast, kind. Ik sta op het punt je dromen waar te maken...'
Ik glimlach naar haar terwijl mijn lichaam tintelig begint aan te voelen. Ik snak naar adem, hopend dat ze niets in mijn drankje heeft gedaan. 'Heeft u me gedrogeerd?!'
Het enige wat ik hoor is haar stem die zegt, 'Haal diep adem, dit kan pijn doen.'
Duisternis.
Diepe duisternis.
