Gebeten door de alfa Book 2
Auteur
Lydia Rose
Lezers
111K
Hoofdstukken
30
Quinns wereld wordt op zijn kop gezet wanneer ze ontdekt dat haar tante Jodie, van wie ze lang dacht dat ze dood was, nog leeft en mogelijk deel uitmaakt van een groep afvallige weerwolven. Terwijl Quinn en haar partner Jaxon zich een weg banen door de verraderlijke politiek van weerwolvenroedels, ontdekken ze duistere geheimen over hun families en hun eigen identiteit. Met de dreiging van oorlog en de ontdekking van verborgen krachten, moet Quinn beslissen waar haar ware loyaliteit ligt en wat voor leider ze wil worden.
Donkerder
SEASON 2
Geproduceerd door: Will Buckingham
Geschreven door: Jared Wells & Ellis Stump
Geluid door: Sam Bartlett
Quinn
Tante Jodie... Levend?!
Jaxon, mijn partner, stond naast me. Theodore en Isabelle, de eerste weerwolven, stonden voor ons en keken ons hoopvol aan. Maar op dat moment voelde ik me alsof ik de enige persoon ter wereld was.
De avond leek donkerder te worden om me heen, als een nacht zonder maan.
Maar er wás een maan. In mij: de Maangodin.
Ik was familie van haar, net als mijn tante. Mijn tante die, zo ontdekte ik net, nog in leven was. Ergens daarbuiten, levend op aarde.
Had ze me al die tijd geholpen op mijn reis - mijn lange, verwarrende pad met al zijn hindernissen? Was ze veilig en bij goede mensen?
Of was ze zich aan het verstoppen?
Of op de vlucht?
'Gaat het wel, Luna?' vroeg Isabelle bezorgd. 'Wil je even gaan zitten, lieverd?'
'Nee, het gaat wel. Ik ben oké,' zei ik terwijl ik mijn hoofd schudde en bleef staan. 'Het is gewoon veel om te verwerken.'
Ik voelde me duizelig.
Jax kwam dichterbij en sloeg zijn arm om mijn schouders. 'Misschien kunnen we beter gaan zitten,' zei hij.
Ik leunde tegen zijn borst, dankbaar voor zijn steun.
We volgden de broer en zus door het bos naar een kring van boomstammen bij een beekje. We gingen allemaal zitten rond wat ooit een vuurplaats was geweest.
Theodore knipte met zijn vingers naar de stapel verbrand hout, en plotseling laaide er een vuur op waar eerst niets was.
Ik deinsde achteruit van verbazing.
'Theodore,' zei zijn zus op strenge toon. 'Laat dat arme meisje tenminste één verrassing verwerken voordat je haar een volgende geeft.'
'Sorry,' zei Theodore, enigszins beschaamd.
Maar ik ging rechterop zitten, vastbesloten om te laten zien dat ik een sterke leider was, geen zwakkeling. Want ik was meer dan dat.
Ik was een weerwolf.
Een Luna.
Een Maangodin. Lupus Paulo.
Mijn hart bonsde van angst bij deze nieuwe, grotere titels. Zoveel macht, waarvan ik niet zeker wist of ik die wel aankon.
Maar goed, beter er nu alvast aan wennen.
Half grappend zei ik: 'Het gaat wel. Ik wist gewoon niet dat weerwolven ook tovenaars of magiërs of zoiets konden zijn. Dit lijkt wel een mengelmoes van alle fantasieboeken die ik vroeger in de bibliotheek las.'
'Nee, weerwolven zijn geen tovenaars. We worden niet geboren met magische krachten in ons bloed,' legde Theodore uit, 'we kunnen het alleen beter leren dan mensen. We zijn beter in staat om magie te gebruiken met oefening en tijd.'
Ik keek met grote ogen naar Jax.
Wist hij dit?
Aan zijn kalme gezicht te zien wel. Ik probeerde mijn gezicht net zo neutraal te houden.
Waarom stond hier niets over in de boeken in het paleis? Magie?!
Theodore ging verder: 'Normale koninkrijken en overheden, zoals die van jullie, gebruiken geen magie. Toch, Jax?'
Jax knikte bevestigend.
Oké, dan kan ik hem vergeven dat hij het me niet verteld heeft.
Het vuur verwarmde ons, de hitte streelde mijn huid. Het licht danste over het water in de beek.
'Het is natuurlijk gebruikelijker onder wolven zoals wij,' zei Theodore. 'Of Vulpes.' Hij sprak het woord uit alsof het vies smaakte, maar herstelde zich toen. 'Groepen die al vele jaren in hechte gemeenschappen leven. We hebben tenslotte veel tijd gehad, vele, vele jaren, om onze vaardigheden te leren en te perfectioneren.'
Isabelle voegde toe: 'Wij kiezen er natuurlijk voor om alleen veilige, nuttige, gecontroleerde woorden en spreuken te bestuderen. Vulpes daarentegen gebruiken... duisterdere zaken.' Ze veranderde van onderwerp en sloeg haar handen ineen. 'Maar goed.'
Op een bepaalde manier deden de twee broer en zus me denken aan een slimmere, volwassener versie van Sky en Alex. Ik vroeg me af hoe het met hen ging in het kasteel.
Theodore opende zijn mond om te spreken, maar Isabelle praatte door.
'We zijn hier naartoe gestuurd vanwege de recente gebeurtenissen met jullie koninkrijk en de Vulpes,' zei Isabelle, 'en specifiek hoe jouw tante bij alles betrokken is, Quinn.'
Gestuurd? Door wie?
Hoe mijn tante erbij betrokken is?
Ik had zoveel vragen.
Mijn hoofd tolde nog van wat ze net hadden verteld over magie.
Woorden en spreuken?
Duistere magie?
Isabelle haalde diep adem en keek naar haar broer, zich voorbereidend.
Ik zette me schrap. Wat de vreemde vrouw me ook ging vertellen, ik zou het kalm accepteren, met het hart en verstand van een leider. Ik kon het aan. Ik kon elk probleem aan.
Voor mijn tante Jodie.
Vertrouw de tweeling.
Uiteindelijk zei Isabelle: 'Quinn, je tante loopt met de rogues mee. Met Matheius en de Vulpes.'
Boem.
Nog een zware last viel op mijn hart, dat al zoveel te dragen had.
Een scherpe inademing van Jax betekende dat zelfs hij verrast was door dit nieuws.
Zonder na te denken reikte hij over en pakte mijn hand. Zijn vingers omsloten de mijne en hij wreef over mijn duim in een poging me gerust te stellen.
Theodore zuchtte. 'We weten niet zeker in hoeverre, of ze daar tegen haar wil wordt vastgehouden of...'
'Of wat?' vroeg ik, niet langer zwijgend. Het was tijd om in actie te komen.
'Of dat ze daar misschien uit vrije wil is. Misschien heeft ze zich bij hen aangesloten.'
Hij stond op, en Isabelle ook. Met een handgebaar doofde Theodore het vuur.
'We moeten gaan,' zei Isabelle.
Wat?! Na me dit allemaal verteld te hebben?
'Wacht, stop, ik heb nog zoveel vragen,' smeekte ik.
Maar voor ik kon vragen, verscheen er uit het niets een rookwolk die Theodore en Isabelle omhulde.
En toen waren ze verdwenen.
Lucht
Ik zat bij Alex in de woonkamer en hielp hem met wat simpele oefeningen. Het was eigenlijk yoga, een soort rustige beweging.
Alex was normaal gesproken dol op intensieve trainingen, maar na zijn verwonding bij een recente aanval leek iets rustiger me verstandiger.
'Strek nu omhoog. Maak je rug lang, voel hoe hij zich uitrekt...', zei ik, terwijl ik met gekruiste benen in de buurt zat.
Harper zat aan de grote houten tafel te knutselen aan een nieuw wapen. Ze was handig in het maken van dingen, vooral gevaarlijke spullen.
'Is dit de boomhouding?' vroeg Alex met moeite. Hij merkte dat yoga uitdagender was dan verwacht.
Raphael kwam binnen, duidelijk uitgeput. Hij had net de wacht gehouden voor indringers.
Voor hij zijn mond open kon doen, stond ik al op, klaar om te luisteren.
'Nieuws? Heb je er meer gezien?'
'Ja. Nog twee, die langs de randen slopen. Ze zijn meer als haaien dan wolven. Altijd rondcirkelend... Altijd op de loer.'
'Waar is Jax?' vroeg Alex, nu ook ongerust. 'Ik moet hem een berichtje sturen. Maar waar is mijn telefoon?'
Hij begon om zich heen te kijken en zei: 'Als hij daarbuiten de bloemetjes buiten zet met Quinn... Ik gun het ze, ik mag ze wel. Maar—'
'Rustig aan, Alex, ik regel het wel,' zei ik. 'Ga door met je yoga. Yoga moet je tot rust brengen.'
Harper grinnikte zachtjes aan de tafel. Ik wierp haar een boze blik toe.
Alex leek niet overtuigd. 'Ja, oké.' Hij mopperde wat terwijl hij langzaam in een nieuwe yogahouding ging.
Ik pakte mijn telefoon.
Sky
hoi schatje
Sky
mis je
Sky
meer slechteriken gezien 😬
Sky
komen jij & jax snel terug???
Quinn
Hey Sky. Ja, we komen nu terug
Quinn
Ik heb net echt waanzinnig groot nieuws gehoord
Sky
??!??
Quinn
Vertel ik je later
Sky
kan niet wachten om alles te horen. kom snel terug!
Harper
Terwijl ik aan het werk was, hoorde ik de grote deur openzwaaien. Ik keek op en zag Anthony binnenstappen.
Geweldig.
Ik was de enige die Anthony echt griezelig vond. Hij deed vriendelijk, maar het voelde nep, alsof hij stemmen probeerde te ronselen.
Alex stond op om hem te woord te staan.
'Wat brengt je hier, Anthony?'
'Hallo allemaal. Excuses voor de storing,' zei de alfa. 'Maar nu jullie er toch zijn, kunnen we even bijpraten?'
'Prima,' zei Sky.
'Ik zet wat thee,' zei Raphael, terwijl hij naar de keuken slofte.
Ik rolde met mijn ogen naar beiden. Ik hield van Sky, maar soms was ze te goedgelovig.
Toen Raphael terugkwam met thee en iets kouds voor zijn gehavende lijf, ontvouwde Anthony zijn plan.
'We zitten allemaal in onze maag met die gevaarlijke types, toch?'
Raphael, Alex en Sky knikten instemmend.
'Ik maak me zorgen om mijn roedel veilig thuis te krijgen. Oak Marsh-mensen zijn rap en slim, maar deze rogues zijn meedogenloos. Je kunt niet weglopen of iemand om de tuin leiden die maling heeft aan leven of dood.'
Oké... Waar wil hij naartoe?
'Wat heb je in gedachten?' vroeg Alex, die dezelfde gedachte had.
'Niets concreets,' zei Anthony. 'Nog niet. Ik uit gewoon mijn zorgen.'
Sky beet op haar lip terwijl ze nadacht. Toen zei ze op haar kenmerkende opgewekte toon: 'We vinden vast wel een oplossing. We willen dat iedereen veilig is.'
Ik wilde haar door elkaar rammelen.
Waarom—hoe—is ze altijd zo positief?
Ja, ik wist dat ik meestal het slechtste verwachtte. Niet echt slechte dingen, meer wat er écht zou kunnen gebeuren, ook al betekende dat dat ik mensen niet snel vertrouwde.
Wat kan ik zeggen? Het leven had me geleerd op mijn hoede te zijn.
Het leven was geen ponykamp, en niemand gaf je zomaar iets om je te helpen vechten.
Ik klemde mijn nieuwe mes steviger vast.
Het leven was hard. Maar ik had het gevoel dat het nog veel zwaarder zou worden.
