Haar licht
Auteur
Danni D
Lezers
1,1M
Hoofdstukken
38
Proloog
Nike Blackwood
Mijn vader was een harde man, zowel als echtgenoot als vader. Toch was hij een bekwame leider en alfa, totdat hij de weg kwijtraakte.
Ik lijk als twee druppels water op hem, van zijn lichtblonde haar tot zijn koude groene ogen.
Ogen die al op jonge leeftijd hun warmte verloren.
Veel te jong.
Als oudste van zijn vier dochters kreeg ik het zwaarst te verduren. Hij probeerde me te breken, maar ik hield stand. Onze moeder leerde ons dat iedereen gelijkwaardig is, of je nu een jongen of meisje bent, en dat een goede leider altijd rechtvaardig handelt. Mijn vader zag dat ik alfabloed had en begon me op te leiden tot alfa toen ik twaalf was.
Ik presteerde beter dan hij van een meisje verwachtte. Maar dat weerhield hem er niet van om te blijven verlangen naar een zoon - de "rechtmatige erfgenaam" van de Blackwood roedel, zoals hij telkens zei als ik een steekje liet vallen.
Hoe klein de fout ook was of hoe hard ik ook mijn best deed, het was nooit goed genoeg.
Hoe hard ik ook werkte om sterker, sneller en slimmer te worden... Het schoot altijd tekort in zijn ogen.
"Een alfa mag nooit zwakte tonen, Nike! Wanneer dringt dat eindelijk tot je door?!"
Hij hamerde dit er keer op keer in, totdat ik kouder en harder werd, en gevoelens uit de weg ging omdat hij die als zwak beschouwde. Hij meende dat een alfa alleen sterk genoeg moest zijn om de roedel te beschermen tegen gevaar.
Mijn vader was slim en geslepen, en hij wist goed te verbergen wat er zich achter gesloten deuren afspeelde. Niemand kende de waarheid totdat hij op een dag een grens overschreed.
Mijn jongste zus, Eris, was net een week eerder twee geworden toen de dokter van de roedel mijn ouders vertelde dat mijn moeder geen kinderen meer kon krijgen. Mijn vader was buiten zinnen dat hij geen zoon zou krijgen. Hij werd gemener en wreder, en al snel hielp ik dagelijks mijn moeder en verzorgde haar verwondingen.
De roedel begon de woede van hun alfa te voelen en merkte dat hun Luna zich terugtrok. Het leiderschap van mijn vader ging bergafwaarts en hij werd een tiran die me harder dan ooit op de proef stelde.
Altijd te hard.
Maar toch bleef mijn moeder glimlachen en vertelde me hoe trots ze op me was. Op al haar meisjes. Omdat we sterker zijn dan onze vader denkt.
Mijn moeder leerde ons wat echt telt in het leven.
Geluk. Vriendelijkheid. Eerlijkheid. Trouw. Liefde.
Maar ik geloof niet in liefde. Hoe kon ik ook, als mijn wereld instortte omdat liefde niet genoeg was? Mijn ouders waren partners, en partners horen van elkaar te houden.
Als liefde zo mooi en krachtig was als mama beweerde, waarom bracht mijn vader haar dan om het leven in een vlaag van woede?
