De erfgenaam van de alfa: Mijn alfa-mate afwijzen
Auteur
B. E. Harmel
Lezers
836K
Hoofdstukken
39
Clair is voorbestemd om de eerste vrouwelijke Alpha te worden, waarmee ze in de voetsporen van haar vader treedt en tradities trotseert. Alles verloopt volgens plan—totdat Arthur, een Alpha die op de vlucht is voor zijn eigen roedel, onthult dat hij haar voorbestemde mate is. Vastbesloten om de controle over haar eigen toekomst te behouden, eist Clair zijn afwijzing, maar Arthurs vurige passie en hun onmiskenbare connectie maken weglopen allesbehalve eenvoudig. Terwijl een oorlog dreigt en verraad van alle kanten op de loer ligt, moet Clair een weg vinden tussen de verlangens van haar hart, haar plichten als Alpha en een band die ze niet kan ontkennen.
Zal ze de mate afwijzen die haar te gronde zou kunnen richten, of is hij degene die haar zal redden?
Hoofdstuk 1
ARTHUR
Spin Off: Refusing My Alpha Mate
Ik werd verward wakker. Mijn hoofd bonkte van de drank gisteravond. Het harde geklop op mijn deur hielp daar niet bij. Ik voelde iets bewegen in mijn bed en herinnerde me weer het meisje dat ik gisteravond had meegenomen.
„Archie, je vader wacht op je. Jullie vertrekken over vijf minuten,“ klonk de zware stem van John, de bèta van mijn vader. Ik had een potje poker van hen verloren en de inzet was dat ik vandaag bij de vergadering aanwezig moest zijn.
Ik had geen andere keuze dan te gaan.
Ik gaf de slapende brunette een zacht duwtje. Ik was haar naam helemaal vergeten. Ik gaf haar een lichte kus op haar voorhoofd en fluisterde: „Ik moet ervandoor. Je kunt beneden koffie pakken. Ik zie je nog wel.“
Ik stapte uit bed en keek hoe ze haar lange benen strekte. Ze schopte het laken van zich af. Bij het zien van haar naakte lichaam wilde ik de vergadering bijna afzeggen.
„Arthur,“ klonk de stem van mijn vader luid door de kamer.
„Ik kom er zo aan, pap. Ik moet alleen nog even een T-shirt aantrekken,“ riep ik terug, terwijl ik mijn ladekast opentrok.
„Trek op z'n minst een net overhemd aan, Arthur. Het is een vergadering,“ klonk de zwakke stem van mijn vader.
Ik duwde de lade dicht en opende mijn kledingkast. Ik pakte een gekreukt blauw overhemd, want ik had geen tijd meer om het te strijken.
Snel trok ik een broek en mijn schoenen aan. Ik gooide het overhemd over mijn schouders en knoopte het dicht, terwijl ik naar de deur liep waar mijn vader stond te wachten. Hij was een stuk kleiner dan ik en begon kaal te worden. Zijn lichtgroene ogen, die ik van hem had geërfd, keken me teleurgesteld aan.
„Ben je nu pas wakker?“ vroeg hij, zonder op mijn antwoord te wachten.
Hij knikte in de richting van het meisje in mijn kamer. Ik haalde mijn schouders erover op en sloeg een arm om hem heen. Samen liepen we de trap af.
Mijn vader vocht al een paar maanden tegen kanker. Daarom had hij me teruggehaald van mijn studie in Europa. Ik was tien jaar lang weggeweest en was van de ene naar de andere opleiding gesprongen.
Eerlijk gezegd was ik doodsbang om de roedel over te nemen. Dus besloot ik op mijn tweeëntwintigste om me overal in te verdiepen. Ik bleef zo lang mogelijk weg en genoot met volle teugen van mijn leven.
Maar door de ziekte van mijn vader moest ik onverwachts snel terugkomen. Ik was een week geleden gearriveerd.
Vandaag hadden we een bijeenkomst met een naburige roedel, de roedel van Alpha Ethan Troffenholl. Hij had geen luna. Zij was overleden bij de geboorte van hun enige dochter, Clair.
Ik herinnerde me haar nog als kind, van toen ik jaren geleden wegging. De rit naar hun roedel was kort. Mijn vader en ik waren er al snel.
Er waren veel alfa's aanwezig met hun zonen, die werden opgeleid om het leiderschap over te nemen. Het was fantastisch om Tommy weer te zien. Hij was een lange, slanke jongeman met donkerbruin haar en blauwe ogen.
Hij was mijn beste jeugdvriend en had een paar jaar geleden de roedel van zijn vader al overgenomen.
„Archie, dat is lang geleden,“ zei hij, terwijl hij me stevig omhelsde.
„Tommy, te gek om je weer te zien,“ antwoordde ik, en ik omhelsde hem terug.
Ik nam plaats tussen Tommy en mijn vader in. „Heb je nog tips voor deze vergadering? Zijn er dingen die ik moet weten?“ vroeg ik. Ik leunde achterover in mijn stoel en sloeg mijn benen over elkaar.
Tommy keek naar mij en vervolgens naar mijn vader. „Heb je hem niet over Clair verteld?“ vroeg hij.
Mijn vader schudde zijn hoofd en kneep vermoeid in de brug van zijn neus.
„Wat is er dan met Clair? Ze zal inmiddels wel opgegroeid zijn, toch? Ik ken haar alleen nog als een klein meisje...,“ zei ik, terwijl mijn stem wegstierf.
Tommy schoot in de lach. „Ze is zeker opgegroeid. Ze is een strijder, een ware gladiator,“ zei hij, en hij ging er eens goed voor zitten.
„Luister goed, Archie. Zij en Ethan bereiden haar voor op de overname. Ze heeft elke mogelijke training gevolgd, van bewaking tot administratie. Ze heeft maandenlang juridische kennis opgedaan bij de raad. Ze hebben er keihard aan gewerkt om de macht in de familie te houden. Ze hebben zelfs de wet veranderd dat alleen mannelijke alfa's een roedel in hun eentje mogen leiden. Zij wordt de allereerste vrouwelijke alfa die alleen de leiding neemt, en ook nog eens de jongste ooit. Ze wil het stokje dit jaar nog overnemen,“ legde Tommy zachtjes uit.
„Maar ze is nu toch oud genoeg voor het bal? Wat als ze een mate vindt voordat ze naar voren treedt?“ vroeg ik.
Zodra we tweeëntwintig werden, mochten we naar het Moon Ball om onze mates te ontdekken.
„Ze is er dit jaar bij. Het wordt haar eerste bal. Er gaat alleen een gerucht dat ze haar mate zal afwijzen, wie het ook mag zijn,“ zei Tommy zachtjes.
„Haal in ieder geval geen grapjes met haar uit, Archie. Clair is keihard. Behandel haar gewoon zoals je elke andere oudere alfa hier zou behandelen, dan is er niets aan de hand.“
„Ze wordt niet voor niets de Iron Lady genoemd. Gedraag je alsjeblieft, Arthur,“ vulde mijn vader aan.
Ik wilde net reageren met een opmerking dat ik me altijd gedraag. Maar de deuren van de zaal zwaaiden open en trokken direct mijn aandacht.
Meerdere alfa's kwamen binnenlopen, waaronder Christopher, Levi, Vincent, Brad en Brennon. En toen stapte zij naar binnen.
Ik herkende haar direct aan haar rode haar. Vroeger droeg ze het slordig in een staart tijdens het trainen. Nu viel het in zachte golven over haar schouders. Haar lichaam was dat van een volwassen vrouw geworden.
Een fucking perfect lichaam.
Ik verschoof op mijn stoel. Een golf van hitte trok door mijn lijf en verzamelde zich tussen mijn benen. Mijn ogen gleden over haar rondingen, die extra goed uitkwamen in het bewakersuniform dat ze droeg. De wapengordels, wapens, dolken en het zwaard maakten haar alleen maar aantrekkelijker.
Ze was klein van stuk, maar je kon haar getrainde spieren duidelijk onder haar kleding zien. Ze had een smal en verfijnd gezicht. Haar volle lippen gaven haar iets engelachtigs, wat in groot contrast stond met haar stoere en robuuste uitstraling.
Haar hemelsblauwe ogen speurden de zaal rond. Ze bleven even op mij rusten en gleden toen door naar het hoofd van de tafel. De andere alfa's namen hun plaatsen in. Ethan ging aan de rechterkant zitten. Clair bleef aan het hoofd van de tafel staan met een stapel papieren in haar hand.
„Goed, alfa's, laten we deze vergadering aftrappen,“ kondigde Clair aan. Ze draaide zich naar de groep toe.
„Allereerst moeten we ervoor zorgen dat de luna's helpen bij het plannen van het bal van volgende week. Daarnaast moeten de papieren voor de tijdelijke bewakersvakbond worden getekend en voor het einde van de week bij de raad liggen.“
Ik boog me naar Tommy toe en fluisterde: „Heeft zij hier de touwtjes in handen?“
Ik gaf hem een zacht porretje met mijn elleboog en voegde eraan toe: „Je neemt me in de maling, toch?“
Tommy nam niet eens de moeite om te antwoorden. Hij wierp me slechts een blik toe en knikte met zijn kin naar Clair. Hij maakte me zwijgend duidelijk dat ik moest opletten.
Toen ik weer naar voren keek, keek Clair me recht aan terwijl ze doorging met haar toespraak.
„Bovendien zien we dat er steeds meer onbekende wolven worden opgepakt in de neutrale zones. Gisteren hebben we er zelfs nog drie gearresteerd...“
„Maar de neutrale zone was toch juist bedoeld om vrij doorheen te reizen?“ flapte ik eruit. Het kwam er veel harder uit dan ik had gewild.
Ik wilde deze vraag eigenlijk aan Tommy stellen. Nu had ik de aandacht van de hele zaal getrokken, en in het bijzonder die van Clair.
„Wat zei je?“ kaatste Clair terug. Ze fronste haar wenkbrauwen en keek me dodelijk aan.
„Laat maar zitten, het spijt me,“ probeerde ik nog haastig terug te krabbelen.
„Nee, je hebt me al onderbroken, Arthur. Zeg het maar.“ Haar stem klonk nu nog dwingender dan toen ze de vergadering zojuist leidde.
„Mochten wolven vroeger niet vrij door de neutrale zone lopen tussen de roedels?“ sprak ik mijn vraag hardop uit. Mijn vader schudde zijn hoofd en kon het nauwelijks geloven.
Clair slaakte een diepe zucht. Ze legde haar handen plat op tafel en haalde diep adem voordat ze antwoord gaf.
„Weet je, Arthur, als je niet tien jaar was weggeweest, had je dit geweten. Of als je tenminste de moeite had genomen om de vernieuwde wetten te lezen voor de vergadering. Dan wist je dat we de wetten voor de neutrale zone ruim zeven jaar geleden hebben aangepast. Er zijn nu speciale paden aangelegd voor de wolven om veilig en zonder risico te reizen. De naburige roedels worden door de bewakers in de gaten gehouden. Maar elke wolf die van deze paden afwijkt, wordt opgepakt en ondervraagd. Het maakt daarbij niet uit bij welke roedel ze horen.
„Dit geldt ook voor de drie die we gisteren hebben opgepakt. Het waren ballingen en we hebben redenen om aan te nemen dat ze van plan waren om de Ironclaw Pack of de Hausen Pack aan te vallen. Aangezien jouw vader de alfa van de Hausen Pack is, zouden deze drie zomaar een gevaar voor jou kunnen vormen.“ Haar woorden waren scherp en resoluut. Ik begon er ongemakkelijk van op mijn stoel te schuiven.
„Wil je me voortaan niet meer onderbreken met dit soort loze opmerkingen. Toon een beetje respect voor deze vergadering. Als je op een dag een alfa hoopt te worden, begin je dan ook zo te gedragen. En ga in hemelsnaam douchen voordat je naar een vergadering komt terwijl je nog naar seks ruikt.“ Ze sloot haar preek af en reikte naar een volgend vel papier.
Ik was met stomheid geslagen. Wat me echter nog het meeste stak, was dat ze volkomen gelijk had. Mijn vader zat roerloos in zijn stoel en staarde recht voor zich uit, maar zijn grote teleurstelling was duidelijk voelbaar.
Ook Tommy durfde zich niet te verroeren. Toch hoorde ik dat hij zijn lach inhield, en ik wist dondersgoed dat ik dit had verdiend.
