Het Universum van Discretie: Bon Voyage
Auteur
Michael BN
Lezers
79,0K
Hoofdstukken
8
Hoofdstuk 1
„Een cruise?! Maak je een fucking grapje?“ zei ik stomverbaasd.
„Het is de vijftigste verjaardag van je moeder, Killian. Ze wil dat je erbij bent,“ zei pap rustig.
„Maar ik wilde mijn vakantie gebruiken om te studeren!“
„Ga gewoon mee met de bootreis over de oceaan,“ zei pap op zijn normale, erg rustige manier die me boos maakte. „Je kunt vanuit Londen terugvliegen.“
„Wie gaan er nog meer mee?“ vroeg ik, terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg.
„Tante Vivian en oom Hugh, de familie Klein en mevrouw Winter,“ zei pap, terwijl hij ze op zijn vingers telde.
„Allemaal gezellige mensen dus.“
„Je moeder heeft ze uitgenodigd. Ik probeer haar verjaardag gewoon bijzonder te maken,“ antwoordde pap. Hij leek zelf ook niet echt blij met de gastenlijst.
„Mag ik iemand meenemen?“ vroeg ik.
Pap trok zijn wenkbrauwen iets op voordat hij zei: „Ik wist niet dat je met iemand aan het daten was.“
„Dat is ook niet zo. Ik wilde alleen weten hoe je zou reageren.“
„We hebben het hierover gehad, Killian. Je moeder is er niet aan toe om haar vrienden en familie te vertellen dat haar zoon...“
„Gay is? Waarom is dit überhaupt een probleem?“
„Ze heeft tijd nodig,“ zei pap, terwijl hij de snelweg opdraaide.
„Zij, zij, zij! Hoe doe je dat toch, pap? Je hele leven draait om een narcist die geen shit om ons geeft!“
„Praat niet zo over je moeder!“ zei hij. Hij verhief eindelijk zijn stem.
Mijn vader wilde het altijd iedereen naar de zin maken en werd nooit boos. Toch was het me eindelijk gelukt om hem kwaad te krijgen.
„Ik ga mee op de cruise onder één voorwaarde,“ zei ik brutaal.
„Ik luister,“ zei pap. Hij was altijd blij als we een rustige oplossing konden vinden.
„Ik wil mijn eigen appartement. Terug verhuizen naar huis na mijn eerste jaar op de universiteit was een grote fout. Ik heb de ruimte nodig om mijn eigen leven te leiden, niet de versie van mam.“
„Dat kan geregeld worden,“ zei hij.
Waarom had ik nu het gevoel dat ik had verloren?
***
Mam was vastbesloten om veel geld uit te geven aan deze reis, zoals ze altijd deed. Ze vond dat ze alleen het allerbeste verdiende. En dat terwijl ze nog nooit in haar leven een dag had gewerkt.
Gelukkig voor haar was pap de baas van HomeAway.com en kon hij haar borderline grootheidswaanzin meestal wel betalen. Was het fucked up om me af te vragen waarom mijn vader zo veel van haar hield?
Eerst wilde mam luxe suites boeken voor haar gasten en voor mij. Ze was van plan om de duurste suite voor zichzelf te reserveren. Dit zou haar een privéeetkamer geven en een balkon dat letterlijk op onze balkons neerkeek.
„Nee, Margaret,“ vertelde pap haar rustig.
„Maar ik ben jarig!“ Zat ze nou fucking te mokken?
Als mam niet kreeg wat ze wilde, kon ze boos worden als een kind. Of nog erger... ze weigerde dan tegen ons te praten.
„Je kunt niet mensen uitnodigen en je dan van hen afzonderen,“ zei hij. Het was voor het eerst in jaren dat hij tegen haar in ging.
„Maar ik kan naar beneden gaan om ze te bezoeken wanneer ik wil,“ zei ze. Hoorde ze wel wat ze zelf zei?
„Het antwoord is nog steeds nee. Je kunt vijf kamers op hetzelfde dek boeken, of ik annuleer de reis,“ zei pap. Hij maakte rustig zijn bril schoon.
What the fuck?!
Ik voelde ineens de sterke behoefte om hem te knuffelen. Mam leek net zo verrast als ik en knikte alleen maar als antwoord.
Deze reis kon weleens veel leuker worden dan ik dacht!
***
Als ik zeven dagen vast zou zitten op dit schip, kon ik er maar beter van genieten. Pap verwachtte dat ik er zou zijn voor het ontbijt, de lunch en het avondeten. Ook moest ik aanwezig zijn bij het grote verjaardagsdiner in de kamer van de kapitein op woensdagavond.
Tante Vivian had me uitgenodigd om mee te doen aan de dagelijkse spelletjes. Maar sjoelen en kaarten vond ik niet bepaald leuk om te doen.
Ik bleef in de buurt van het zwembad totdat ik me verveelde. Daarna ging ik naar een film kijken in de bioscoop op het schip.
Tijdens de lunch moest ik aanhoren hoe mam aan iedereen vertelde dat de feestplanner zo aardig was. Ze probeerde pap al boos te maken sinds hij 'nee' tegen haar durfde te zeggen.
Toen ik eindelijk weg mocht gaan, kwam ik in de bibliotheek van het schip terecht. Er waren heel veel boeken. Ik vond al snel iets om te lezen en ging in een fijne stoel zitten met uitzicht op de zee.
„Est-ce que vous êtes français?“ De stem kwam van naast me. Ik liet mijn boek zakken en zag een man die me afwachtend aankeek.
„Sorry, vroeg je me iets?“
„Oh, sorry. Mijn fout,“ zei hij in het Engels met een licht accent. Zijn lichtbruine ogen keken speels.
„Wat vroeg je?“ hield ik aan, terwijl ik het boek op mijn schoot legde.
„Ik vroeg of je Frans was, maar dat ben je duidelijk niet. Mijn excuses,“ zei hij, terwijl hij zijn ene been over het andere sloeg.
Hij droeg een rode polo, een witte korte broek en donkerblauwe Vero-schoenen zonder sokken. Hij zag er erg goed uit.
„Waarom dacht je dat ik Frans was?“ vroeg ik nieuwsgierig.
„Omdat je daar rustig Sartre’s La Nausée zit te lezen alsof het een makkelijk boekje is,“ zei hij.
Zijn donkerblonde haar zat in een strak herenknotje. Het was naar achteren getrokken, weg van zijn perfect gevormde gezicht.
Frans?! Ik keek naar mijn boek en zag dat ik op pagina vijfendertig was van… Bram Stoker’s Dracula.
Hij gaf een vriendelijke lach en zei: „Je zou je verbazen hoeveel mensen in dat grapje trappen.“
What the fuck?!
„Jean Pierre, leuk je te ontmoeten,“ zei hij, terwijl hij zijn hand uitstak.
„Is dat zo?“ vroeg ik.
Hij keek me verward aan en voegde eraan toe: „Ik ben alleen op deze boot. Ik hoopte gewoon een vriend te maken.“
„Succes daarmee,“ zei ik, en ik ging weer verder met mijn boek.
„Oké, ik zal de waarheid vertellen! Ik zag je bij het zwembad en ik vond leuk wat ik zag,“ zei Jean Pierre. Hij leunde naar voren in zijn stoel.
Ik liet mijn boek zakken en knipperde dom naar hem.
„Ben je met me aan het flirten?“ vroeg ik.
„Ja.“
„Waarom denk je dat ik interesse heb?“ vroeg ik. Een hetero man zou waarschijnlijk bozer hebben geklonken.
„Mijn gaydar heeft het zelden mis.“
„Nog steeds geen interesse,“ zei ik, met een brede, onnozele grijns.
„Onzin! Toen ik je bij het zwembad zag, keek je recht naar mij. Je deed zelfs je zonnebril een stukje omlaag.“
Ik schudde mijn hoofd en zei: „Ik keek naar een man met warrig haar en tatoeages op beide armen. Hij rookte een sigaret op zijn balkon.“
„Het was geen sigaret,“ zei Jean Pierre. Hij rolde zijn mouwen op om me zijn tatoeages te laten zien.
„Oh,“ zei ik zachtjes. Ik had zijn gezicht niet goed kunnen zien omdat de zon zo fel was.
„Laten we opnieuw beginnen,“ zei hij. „Jean Pierre, leuk je te ontmoeten.“
„Killian,“ zei ik, en ik gaf hem een stevige hand. Mam zei altijd dat slappe polsen me er zwak uit lieten zien.
„Wat een interessante naam,“ zei hij.
„Het is Iers,“ zei ik met een schouderophalen.
„Ben je Iers?“ vroeg hij vrolijk.
„Nee. Mijn moeder heeft de naam gekozen omdat niets dat met haar te maken heeft normaal mag lijken,“ zei ik.
„Ze klinkt als een interessante vrouw.“
„Dat is niet het woord dat ik zou gebruiken,“ zei ik met een frons.
