Het Wapen van de Maan: Vervloekte Mate
Auteur
B. E. Harmel
Lezers
19.0K
Hoofdstukken
29
Barbara werd afgewezen, verstoten en smeedde zichzelf tot een wapen. Gevreesd door alle roedels keert ze nu terug naar het territorium dat ze gezworen had te mijden, ontboden door Alastor, de Alpha die haar hart brak. Oude wonden steken, maar de partnerband tussen hen weigert te sterven. Terwijl de oorlog nadert en geheimen naar de oppervlakte komen, laait het verlangen heviger op dan ooit en drijft hen tegen hun wil in naar elkaar toe. Elke keuze voelt als een slagveld — vertrouwen, liefde en loyaliteit botsen op manieren waar geen van beiden controle over heeft. In het heetst van de strijd moet Barbara beslissen of de man die haar heeft verwoest degene is die haar kan beschermen... en misschien zelfs haar hart opnieuw kan opeisen.
Hoofdstuk 1: Breng het wapen
BARBARA
De geur van oud steen en inkt trof me zodra ik de raadszaal binnenstapte. Oorlog. Het rook altijd hetzelfde: plannen op perkament, zweet in de lucht, wanhoop verscholen achter beleefde manieren. Maar dit keer was ik hier niet om te smeken om middelen of te vechten voor een zaak.
Ik was het middel.
Ik liep door de dubbele deuren alsof ze van mij waren. Want hier waren ze dat ook. Mijn naam werd gefluisterd door roedels als een waarschuwing én een gebed. Barbara Konnor: strateeg, veldcommandant, en de vrouw die zichzelf tot een fucking wapen had getraind nadat ze was weggegooid als een mislukte luna.
En nu? De raad had mij ontboden.
Mijn laarzen echoden scherp over de marmeren vloer. Mijn vlecht hing strak langs mijn rug, mijn groene ogen gleden over de lange tafel in het midden van de oorlogskamer. Twaalf raadsleden. Twee schrijvers. En één lege stoel aan het hoofd van de kamer — de alfa die om steun had gevraagd.
Degene wiens roedel belegerd werd door een afvallige factie. Degene die mij nodig had.
Ik stopte een paar stappen van de tafel en kruiste mijn armen, terwijl ik de verzamelde ouderen een koele, afwachtende blik toewierp. „Jullie hebben me geroepen,“ zei ik. „Laten we geen tijd verspillen.“
Een paar van de oudere mannen verstijfden bij mijn toon. Maar ze protesteerden niet. Raadslid Mira, een vrouw van in de zestig met scherpe ogen en zilveren haar dat als een kroon om haar hoofd was gedraaid, was de eerste die sprak.
„Bedankt dat u gekomen bent, juffrouw Konnor. We begrijpen dat u onlangs campagnes hebt afgerond in de Blackmount-regio en aan de North Crescent-grens.“
„Vijf overwinningen. Minimale verliezen,“ zei ik, de feiten afvinkend alsof het een boodschappenlijstje was.
„U bent zich ervan bewust dat dit anders is.“
„Afvalligen,“ zei ik knikkend. „Georganiseerd. Vindingrijk. Geen gewone verwilderden. Als ze deze roedel innemen, hebben ze een corridor dwars door de Eastlands. Dan raken jullie de controle over vier aangrenzende gebieden kwijt.“
Mira glimlachte flauwtjes. „Precies.“
Ik trok een wenkbrauw op. „Wiens roedel ga ik dan redden?“
De zijdeuren gingen open. En ik voelde het voordat ik hem zag. Mijn wolf. Een plotselinge flikkering onder mijn huid, als bliksem zonder donder. Als een herinnering die in mijn bloed werd gewekt.
De man die binnenkwam was langer dan ik me herinnerde, breder. Donkerbruin haar, warrig aan de randen, diezelfde hazelnootbruine ogen als zonlicht achter onweerswolken. Hij liep alsof oorlog in zijn ruggengraat was genaaid: kalm, zwaar, beheerst.
Mijn mond werd droog. Alastor fucking Campbell. Alfa van de Moonridge-roedel. Mijn ex. Mijn mate.
De man die me kuste onder de volle maan toen we zeventien waren. Mijn eerste vriendje. Degene van wie ik dacht dat hij de liefde van mijn leven was. Degene aan wie ik mezelf gaf, volledig, onvoorwaardelijk.
En toen we eenentwintig werden, werd hij meer dan dat. Mijn mate. Voorbestemd. Gekozen door de Maan zelf. En toen verwierp hij me. Eén dag later. Zonder waarschuwing. Zonder uitleg.
De reden dat ik mijn thuis verliet. De reden dat ik trainde tot mijn botten braken en sterker weer aan elkaar groeiden. De reden dat ik mezelf tot een wapen smeedde. De reden dat ik nu een legende was.
En daar stond hij voor me. Hij keek naar me alsof ik een geest was. Nee, erger. Alsof ik een herinnering was die pijn deed om aan te raken.
Ik rechtte mijn rug. Maskeerde alles. Liet mijn stem koud worden. „Alfa Campbell,“ zei ik. „Wat een verrassing.“
Zijn keel bewoog. Zijn vuisten balden zich. „Barbara,“ zei hij, zacht. Eerbiedig. Alsof mijn naam nog steeds iets betekende.
Het brak me bijna. Bijna. „Het is juffrouw Konnor nu,“ antwoordde ik met geheven kin.
Een ogenblik stilte. De kamer werd gespannen. Te stil. Zelfs de raad wist dat er iets was verschoven. Raadslid Mira schraapte haar keel. „Kennen jullie elkaar?“
Ik glimlachte, scherp en strak. „Ja.“
De band tussen ons klopte als een wond die nooit was geheeld. Ik was de dag na de verwerping vertrokken. Had hem nooit meer gezien. En toch voelde het nu, hier staand, alsof er niets was veranderd.
Mijn wolf roerde zich onder mijn huid, rusteloos. Hongerig. Verward. Hoopvol.
Nee. Nee, nee, nee. Niet na al die jaren. Niet nadat hij me had gebroken.
Ik wendde me tot de raad, mijn stem vast. „Als dit de roedel in kwestie is, neem ik aan dat de situatie erger is dan jullie hebben laten doorschijnen.“
Mira knikte langzaam. „Dat klopt.“
„Geef me dan het volledige commando. Jullie kaarten. Toegang tot jullie verkenners. Dan win ik deze oorlog voor jullie.“
Alastor kromp ineen alsof ik hem een klap had gegeven. Maar ik keek niet naar hem. Niet opnieuw. Dat kon ik niet. Want als ik dat deed, zou ik me misschien herinneren hoe het voelde om van hem te zijn. En dat meisje was ik niet meer.
„Ik heb het volledige commando nodig,“ zei ik nogmaals, terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg. „Kaarten. Verkenningsrapporten. De hele communicatielijn via mij.“
Alastor deed een stap naar voren. „Nee.“
Het woord sloeg in als de donder. De raad verschoof ongemakkelijk. Mira's ogen vernauwden zich. Maar ik draaide me langzaam naar hem om en liet mijn blik als een mes over hem glijden.
„Nee?“ herhaalde ik, mijn stem koel als staal.
„Dit is mijn roedel,“ zei hij, zijn stem strak van zelfbeheersing. „Ik heb ervoor gebloed. Haar opgebouwd. Haar meer dan eens van de rand teruggetrokken. Ik draag de volledige controle niet over aan een buitenstaander, zelfs niet als ze een reputatie heeft.“
Buitenstaander. Het woord deed meer pijn dan ik wilde. Maar ik glimlachte.
„Oh, ik snap het. Dus je hebt mij erbij gehaald. De raad heeft mij ontboden om mijn strategie, mijn resultaten, mijn vermogen om veldslagen te winnen die niemand anders kon winnen…“ Ik deed een stap in zijn richting. Langzaam. Doelbewust. Mijn stem daalde, scherp en dodelijk. „Maar nu ik hier sta, wil je me aan de lijn leggen? Me vertellen waar en hoe ik mag leiden?“
Zijn kaak spande. „Je begrijpt de interne verhoudingen niet—“
„Ik begrijp oorlog, alfa Campbell,“ beet ik hem toe, en zijn naam klonk als gif. „En ik begrijp de strategie van afvalligen beter dan wie dan ook in deze kamer. Jou inbegrepen.“
Onze blikken haakten in elkaar. De lucht werd scherp als een scheermes. Alastors wolf roerde zich achter zijn ogen, zwak gloeiend, opkomend. De mijne ook.
Raadslid Jones schraapte luid zijn keel. „Genoeg. De raad heeft juffrouw Konnor gevraagd om haar expertise, ja. Maar alfa Campbell blijft de leider van zijn territorium. Jullie werken samen.“
„Samen?“ herhaalde ik, mijn lippen krulden in een humorloze glimlach.
„Ik keur elke tactische zet goed,“ zei Alastor, zijn kaak nog steeds strak. „Elk verkenningsrapport loopt via mij. Elke inzet wordt door mij goedgekeurd.“
„En als ik nee zeg?“ vroeg ik, mijn ogen fonkelend.
„Dan verliezen we,“ zei hij, zijn stem laag. „En dat laat ik niet gebeuren.“
Hij keek naar me. Niet als het meisje dat hij had achtergelaten, maar als de gelijke die ik was geworden. Dat had me moeten bevredigen. Maar dat deed het niet.
„Ik ben hier niet om me aan jouw regels te houden,“ zei ik, terwijl ik een stap terug deed. „En ik ben je niets verschuldigd, je trots al helemaal niet.“
Hij gaf geen antwoord. Verroerde zich niet. Maar ik kon de woede voelen die onder zijn huid smeulde. Goed.
Ik wendde me tot Mira. „Ik heb vertrekken nodig ver van de vleugel van de alfa. Een oorlogstafel en ruimte voor mijn team wanneer ze aankomen. Als mij gevraagd wordt dit te winnen, doe ik het op mijn voorwaarden.“
Mira knikte langzaam. „Dat krijg je.“
En ik liep weg zonder nog een woord te zeggen. Want deze oorlog ging niet meer alleen over territorium. Het ging over controle. En ik was klaar met Alastor Campbell de voorwaarden van mijn leven te laten bepalen. En dit keer zou hij dat op de harde manier leren.
