Hier voor de winst Book 2
Auteur
Noah Ashlee
Lezers
324K
Hoofdstukken
46
Noah Lenée, de eerste vrouw die ooit in een Major League Baseball-wedstrijd in de basis stond, staat onder immense druk en wordt nauwlettend in de gaten gehouden tijdens haar baanbrekende carrière. Terwijl ze haar professionele ambities probeert te combineren met persoonlijke uitdagingen, voelt Noah zich aangetrokken tot haar teamgenoot Michael Foster Jr., ondanks haar eigen regel om geen relaties aan te gaan met honkballers. Terwijl ze beiden hun verleden onder ogen zien en de verwachtingen die aan hen worden gesteld, wordt hun groeiende band een bron van kracht en kwetsbaarheid. Zullen Noah en Michael de obstakels op hun pad overwinnen, of zal hun relatie een van de vele slachtoffers worden van de risicovolle wereld van de professionele sport?
Proloog
Boek Twee:Winner Takes All
Noah
„Noah Lenée. Zo heb ik je niet opgevoed!“
Mijn moeder houdt mijn handen tegen als ik het servet in mijn kraag wil stoppen. Ik eet nu eenmaal slordig, en zonder bescherming zit mijn kleding de hele dag onder.
„Sorry, mam.“
„Heb je nog nagedacht over wat we vorige week bespraken?“ vraagt ze, terwijl ze aan haar mimosa nipt.
Daar gaan we weer.
Ik had gehoopt dat mijn verjaardagsbrunch rustig zou verlopen. Al twee weken zeurt mijn moeder dat ik mijn wiskundediploma's moet gebruiken om leraar te worden, ondanks mijn weigering.
Ze weet niet dat ik die diploma's alleen haalde omdat ik ze online kon doen terwijl ik honkbalde.
„We hebben het hier al over gehad. Ik heb al een baan.“
„Je hebt een baantje, lieverd. Ik zeg alleen dat je misschien andere opties moet overwegen. Dit hobbyproject van je zal niet eeuwig duren, en het zal je geen voldoening geven.“
Ze zegt het laatste zachtjes, maar ik hoor het toch.
Ik reageer niet op haar opmerking. Ik vouw het servet op mijn schoot. De feeststemming is weg.
Delphine Camille Allen herinnert me er altijd aan hoe ik tekortschiet in de enige droom die ik ooit had.
Ik ben geen advocaat of arts zoals mijn moeder wilde, en ook geen huisvrouw.
Ik ben een honkbalster, een kei van een infielder - tweedehonkvrouw om precies te zijn - en ook al zint het haar niet, ik ben niet van plan er binnenkort mee te stoppen.
„Ik speel pas vier jaar in de minor leagues, mam,“ zeg ik, maar ik maak me ook zorgen, om andere redenen.
Het lijkt alsof elke speler uit mijn draft-jaar al bij een team zit of is uitgenodigd voor de spring training komende februari.
Jarenlang in de minor leagues spelen is niet ongewoon - sommige spelers komen hun hele carrière niet verder dan Triple A - maar ik leg de lat hoog voor mezelf.
Dat moet wel als je de enige vrouw in het professionele honkbal bent.
Het is alsof de hele wereld naar je kijkt, wachtend tot je faalt, zodat ze kunnen zeggen dat ze gelijk hadden, dat vrouwen niet thuishoren in de MLB. Of dat je slaagt zodat ze het kunnen gebruiken voor goede publiciteit.
Ik geef om geen van beide. Ik zie mezelf niet als boegbeeld voor inclusiviteit, en ik ben geen vrouwenrechtenactivist behalve dat ik mezelf feminist noem.
Ik ben in de eerste plaats een honkbalster, en ik vind het niet leuk dat mijn wens om mijn werk te doen een groot politiek issue is geworden.
„Ik zeg alleen maar... Kijk naar Vanessa en Ashley! Ze hadden allebei zulke mooie bruiloften op jouw leeftijd. Ik wil gewoon dat jij ook gelukkig bent, schat.
„Je brengt zoveel tijd door in de sportschool en die vieze... plekken waar je speelt. En het dichtst bij mannelijk gezelschap dat je hebt, stinkt een uur in de wind.“ Mijn moeder trekt haar neus op.
Ik hou veel van mijn moeder, maar soms wil ik haar gewoon bij haar schouders grijpen en door elkaar rammelen. Hard.
Dit idee dat een vrouw alleen gelukkig kan zijn met een man, of een baan en diploma moet hebben die er goed uitzien, maakt me horendol.
Papa begreep dat. Hij had altijd respect voor mijn spel en mijn harde werk.
Ik heb keihard gewerkt om respect te krijgen van mijn teamgenoten, mijn coaches en andere vrouwen - die soms gemener kunnen zijn over mijn professionele honkbal dan de mannen.
Maar al dat harde werk is gewoon niet goed genoeg voor iemand als Delphine Allen. Nee, ze zal pas tevreden zijn als ik zwanger ben en thuisblijf als een vrouw uit de jaren '50.
Ik zou niets anders moeten verwachten van een gepensioneerde schoonheidskoningin, voormalig nationaal voorzitter van een studentenvereniging en debutante - maar zo zijn rijke, Oost-Amerikaanse, zwarte vrouwen nu eenmaal.
„Mam, ik ben pas vijfentwintig. Ik heb mijn hele leven nog om een man te vinden, maar met honkbal moet ik de kans grijpen terwijl ik nog in topvorm ben.“ Ik wijs met mijn vork naar haar, wat haar frons verdiept.
„Wist je dat mannelijke atleten op hun best zijn in hun midden tot late twintiger jaren, terwijl vrouwen op hun best zijn op negentienjarige leeftijd?
„Nu ik in Double A zit, moet ik al mijn energie richten als ik de major leagues wil halen, wat betekent geen afleidingen, en mannen zijn de ergste soort.“ Ik neem een hap zalm terwijl mijn moeder teleurgesteld zucht.
„Nou, gelukkig heb ik nog twee andere dochters die getrouwd zijn en bezig zijn me kleinkinderen te geven,“ zegt ze, met rollende ogen.
„Zie je, ik wist dat je er iets positiefs in zou vinden.“ Mijn moeder waardeert mijn lieve glimlach niet, maar ze heeft geen tijd om te antwoorden omdat mijn telefoon gaat.
Ik pak mijn mobiel van tafel en herken het netnummer niet. Ik neem toch op.
„Hallo, spreek ik met Noah Allen?“ vraagt een ruwe stem. Ik frons, me afvragend of het iemand is over een rekening. Ik zou al mijn studieleningen deze maand betaald moeten hebben, maar ik weet het niet zeker.
„Wie vraagt ernaar?“ zeg ik.
„Mijn naam is Barry Shields, ik ben...“ Ik frons. Waarom belt de GM van de Atlanta Statesmen mij? Ik druk de telefoon snel tegen mijn oor.
„Ja, met haar... Sorry, meneer. Kunt u dat herhalen?“ vraag ik, me beschaamd voelend dat ik niet luisterde.
Meneer Shields lacht. „Juffrouw Allen, zoals u weet, kunnen spelers die op negentienjarige leeftijd gedraft zijn en na vier jaar niet aan de veertigkoppige selectie zijn toegevoegd, in de rule five draft gekozen worden.
„Ik bel om u te vertellen dat u bent gekozen door het team van de Atlanta Statesmen.
„Sorry, ik weet dat u dit telefoontje van de manager van de Portland Lumberjacks had verwacht, maar zijn kleinzoon is tien minuten voor dit gebeurde geboren.“
Mijn hele lichaam verstijft en mijn hart klopt zo hard dat ik me afvraag of ik hem goed heb gehoord. Alles in me is zo opgewonden, en het duurt even voordat ik me herinner hoe ik moet praten.
„Juffrouw Allen?“
Ik probeer te slikken, maar het is moeilijk. „Is dit een grap?“
Meneer Shields lacht, waardoor ik wou dat ik niet zo stom was, maar ik ben echt verrast.
Ik stond op de top honderd spelers lijst, maar ik zou pas over twee jaar promoveren. Ik heb vier volledige seizoenen in het systeem van Boston gespeeld, maar als ik door een team voor de rule five ben gekozen, dan betekent dat...
„Ik ga omhoog?“ vraag ik, mijn hart klopt als een razende.
„Gefeliciteerd, meid. We verwachten je volgende maand in Florida.“ Ik hoor nauwelijks de rest van wat hij zegt omdat ik nog steeds aan dit grote nieuws denk.
Als meneer Shields ophangt, doet mijn moeder alsof haar salade heel interessant is, maar ik weet wel beter. Ze is nieuwsgieriger dan een roddelaarster in de kerk.
„Wie was dat aan de telefoon, lieverd?“
„Dat was de GM van Atlanta, mam.“ Ze kijkt verward, dus ik ga door. „Ik ben geruild.“
Het voelt vreemd om het hardop te zeggen.
Slechts tien van de honderd spelers die het tot de minor leagues schoppen, worden gevraagd om door te stromen naar de major leagues.
Bijna negentig van de honderd zullen op een bepaald moment in hun carrière ontslagen worden, en nog meer worden teruggestuurd naar de minor leagues als ze niet goed presteren.
Het feit dat ik deze kans heb gekregen is verbazingwekkend. Ik ben iets dat nog nooit is gebeurd in de honderdzeventienjarige geschiedenis van het team.
Ik zit nog niet officieel in het team. Ik zal waarschijnlijk in maart in Gwinnett belanden. Maar het is een kans, een kans om te laten zien wat ik kan in de spring training, en ik ben een stap dichterbij dan ik gisteren was.
Een stap dichter bij mijn en papa's droom. De droom die we begonnen toen ik vijf jaar oud was.
„Wow, schat. Wat betekent dat dan?“ vraagt ze.
„Alles, mam,“ zeg ik. „Het betekent alles.“
