De Koningin met het IJzige Hart
Auteur
Vesper Nadine
Lezers
149K
Hoofdstukken
32
Valentina is een toegewijde sportjournaliste die leeft voor deadlines, niet voor kleedkamers. Ze kan elk seizoen aan—behalve de winter, wanneer ijshockey haar schema en haar geestelijke gezondheid overneemt. Dit jaar wordt het nog kouder wanneer een kersverse speler zich bij de Hawks voegt en haar routine op zijn kop zet. Hij is getalenteerd, vol zelfvertrouwen en veel te goed in het onder haar huid kruipen. Nathaniel is gefocust om zichzelf te bewijzen op het ijs, maar de scherpgebekte journaliste die het team volgt, leidt hem af op manieren die hij nooit had verwacht. Terwijl interviews overslaan in plagerijen en spanning smelt tot passie, botsen ambitie en aantrekkingskracht. Wanneer een kans die haar carrière kan bepalen haar wegroept, moeten beiden onder ogen zien wat winnen echt betekent.
Het Seizoen Begint
VALENTINA
„Ja, Watson. Ik weet dat de eerste wedstrijd morgen is. Ik zal er zijn, zoals altijd voordat het seizoen officieel begint. Maar leg me alsjeblieft uit waarom je speler op zijn eerste dag al te laat is?“ Ik weet dat ik nu misschien als een bitch klink, maar eerlijk gezegd kon het me niets schelen.
Ik had al die moeite gedaan om Nathaniel Madox op te halen, de nieuwe speler van de Cardiff Devils. Ik had geen idee wie de man was, maar alleen al het feit dat hij een hockeyspeler was bezorgde me kippenvel, en niet het prettige soort.
Even was ik afgeleid en vergat ik dat Coach Irving nog aan de lijn hing.
„Vali? Ben je er nog, meisje?“ Hij was de enige die ermee wegkwam om me meisje te noemen. Hij was als een vaderfiguur voor me.
„Ja, sorry, Coach. Wat zei je?“ Er ontsnapte hem een lachje, en ik kon niet anders dan een beetje glimlachen om zijn vrolijke lach.
„Ik zei net dat het waarschijnlijk niet zijn schuld is dat hij te laat is. Je weet zelf hoe het is om met het vliegtuig te reizen. Bovendien heeft hij misschien moeite met ons bagagesysteem en alles. Wees gewoon geduldig. Eén keertje maar. Alsjeblieft?“
Er ontsnapte me een zucht voordat ik het kon tegenhouden. „Oké! Maar alleen omdat jij het me vraagt en omdat je me een exclusief interview hebt beloofd om mijn voet tussen de deur te krijgen in de journalistiek. Niet vanwege hem.“
Hij was een van de weinige mensen die mijn verhaal kende over mijn hekel aan hockeyspelers, of in ieder geval de lichtere versie ervan. „Ik wist dat ik op je kon rekenen. En probeer alsjeblieft mijn nieuwe centerspeler niet weg te jagen, oké?“
„Geen beloftes, Coach.“ Daarmee hing ik op, maar ik wist dat hij nooit boos op me zou worden. Zoals ik al zei, hij was als een vaderfiguur voor me, en ik was zo goed als zijn dochter.
Mijn handpalmen waren inmiddels klam van alle vochtigheid in de lucht. Je weet wel, Engeland en ons prachtige zonnige weer. Te veel sarcasme? Nou, wen er maar aan. Ik was een beetje vergeten hoe ik normaal moest functioneren zonder.
De luchthaven was niet overvol of zo, maar menigtes maakten me nog steeds nerveus. En hier stond ik dan te wachten tot een Canadees zogenaamd hockeywonder zijn luie reet uit het vliegtuig zou slepen, zodat ik hem kon laten zien waar hij de komende tijd zou wonen.
Plotseling viel er een schaduw over me heen, en dat was op zich al verrassend aangezien ik geen klein vrouwtje was. Langzaam, dramatisch, hief ik mijn hoofd op en keek de schaduw in de ogen. Ze hadden een prachtige tint blauw en waren zo betoverend.
Maar we hadden hier zaken te bespreken, niet kwijlen over zijn prachtige ogen.
„Pardon, meneer de Bergman, zou u uw gigantische gestalte willen verplaatsen zodat de persoon op wie ik wacht me kan zien? Heeft uw moeder u geen manieren geleerd?“
Een fractie van een seconde gleed er een schaduw over zijn gezicht, maar hij verborg het snel. Zo snel dat ik het gemist zou hebben als ik hem niet recht in de ogen had gekeken. Toen deed hij zijn mond open. „Nou, is dat een manier om een nieuwe speler te verwelkomen?“
Natuurlijk. Nathaniel fucking Madox stond voor me, en om te zeggen dat we geen goede start hadden gemaakt was een understatement. Maar als hij dacht dat ik mijn excuses zou aanbieden, had hij het mooi mis.
„Nou, meneer Madox, neem ik aan. Aardig van u om ons allen met uw aanwezigheid te vereren. U bent bijna een uur te laat, en ik heb geen idee wat ze u in Canada hebben geleerd, maar hier in het Verenigd Koninkrijk stellen wij stiptheid op prijs.“
Met die woorden draaide ik me om en begon te lopen. Als hij wist wat goed voor hem was, zou hij volgen. Zo niet, tja, hij was tenslotte een volwassen man en kon zijn eigen weg wel vinden.
Snelle voetstappen waren achter me te horen, dus misschien was hij toch niet zo erg als ik eerst dacht. Maar opnieuw stelde het mannelijke geslacht me teleur. „Ho even, prinses. Het was niet mijn schuld dat de vlucht vertraagd was, dus doe die chagrijnige blik eens weg. Je zou er een stuk beter uitzien zonder.“
Hij was blijkbaar net zo dom als hockeyspelers meestal zijn, want hij zag mijn bitcherige gedrag aan voor flirten. „Bijt me, Madox!“
„Oh, prinses. Was het maar waar. Maar we moeten elkaar eerst wat beter leren kennen voordat we de pikante onderwerpen aansnijden, vind je niet?“
„Is dat het beste wat je kunt verzinnen? Ik begrijp dat je last hebt van een jetlag, en ik weet zeker dat je in de categorie ouwe lullen valt, maar toch, ik had geen idee dat je zo roestig was,“ zei ik met een verveelde toon. Ik had betere teksten gehoord van dronken mensen.
Even werd zijn gezicht serieus terwijl hij me in de ogen keek en me betoverde met die blauwe hypnotiserende ogen van hem. „Mag ik je naam weten voordat we doorgaan met elkaar beledigen?“
Waarom word ik altijd omringd door gekken of idioten? Lieve God, zou je alsjeblieft één normale fucking persoon op mijn pad kunnen sturen? Op dit punt ben ik niet eens kieskeurig! Het mag een man of een vrouw zijn!
Dramatisch greep ik naar mijn borst en deed alsof ik verrast was. „Wacht! Waren we elkaar aan het beledigen? Ik dacht dat we gewoon het voor de hand liggende zeiden?“
Het leek alsof hij weer met iets stoms wilde komen, maar dit keer was ik hem voor en ging gewoon verder met praten. „Mijn taak, meneer Madox, is om u naar uw huis te brengen en u een kaart te geven zodat u vanavond de weg naar de ijsbaan kunt vinden. Dat is alles.
„En daarvoor hoeft u mijn naam niet te weten, of wat dan ook over mij. Is dat duidelijk?“
De fout die ik maakte? Ik draaide me niet om en begon niet te lopen, maar bleef gewoon staan wachten op zijn bevestiging. Stomme vrouw!
Zijn lippen vormden een duivelse grijns, die er misschien wel of misschien niet heel sexy uitzag op zijn gezicht. Tenminste, als hij zijn mond zou houden. „Maar prinses, dat is saai, vind je niet?“
In plaats van hem nog meer munitie te geven om dit zinloze gesprek voort te zetten, draaide ik me dit keer wél om en liep naar mijn auto.
Valentina, je hoeft hem alleen maar naar het huis te brengen, af te zetten en de rest van het seizoen te vermijden. Dat kun je. Dat kan ik. Ach, fuck it, wie houd ik voor de gek! Dat kan ik echt niet!
En opnieuw bewees het universum dat ik gelijk had, toen we allebei in de auto zaten en onderweg waren en hij zijn mond weer opendeed. „Dus, krijg ik je naam nog te horen of niet?“
God, geef me het geduld om deze man niet te vermoorden tijdens dit halfuur durende ritje.
