De Koningin met het IJzige Hart
Auteur
Vesper Nadine
Lezers
17,9K
Hoofdstukken
30
Valentina is een toegewijde sportjournaliste die leeft voor deadlines, niet voor kleedkamers. Ze kan elk seizoen aan—behalve de winter, wanneer ijshockey haar schema en haar geestelijke gezondheid overneemt. Dit jaar wordt het nog kouder wanneer een kersverse speler zich bij de Hawks voegt en haar routine op zijn kop zet. Hij is getalenteerd, vol zelfvertrouwen en veel te goed in het onder haar huid kruipen. Nathaniel is gefocust om zichzelf te bewijzen op het ijs, maar de scherpgebekte journaliste die het team volgt, leidt hem af op manieren die hij nooit had verwacht. Terwijl interviews overslaan in plagerijen en spanning smelt tot passie, botsen ambitie en aantrekkingskracht. Wanneer een kans die haar carrière kan bepalen haar wegroept, moeten beiden onder ogen zien wat winnen echt betekent.
Hoofdstuk 1
VALENTINA
„Ja, Watson. Ik weet dat de eerste wedstrijd dit weekend is. Ik zal er zijn. Zoals altijd.“
Elke winter begint voor mij hetzelfde: mijn baas controleert extra of ik de start van het ijshockeyseizoen niet mis. Hier is een geheim: ik haat ijshockey.
Oké, misschien is het niet de sport zelf. Het zijn de spelers. Ze zijn allemaal zo arrogant, alsof de wereld hen iets schuldig is.
Ik doe dit werk nu tien jaar en ik heb nog nooit iemand ontmoet die het tegendeel bewees. Als iemand mijn mening wil veranderen, moet er echt een wonder gebeuren.
En eerlijk gezegd denk ik niet dat het iets zou uitmaken. Natuurlijk zijn ze mooi om naar te kijken, dat moet ik toegeven.
En om eerlijk te zijn, de meesten zijn best slim. Maar ze gedragen zich er nooit naar. Ze doen liever alsof ze domme sporters zijn en lachen alles weg. Daarom is er nooit een klik tussen ons.
Ik weiger om me dom of verlegen voor te doen. Ik ben slim en dat verberg ik niet. Ik heb altijd mijn woordje klaar en ik laat dingen nooit zomaar gaan. Mensen noemen me een bitch—soms recht in mijn gezicht, soms achter mijn rug.
Dat kan me niet schelen. Maar goed, terug naar het onderwerp. Ik moet me herpakken en me netjes gedragen tijdens de wedstrijd.
Dat is me tot nu toe elk jaar gelukt, maar dit jaar voelt anders. Het team dat ik volg—de Hawks—krijgt een nieuwe speler.
En nieuwe spelers? Die zijn nooit goed nieuws voor een verslaggever zoals ik. In de winter moet ik de Hawks overal volgen.
Ze doen meestal normaal tegen me, wat mijn werk iets minder vervelend maakt. Maar zodra er andere mensen bij zijn—vooral vrouwen—vallen ze bij mij door de mand.
Dus ja, we kunnen best vrienden zijn. Maar ik zou nooit voor een van hen vallen, niet in de liefde en niet in bed.
Mijn belangrijkste regel is: mijn carrière staat op de eerste plaats. Daar heb ik me perfect aan gehouden.
Mijn liefdesleven? Dat bestaat niet. Mijn vriend bestaat alleen in mijn dromen.
Wie wil er nou met een workaholic daten? Vooral met iemand die de hele winter achter een groep knappe mannen aan rent.
Dus nee. Geen dates voor mij.
Terwijl ik mijn tas inpak—mijn notitieboek, een paar pennen (want je weet maar nooit) en mijn voicerecorder voor interviews—betrap ik mezelf erop dat ik aan de nieuwe jongen denk. Natuurlijk heb ik al onderzoek gedaan. Ik ben geen amateur.
Maar ik kan niets over hem vinden. Geen schandalen, geen drama. Nathaniel Madox. Een Canadees.
Dat betekent eigenlijk dat hij is geboren met een ijshockeystick in zijn hand. Maar waarom komt hij naar Europa? Dat deel is een raadsel.
Als ik er goed over nadenk, is het wel logisch. Europa heeft niet heel veel geweldige ijshockeyspelers. We hebben er genoeg, maar de meesten zijn gewoon... gemiddeld.
Maar de statistieken van Madox? Ongelooflijk. Zelfs als ik ijshockey haat, kan ik echt talent wel waarderen. En dat heeft hij.
Wat hij niet heeft, is een sociaal leven. Geen foto's op evenementen, geen vriendin, geen huisdieren, geen interviews—helemaal niets.
Dus ik ben vastbesloten om alles over hem te ontdekken zodra ik hem ontmoet. Dit interview zou mijn grote doorbraak kunnen zijn.
Ik wil al jaren een baan bij de nationale televisie. Ik vind mijn werk hier leuk, maar ik wil meer.
Ik voel het—dit interview kan mijn grote kans zijn. Ik ga niet opgeven. Ik stop niet.
Ik ben puur vastbesloten. En ja, ik weet wat ik zei. Ik haat ijshockeyspelers, ijshockey en alles wat erbij hoort. Dat is nog steeds waar.
Maar ik wil deze baan liever dan mijn trots behouden. Dus zet ik me eroverheen, bijt ik op mijn tanden en ga ik ervoor.
Ik krijg Madox niet uit mijn hoofd. Serieus, hij is ontzettend knap—zelfs voor een ijshockeyspeler.
Ik bedoel, ik ben wel gewend aan aantrekkelijke mannen. Door mijn werk kan dat ook bijna niet anders.
In de zomer word ik eigenlijk omringd door meer mannen zonder shirt dan de meeste vrouwen op het strand zien. Maar Nathaniel? Hij is anders.
Er is iets aan hem dat me aantrekt, en ik weet dat ik niet alleen een interview van hem wil. Het is iets anders—iets wat ik niet precies kan benoemen.
Zijn ogen zijn wild en intens groen. Van die ogen waardoor je voelt alsof hij dwars door je heen kan kijken.
Als hij dat al kan via een foto, hoe zou dat dan in het echt voelen?
Eigenlijk zou ik hem uit principe moeten haten. Hij is ten slotte een ijshockeyspeler. Ik haat ze allemaal.
Of dat dacht ik tenminste. Maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om Nathaniel te haten, en dat maakt me boos.
Verdomme, Nathaniel Madox.
Ik hoop echt dat je de grootste klootzak ter wereld blijkt te zijn, gewoon zodat ik een reden heb om je te haten. Een meid mag toch dromen?
Er is niets mis met een beetje ijdele hoop. Dus ik zeg tegen mezelf—ja, hij zal waarschijnlijk bewijzen dat hij gewoon weer zo'n idioot is.
Zelfingenomen, egoïstisch, en alleen maar bezig met ijshockey, feesten en het najagen van groupies als een verdwaalde puppy. Dat is in ieder geval wat ik van de meeste ijshockeyspelers denk.
Het heeft geen zin om mezelf hoofdpijn te bezorgen over een domme ijshockeyspeler. Ik kan beter gaan slapen. Morgen is er weer een nieuwe dag.
Een betere dag.
Toch?
