Hoe je (niet) de beste vriend van je broer date
Auteur
Megan Blake
Lezers
884K
Hoofdstukken
29
Hoe (Niet) Een Auto Te Starten
SAMANTHA
Samantha hoopte dat de autogoden haar zouden bijstaan toen ze probeerde haar oude wagen aan de praat te krijgen. De sleutel wilde niet omdraaien in het contactslot. De motor maakte wel geluiden, maar sloeg niet aan.
Ze zuchtte diep en liet haar hoofd een paar keer tegen het stuur vallen, waardoor haar blonde haren in de war raakten. Ze wist dat dit de auto niet zou repareren, maar ze kon er niets aan doen.
Ze baalde ervan dat ze geen betere auto had gekocht. Maar ja, ze had simpelweg het geld niet voor een nieuwe.
Nu zat ze vast voor de gesloten supermarkt. De laatste klant had lang staan kletsen bij de kassa. En nu zat ze in haar eentje op het donkere parkeerterrein, peinzend over de keuzes die ze had gemaakt.
Een taxi zat er niet in, dat kon ze niet betalen. En haar auto hier achterlaten waar hij beschadigd kon raken, dat wilde ze ook niet.
Misschien kon ze een vriend bellen voor hulp of een lift...
Maar haar beste vriendin was Ellie. En Ellie was waarschijnlijk nu ver weg.
Ellie moest haar zieke moeder bezoeken - daarom had Sam haar dienst overgenomen. Ze kon Ellie niets verwijten. Ellie was de eerste die bij haar inwoonde als huisgenoot zonder haar eruit te schoppen.
Dit was dus niet Ellie's schuld.
Maar...
SAM
'Ellie!!! Mijn auto is kapot.'
Ellie antwoordde meteen.
ELLIE
'Heb ik je niet gezegd dat je van die rotauto af moest?'
SAM
'Ik heb mijn auto nodig om naar mijn werk te gaan'
ELLIE
'Sam, een stuk metaal met vier wielen is geen echte auto'
Door haar leven te veranderen ontmoette ze nieuwe vrienden, zoals Ellie. Hoewel Ellie klein was en blonde pony had, was ze stoer.
SAM
'Tenzij jij een nieuwe voor me wilt kopen...'
ELLIE
'Doe alsof je hulp nodig hebt langs de weg?'
SAM
'En vermoord worden?'
ELLIE
'Neem een taxi of vind een aardige vent om je te helpen'
Kortom, Ellie zei dat Sam er mooi naast zat.
Sam zuchtte en haalde de sleutels uit de auto. Ze stapte uit, deed de deur op slot en leunde er tegenaan. Ze rommelde in haar zwarte tas op zoek naar haar telefoon.
Ze hoorde een geluid in de buurt. Ze keek op en zag een felrood bord: KB Mechanics. Had ze eindelijk een beetje geluk?
Nee, het zou vast dicht zijn.
Maar het bord was nog steeds verlicht.
Ze stopte haar telefoon terug in haar tas en begon de straat af te lopen.
Samantha Hastings had nooit gedacht dat dit haar leven zou zijn. Ooit was ze rijk en verwend, maar nu woonde ze in een slechte buurt met een kapotte auto.
Haar familie was steenrijk. Ze had nannies en dienstmeisjes toen ze jong was. Tot ze het huis verliet, wist ze niet eens hoe ze moest koken. Mensen deden alles voor haar.
Samantha dacht vroeger dat ze gelukkig was met dat leven. Als ze iets wilde, kreeg ze het. Ze verspilde het geld van haar vader niet aan veel winkelen.
Destijds kwam ze vaak in de problemen - omdat ze buiten speelde in vieze kleren, modderig werd of insecten mee naar huis nam. Ze zeiden dat dat niet was hoe een nette dame zich hoorde te gedragen.
Maar ze deed het toch.
Misschien begon ze toen al te rebelleren - door overalls te dragen, vlechten te hebben en zich vrij te voelen.
Ze wilden dat ze school afmaakte, maar niemand gaf veel om haar cijfers. Ze wilden dat ze slim was en goed kon praten met de vrienden van haar vader. Maar niemand zei dat ze dokter moest worden of een bedrijfskunde diploma moest halen.
Ze was een Hastings vrouw, bedoeld om een lieve echtgenote te zijn en veel baby's te krijgen.
Samantha wilde meer.
Ze vroeg zich af hoe dat nu voor haar uitpakte.
Eindelijk kwam ze bij de deur van de garage. Een blauw neonbord gaf fel 'open' aan.
Toen ze de deur openduwde, rinkelde een bel. Ze keek rond, maar er was niemand te zien.
Oude banden stonden in de hoek en er zaten donkere olievlekken op de vloer. De witte verf op de muren bladderde af. Ze liep voorzichtig naar voren, proberend te zien of er iemand achterin was.
Ze keek naar de balie en zag een oude rode metalen bel. Hij zag er versleten uit, maar was beter dan schreeuwen. Ze drukte erop en hij maakte een vreemd hard geluid.
Waarom voelde ze zich alsof ze in een horrorfilm zat?
Ze dacht dat haar leven op een horrorfilm leek. Wat kon ze anders verwachten?
'Kan ik u helpen?'
Toen ze opkeek, zag ze een man met bruine ogen. Ze legde haar hand op haar borst en voelde haar hart kloppen onder haar rode trui die ze over haar werkuniform droeg.
'J-ja, eh. Ik... Mijn auto is kapot.'
De man, met olie op zijn handen, keek naar haar. Hij had kort zwart haar naar achteren gekamd en een geel shirt met gaten. 'Waar?'
'Net - net verderop in de straat. Ik - ik hoopte dat iemand me kon vertellen wat er mis mee is.' Ze had moeite met praten omdat ze nerveus was.
Ze verplaatste haar gewicht van de ene voet naar de andere, hopend op goed nieuws. 'Ik hoop dat hij het nog minstens een paar maanden volhoudt.' Als ze eenmaal wat grote rekeningen had betaald, zouden de dingen makkelijker worden.
Op dit moment? Geld was erg krap.
'We zullen hem hierheen moeten slepen met een takelwagen.'
'Oké.'
Ze bedacht dat ze nu geen tv kon kijken of goedkope wijn kon kopen.
'Goed. Hé Brooks, we moeten een auto wegslepen,' riep hij naar iemand die achterin de garage aan het werk was.
Het lawaai stopte en voetstappen kwamen dichterbij. Een man met een blonde hanenkam en een neusring verscheen.
Hij droeg vieze kleren net als de andere man, met vervaagde spijkerbroek waar wat kleur doorheen scheen bij de gaten op de knieën. 'Tuurlijk, waar staat de auto?'
'Eh, verderop in de straat,' vertelde ze de nieuwe man. 'Grijze Chevy.'
'Het duurt maar een paar minuten. Je kunt binnen wachten als je wilt.'
'Oké, bedankt.'
Brooks vertrok en ze wachtte bij de balie. De eerste man stond nog steeds bij de balie. 'Heb je dorst? Wil je iets drinken?'
'Nee, het gaat wel, bedankt.'
'Je kunt op die zwarte klapstoel gaan zitten als je wilt. Het is de enige schone plek die we hebben.'
Ze draaide zich om en zag de stoel in zijn eentje staan. Het zou moeten volstaan. Ze liep ernaartoe, ging zitten en leunde met haar hoofd achterover.
De tijd kroop voorbij terwijl ze wachtte. Haar voeten deden pijn van urenlang staan op haar werk. Ze hoopte dat dit snel voorbij zou zijn.
'Hé, James - ik heb hem.'
'Wat?'
'Ik zal naar de auto kijken.'
Samantha ging rechtop zitten toen ze de nieuwe stem hoorde. Hij was diep en liet haar hart sneller kloppen. Hij klonk bekend. Ze leunde opzij om de nieuwe persoon te zien, maar zag alleen warrig bruin haar.
'Waar is ze?'
'Ze zit op de stoel.'
De nieuwe man kwam in zicht. Hij was lang en zag eruit alsof hij in een tijdschrift thuishoorde. Hij droeg een spijkerbroek en een zwart shirt zonder gaten of vlekken.
Hij was erg aantrekkelijk.
Terwijl ze hem van top tot teen bekeek, kon ze haar ogen niet van hem afhouden. Zijn shirt spande strak om zijn gespierde borst. Ze hield haar adem in.
Hij had wat stoppels op zijn sterke kaaklijn en mooie lippen.
En die heldere blauwe ogen, met warrig bruin haar dat haar een vreemd gevoel gaf. Maar zijn gezicht...
O nee.
Ze kende die blauwe ogen en die glimlach. Ze wist precies wie hij was en waarom zijn stem bekend klonk.
Chase. Chase Bennett. De beste vriend van haar broer.
Die ogen waren in veel van haar tienerdagdromen voorgekomen. Ze voelde haar gezicht warm worden en kon hem nauwelijks aankijken.
Hoe was Chase hier terechtgekomen?
Nee, nee, nee. Toen ze thuis wegging, had ze hem een paar jaar niet gezien. Haar broer had hier niets over gezegd.
Hij was vroeger de beste student van zijn klas en had een bedrijfskunde diploma. Haar broer en hij waren altijd samen, levend een leuk leven.
En nu was hij monteur?
Er klopte iets niet.
En - en hij leek helemaal niet verrast. O. Hij herkende haar niet.
Nee, het was waarschijnlijk beter als hij haar niet herkende. Dan zou haar broer hier niets over te weten komen. Ze wilde haar broer geen reden geven om haar uit te lachen. Of een reden om te weten waar hij haar kon vinden.
Sam draaide haar hoofd opzij en probeerde haar gezicht te verbergen. Als ze hem niet aankeek, zou hij niet weten wie ze was.
'Gaat dit over mijn auto?' zei ze plotseling, de ongemakkelijke stilte verbrekend.
Hij schraapte zijn keel. Waarom klonk dat zo aantrekkelijk? 'Eh, ja. Brooks heeft hem binnengebracht. Ik zal ernaar kijken.'
'O, oké, geweldig. Bedankt. En sorry dat ik zo laat kom. Ik heb mijn auto echt weer nodig.' Ze bleef naar beneden kijken in plaats van omhoog, hopend dat hij haar niet zou herkennen.
Hij glimlachte, en even voelde ze alsof hij haar misschien kende. Maar hij had niets gezegd. Dat zou hij toch zeker gedaan hebben? 'Ik zal kijken wat ik kan doen.'
Hij keek een moment naar haar en ze voelde zijn ogen wegkijken.
'Ik voel me schuldig dat jullie allemaal zo laat aan het werk zijn. Jullie baas moet wel erg streng zijn.'
Hij keek naar de andere man achterin en glimlachte toen breed. 'Dat is hij. Hij is echt streng. Een echte klootzak eigenlijk.'
Ze voelde haar gezicht rood worden en toen besefte ze het. O nee. 'Jij bent de baas, hè?'
Hij lachte. 'Dat zou kunnen.'
Samantha sloeg haar hand voor haar gezicht, proberend te verbergen hoe beschaamd ze was. Hoe was Chase eigenaar van een garage geworden?
'Sorry,' zei ze zachtjes, kijkend naar haar schoenen.
'Maak je geen zorgen,' zei hij lachend terwijl hij doorging met schrijven op een stuk papier.
Ze stond niet dicht bij haar broer Stephen, dus ze wist niet of ze nog contact hadden. Ze moest haar familie laten denken dat het goed met haar ging op eigen benen. Ze kon niet laten merken dat ze hier ook mee worstelde.
Samantha was niet de perfecte dochter die haar vader wilde. Ze wilde dat leven niet.
Dus rebelleerde ze. Ze probeerde naar school te gaan, ze probeerde zelf een baan te vinden, maar natuurlijk - haar vader steunde haar niet. Hij zei dat ze onredelijk was, dat ze een woedeaanval had. Maar dat was niet zo.
Al de vrijheid die ze dacht te hebben - was geen echte vrijheid. Het was gewoon een andere manier om haar te controleren.
Samantha wilde bewijzen dat ze ongelijk hadden.
Wat ze dacht dat makkelijk zou zijn. In een plotselinge beslissing, en huilend, pakte ze een tas in, nam het geld dat ze had - niet van haar vader, en verliet haar thuis.
Ze was twintig jaar oud, hoopvol en naïef.
Ze vond een stad waarvan ze dacht dat die ver genoeg van huis was dat haar naam haar niet zou helpen en ze...maakte een dwaas van zichzelf. De helft van haar geld was in de eerste week op omdat ze in een hotel moest verblijven.
Ze kon geen appartement betalen.
O, en ze ontdekte dat ze geen kredietgeschiedenis had, niets. Nu, daar was ze, drie jaar later.
Ze moest bijna twee jaar naar een community college voordat iemand haar zelfs maar zou overwegen voor iets. Het kostte al haar tijd, alleen om nog steeds onderaan te staan.
Omdat Sam niet wist wat ze met haar leven wilde doen, en ze weinig ervaring had, ging ze terug naar het community college. Het volgende semester zou binnenkort beginnen...
Er was geen manier waarop haar broer kon weten dat ze zo geëindigd was.
Chase stapte achteruit en draaide zijn hoofd, eindelijk wegkijkend. 'James, kun je me helpen?'
Terwijl hij bij haar vandaan liep, een paar stappen achteruit zettend, voelde ze dat ze weer makkelijker kon ademen. Ze voelde zich kinderachtig omdat ze hem niet vertelde wie ze was, maar wat kon ze anders doen?
Chase stopte bij de deur, de rand vasthoudend terwijl hij naar haar keek. Kijk weg!
'Sam, ik laat het je weten.'
Sam.
Wacht. SAM HAAR?!
Haar ogen werden groot terwijl ze zag hoe de achterdeur achter de balie dichtging en Chase verdween.
