Op het randje van goed verstand
Auteur
Michelle Torlot
Lezers
🔥14,0M
Hoofdstukken
30
Hoofdstuk 1.
EMBER
Ik zit op de rand van de klif, mijn benen bungelen in het luchtledige. Het enige wat ik hoor, is het oorverdovende geraas van de waterval die op de scherpe rotsen beneden te pletter slaat.
De mensen noemen deze plek 'Lovers' Leap'. Gebroken harten komen hier naartoe om te springen als de pijn te veel wordt.
Een stem in mijn hoofd zegt dat ik moet springen. Het is mijn wolf. Ze is ontroostbaar omdat ze afgewezen is. We zijn het allebei, maar voor haar is het erger.
De brutale stem in mijn hoofd is verstomd. Mijn wolf kan koppig en lastig te temmen zijn, altijd de baas willen spelen. Hoe irritant het ook kan zijn, ik mis het.
Nu jankt ze vooral. Als het aan haar lag, had ze drie dagen geleden al een eind aan ons leven gemaakt. Een wolf kan immers niet zonder haar partner.
Ik heb hem ook nodig, maar ik wil er geen zelfmoord voor plegen. Ik kwam hier voor de rust - een plek om te ontsnappen aan het gefluister, het medelijden en het zien van mijn partner met een ander.
Een traan rolt over mijn wang. Ik probeer niet aan Noah te denken, maar mijn borst voelt nog steeds benauwd, alsof iemand mijn hart in een bankschroef zet.
Partners horen van elkaar te houden. De man moet de vrouw beschermen en voor haar zorgen, niet haar kleineren en in de steek laten.
Ik hoor een diepe stem mijn naam roepen. 'Ember? Wat doe je?'
Ik draai me om en zie mijn broer Oliver het pad op rennen. Hij ziet er doodsbang uit. Ik probeer te glimlachen, maar het voelt geforceerd.
'Maak je geen zorgen, Oliver. Ik ben misschien zwak, maar niet zwak genoeg om te springen.'
Ik vertel hem niet dat als mijn wolf de touwtjes in handen had, we al gesprongen zouden zijn.
Hij zucht en schudt zijn hoofd. Dan steekt hij zijn handen uit, trekt me overeind en sluit me in zijn armen.
'Je bent niet zwak, Ember. Op een dag word je een geweldige pakgenezer. Je hebt een bijzondere gave.'
Ik zucht. Misschien ooit, maar nu niet.
Ik ben kleiner dan normaal, en mijn wolf ook. Mijn partner - of moet ik zeggen, ex-partner? - is het tegenovergestelde.
Noah is een van de vechters van de Craven Moon Pack; sommigen zeggen de beste. Alleen onze alfa en bèta kunnen hem de baas.
Zelfs mijn broer kan Noah niet verslaan. Hij bood aan het voor mij te proberen, maar ik wil dat niet. Het is al erg genoeg dat een van ons zich schaamt; Oliver hoeft niet voor mij gewond te raken.
Hij zucht en kust zachtjes mijn hoofd. 'De alfa wil je zien.'
Ik kijk op, tranen in mijn ogen. 'Gaat hij me'- ik slik nerveus - 'wegsturen?'
Mijn broer schudt zijn hoofd. 'Nee. Natuurlijk niet. Je hebt niets verkeerd gedaan.' Hij zucht opnieuw. 'Als iemand weggestuurd moet worden, is het die eikel Noah.'
Alleen al zijn naam horen doet mijn hart opnieuw ineenkrimpen.
Ook al heeft Noah ongelijk, ik weet dat iedereen in de roedel aan zijn kant staat. Vergeleken met Noah ben ik niets. Waardeloos.
Mijn broer denkt dat ik pakgenezer word omdat ik soms in het ziekenhuis help. Dat gaat nooit gebeuren. Ten eerste hebben weerwolven niet veel genezing nodig; de Maangodin geneest al onze verwondingen snel, behalve de ergste.
Bovendien is Alfa Stone ouderwets. Vrouwen in onze roedel zijn alleen goed om te koken, schoon te maken en baby's te krijgen. Zonder partner zal ik nutteloos zijn. Erger dan nutteloos.
Ik zucht en maak me los uit de omhelzing van mijn broer. Tijd om erachter te komen wat er met me gaat gebeuren.
Het duurt ongeveer een half uur om terug te lopen naar het pakhuis. Oliver verandert in een wolf en rent voor me uit.
Als ik zou veranderen, kon ik er in vijf minuten naartoe rennen. Maar dat doe ik niet, want als mijn wolf eenmaal de controle heeft, kan er van alles gebeuren.
Ik loop door de gebouwen van onze roedel naar het pakhuis, waar het kantoor van de alfa is. Het is ook waar de meeste alleenstaande wolven wonen.
We zijn niet de grootste roedel, maar we hebben een school en een ziekenhuis, en wat privéhuizen zoals het huis dat ik deel met mijn broer.
Ik loop met gebogen hoofd en mijn armen om mijn lichaam geslagen. Mijn lange, blonde haar bedekt mijn gezicht om mijn schaamte te verbergen voor de nieuwsgierige ogen die me volgen.
Ik wou dat ik de zintuigen van mijn wolf niet had, maar die heb ik wel. Ook al mijden mensen me, ik kan ze nog steeds horen fluisteren.
'Kijk, daar is ze. Haar partner heeft haar afgewezen.'
'Niet echt verrassend, toch? Ze is zo klein en zwak.'
Ik probeer niet te luisteren. Er komt niets goeds van het horen van andermans geheimen.
In het pakhuis ga ik naar het kantoor van de alfa, klop zachtjes op de zware eikenhouten deur en wacht.
Zijn ruwe stem zegt me binnen te komen met een vlak 'Kom.'
Hij zit aan zijn rommelige bureau en kijkt even niet op als ik binnenkom. Ik sta voor het bureau, hoofd gebogen, handen op mijn rug, wachtend tot hij me zegt wat ik moet doen.
Hij zucht zwaar. 'Ga zitten, Ember.'
Ik ga zitten in de enige stoel in het midden van de kamer, ver van het bureau. Het is een manier om me alleen te laten voelen, wat ik niet nodig heb. Ik voel me al waardeloos genoeg.
Ik leg mijn handen op mijn schoot en kijk naar mijn voeten. Alfa Stone zal elke verkeerde beweging, woord of blik als een uitdaging zien.
'Je situatie is erg ongemakkelijk geworden,' begint hij, 'dus is het aan mij om het op te lossen.'
Ik slik nerveus. Hier komt het.
'De afspraken die we hebben met andere roedels zorgen ervoor dat we soms pakleden naar hen toe moeten sturen. Meestal vragen we mensen om te gaan. Maar vanwege jouw situatie heb ik besloten dat het het beste is voor de roedel als jij ergens anders naartoe wordt gestuurd.'
Ik voel me misselijk. Ik wil tegen hem schreeuwen, 'Waarom ik?' Maar hij heeft zijn besluit genomen.
Ik denk dat ik altijd al wist dat dit zou gebeuren. Ik kan niet in dezelfde roedel blijven als Noah, waardoor iedereen zich ongemakkelijk voelt en medelijden met me heeft terwijl Noah rondloopt met zijn nieuwe partner. En Alfa Stone zou Noah nooit wegsturen; hij is te waardevol.
Ik kijk snel op. Het gezicht van de alfa is hard en zakelijk, alsof hij net wat spullen heeft geruild voor iets beters.
'Wanneer?' fluister ik.
Ik hoor hem opstaan.
'Je hebt een uur om afscheid te nemen en je spullen te pakken.'
Ik sta op. Mijn benen voelen slap. 'Waar? Welke roedel?'
Hij schraapt zijn keel. 'De Dark Moon Pack.'
Mijn hoofd begint te tollen en mijn benen begeven het bijna. Ik buig snel. 'Ja, Alfa.'
Ik draai me om en verlaat zijn kantoor zo snel als ik kan, rennend zodra ik de deur achter me dichtdoe, in een poging buiten het pakhuis te komen voordat ik overgeef.
Er zit niet veel in mijn maag, maar ik braak een dunne stroom brandende vloeistof op de grond.
Dan val ik op mijn knieën en houd mijn hoofd in mijn handen terwijl ik begin te huilen.
Er gaan veel enge verhalen rond over de Dark Moon Pack en hun boze alfa, Damon Scopus. Zelfs zijn naam doet me huiveren.
De roedel van Alfa Scopus is de grootste, omdat hij alle andere roedels dwingt hem wolven te sturen - meestal vechters. Het houdt zijn roedel sterk en maakt de anderen zwak.
Iedereen zegt dat Alfa Scopus snel boos wordt. Mensen die hem kwaad maken, eindigen ofwel dood of zo ernstig gewond dat ze nooit meer kunnen vechten of jagen.
Als mijn wolf wilde dat we dood zouden gaan, krijgt ze waarschijnlijk haar zin.
Ik ga terug naar het huis dat ik deel met mijn broer. We zijn er alleen. Onze moeder stierf een paar jaar geleden, en onze vader stierf kort daarna, zijn partner missend.
Oliver zit op de veranda, zijn hoofd in zijn handen, maar als ik naar hem toe loop, kijkt hij op.
Dan besef ik het. 'Je wist het. Je wist het en je hebt het me niet verteld. Hoe lang al?'
Oliver zucht. 'Het is niet zo erg als je denkt. Het zal een nieuwe start zijn.'
Mijn mond valt open bij zijn woorden. 'Je weet waar Alfa Stone me naartoe stuurt?'
Oliver fronst en schudt zijn hoofd. 'Hij vertelde me alleen dat hij regelde dat je ergens anders naartoe zou gaan. Het is niet alsof jij en ik elkaar niet meer kunnen zien. De meeste roedels laten familie op bezoek komen. Dat weet ik van de onze.'
Ik staar hem aan en schud mijn hoofd. 'Dit is vaarwel, Oliver. Ik ga naar de Dark Moon Pack.'
Alle kleur trekt weg uit het gezicht van mijn broer. Hij springt op en rent naar me toe, omhelst me.
Ik wil hem wegduwen, maar doe het niet. Dit zijn misschien de laatste momenten die we samen kunnen doorbrengen.
'Wanneer?' fluistert hij, zijn stem breekt een beetje.
'Over ongeveer een uur,' fluister ik terug.
Hij zucht en omhelst me wat steviger. 'Ik dacht dat we meer tijd zouden hebben.'
Ik antwoord niet. Ik laat hem me gewoon vasthouden terwijl de tranen over mijn wangen lopen.
Misschien had ik mijn wolf toch van de klif moeten laten springen.
