De vloek van Lyanna
Auteur
Kelsie Tate
Lezers
247K
Hoofdstukken
14
De Overeenkomst
Cursed Mate Prequel: Lyanna's Vloek
LYANNA
Op het moment dat ik hem ontmoette, wist ik dat het waarschijnlijk nooit liefde zou worden.
Ik had een plicht te vervullen, en hij ook.
Ik staarde hem zwijgend aan terwijl de dominee tussen ons in doorging met zijn tirade over liefde en de ziel. Ik sloot me voor hem af, wetende dat liefde niet de reden achter vandaag was.
Plotseling voelde ik me erg bewust van mezelf en keek ik om me heen, om te zien dat iedereen wezenloos naar me staarde. Ik draaide me weer naar John en zag dat zijn ogen wijd open stonden, terwijl hij me aanstaarde en me aanspoorde om iets te zeggen.
„Oh...” Ik keek de dominee met een glimlach aan. „Ja, ik wil.”
Ik wendde me weer tot John en probeerde iets goeds te vinden om me aan vast te klampen, in de hoop dat ik mijn leven niet zojuist had verkocht om de ambities van mijn familie na te streven. Hij was een grote man met geharde trekken door jarenlang hard werken in onze gemeenschap. Zijn muisbruine haar en doffe grijze ogen zagen er ruig en moe uit, net als bij iedereen hier in de buurt.
Dit was nu eenmaal de manier van leven in de wereld. Het was bijna tien jaar geleden dat de oorlog was geëindigd, maar we leken ons nog steeds te moeten aanpassen aan een leven in het verborgene. Nadat de wolfmonsters waren verschenen, begonnen de leiders van ons land een oorlog met de roedels, waardoor ze in één klap een vijand werden. We hadden zware machines en wapens, maar zij waren sterker, sneller en bijna onverwoestbaar.
Het was nu zwaar om in een verborgen nederzetting te wonen, nadat ik het grootste deel van mijn leven in comfort had geleefd.
John zei een snelle „Ja, ik wil” voordat hij me een nog vluchtigere kus op mijn lippen gaf toen de ceremonie eindigde. We draaiden ons om en glimlachten hartelijk terwijl de hele gemeenschap juichte en ons de koude kerk uit volgde naar de gemeenschappelijke ruimte voor de receptie.
Aan het eind van de dag liepen onze ouders met ons door het dorp en stopten voor een groot huis met twee verdiepingen.
„Welkom in jullie nieuwe thuis, pasgetrouwden!” zei de vader van John, het hoofd van de dorpsraad, terwijl we voor het grote huis stonden.
„Jullie hebben ons vandaag trots gemaakt. Onze families zijn nu met elkaar verbonden en jij bent de volgende in de lijn om op een dag de leider van de raad te worden,” zei zijn moeder trots, terwijl ze hem op de schouder klopte voordat ze wegliep.
„Dit is te veel, dat hadden jullie niet moeten doen...,” zei ik verlegen.
„Onzin,” sprak mijn moeder tegen. „Dit is een huis dat een raadslid en zijn gezin waardig is. Gefeliciteerd, jullie twee.” Ze kneep even stevig in mijn schouders voordat ze vertrok.
Ik keek even zwijgend omhoog naar het huis en draaide me toen met een frons om naar John, terwijl hij me negeerde en zonder een woord te zeggen het huis binnenliep.
Ik volgde hem naar binnen en bleef net over de drempel staan, terwijl mijn ogen door het huis dwaalden dat ik nu mijn thuis zou noemen.
Het was er warm en het stond vol met mooie spullen. Dingen waarvan ik wist dat ze een decennium geleden uit huizen waren geplunderd toen ons volk niets had. Ik liep de woonkamer in en staarde naar de grote spiegel met de gouden lijst aan de muur. Mijn lange zwarte haar was in mijn korte sluier opgevlochten en mijn groene ogen staarden me aan, vol verdriet en met een sprankje hoop dat dit huwelijk uiteindelijk goed zou aflopen.
„Het lijkt erop dat ze een vuur voor ons hebben aangestoken...”
Ik draaide me verrast om bij zijn woorden, voordat ik langs hem heen naar het gloeiende vuur in de open haard staarde.
„Dat was aardig van ze,” antwoordde ik, niet wetende hoe ik me bij hem moest gedragen.
„Kijk... Lyanna...,” zei hij, terwijl hij een stap naar voren deed en zenuwachtig met zijn hand over zijn nek wreef. „We weten allebei dat dit in hoge mate een gearrangeerd huwelijk was... maar ik wil dat je weet dat ik mijn plicht ten opzichte van onze gemeenschap serieus neem.”
„En je plicht ten opzichte van mij?” vroeg ik, me afvragend waar ik stond tussen zijn prioriteiten.
„Mijn plicht aan ons volk is mijn plicht aan jou,” antwoordde hij bot.
„Ik begrijp het,” zei ik koeltjes, terwijl ik me weer omdraaide naar de spiegel en mijn spiegelbeeld. Ik wist niet waarom zijn antwoord me van streek maakte, terwijl het het antwoord was dat ik had verwacht.
„Ben je moe?” vroeg hij aarzelend, terwijl we allebei begrepen wat er gedaan moest worden.
„Een beetje...,” antwoordde ik, voordat ik me met een glimlach naar hem omdraaide. „Ik denk dat we ons moeten omkleden.”
Hij knikte zwijgend voordat hij me naar boven leidde, naar de slaapkamer. Al onze spullen waren binnengebracht en uitgepakt, waarschijnlijk met dank aan onze moeders. Ik ritste de achterkant van mijn jurk open en hield de stof stevig vast zodat deze niet afzakte, terwijl ik me onhandig een weg door de kamer baande op zoek naar mijn spullen.
„Hier,” zei hij, terwijl hij me een groot shirt aanbood.
„Dank je,” antwoordde ik, voordat ik het over mijn hoofd aantrok en mijn jurk uit liet glijden. Ik draaide me naar de spiegel en begon de spelden uit mijn haar te halen. Langzaam ontrafelde ik de vlechten tot mijn lange zwarte haar over mijn schouder viel, nog steeds in golven van de vlechten.
Ik liep naar het bed en mijn ogen werden groot toen ik zag dat de man met ontbloot bovenlichaam al onder de dekens zat. Ik klom er snel in en trok ze op tot aan mijn kin, waarbij ik de warmte in me opnam van het donzen dekbed dat me beschermde tegen de winterlucht.
Ik rolde me om zodat ik hem aankeek, en ik kon merken dat zijn hele lichaam gespannen was.
„John?” zei ik zacht, me afvragend wat er mis was.
Hij draaide zich naar me toe, en tot mijn verbazing waren zijn ogen gevuld met een nieuwe emotie die ik nog niet eerder bij hem had gezien, iets heets en dierlijks. Hij keek me even zwijgend aan voordat hij voorover boog en het haar van mijn schouder streek, waardoor de huid zichtbaar werd die onder het grote shirt vandaan kwam dat van mijn schouder hing.
Ik verstijfde bij de aanraking. Het voelde zacht en aarzelend, en er liepen rillingen over mijn rug. Ik kende deze man amper, en toch verlangde ik door het gevoel naar meer. De aandacht was verrassend, aangezien hij de hele dag nog maar een paar zinnen tegen me had gezegd.
Voordat ik wist wat ik deed, leunde ik dichterbij en drukte mijn lippen op de zijne, terwijl ik mijn handen op zijn blote borst liet rusten en zijn grote, ruwe handen mijn armen vastgrepen. Hij kuste me langer terwijl we toegaven aan de drang in ons, waarmee we ons leven samen begonnen.
