Kroon van klauwen - De Hollowborn Lycans I
Auteur
E. Hereygers
Lezers
16.2K
Hoofdstukken
71
Ze dacht dat ze wist wat monsters waren. Totdat ze hen ontmoette.
De Black Skulls waren koningen zonder kroon... prachtig, wreed en gebroken door de magie die in hun botten geëtst staat. Hun kracht brandt. Hun honger verdwijnt nooit. En als je eenmaal van hen bent, bestaat veiligheid niet meer.
Een dark romance-serie vol met: – moreel grijze antihelden – obsessieve, bezittelijke liefde – machtsverschillen & gevaarlijke toewijding – found family getekend door geweld – slow-burn spanning die omslaat in het instinctieve – en een heldin die leert dat kiezen voor het monster de enige manier kan zijn om te overleven – duistere thema's – seks
Hoofdstuk 1: Bloed op het Neon
BECKHAM
Ik kon me niet herinneren wanneer mijn behoefte voor het laatst zo hoog was opgelopen. Niet zomaar verlangen... maar pure noodzaak. Een smerige, kriebelende drang onder mijn huid. Mijn Burnmark jeukte onder mijn linkerhandpalm als een stroomdraad, terwijl mijn Breakmark koud klopte in de rechter.
Dit gebeurde altijd met me als het stil werd: het vulde me met een honger die ik geen naam kon geven, die ik er alleen uit kon neuken.
De regen maakte de straten van de Dominion glad, en neonlicht bloedde in de plassen op het natte wegdek. De lucht smaakte naar ozon en doordrenkte alles met die geur. Elke schaduw hier kende mij. Elke camera ook.
Beckham Cross zijn betekende dat deuren opengingen, de drank vloeide en dijen zich spreidden. Het lag niet alleen aan de uren in de sportschool of het strakke pak om mijn brede schouders; het was de naam. Onze naam. The Black Skulls. De grootste en gevaarlijkste bende van de stad. De Dominion was van ons, en iedereen wist het.
Eindelijk zag ik mijn bestemming voor vanavond. Een blauwe lamp boven een zwarte deur. Mijn bar, mijn fix. Binnen raakte de hitte me als een vuistslag. Zware parfum, veel zweet, en de bas die trilde in mijn borst.
Hoofden draaiden zich om zodra ik binnenstapte. Sommigen sloegen hun blik neer, anderen staarden te lang. Een paar gasten aan het einde van de bar mompelden mijn naam binnensmonds als een vloek. Een meisje in een rode jurk, met lang blond haar, ging rechtop zitten met haar ogen al op mij gericht, alsof ze had zitten wachten. Dat deden ze altijd.
Mijn reputatie had me veranderd in een pussy magnet; mijn gezicht en lichaam maakten me een wapen. En vanavond stond ik op het punt om dat opnieuw te gebruiken.
Eén snelle blik richting de gang naar de toiletten. De blondine volgde, en haar hakken tikten als geweerschoten op de tegels.
Twee minuten later stonden haar handen plat tegen de muur van het wc-hokje, haar rode jurk opgestroopt rond haar middel. Mijn vuisten klemden zich om haar heupen, en ik stootte bij haar naar binnen met alle opgekropte woede die in mijn botten rammelde.
Met elke stoot klapte ze tegen de tegels, en het hokje trilde ervan mee. Haar kreuntjes ontsnapten scherp en hoog, maar ze doorbraken amper de waas die in mijn schedel brulde.
Ik dacht niet eens aan haar. Alleen aan Burn. Alleen aan Break. En aan de noodzaak om iets anders te voelen dan leegte.
Haar zoete parfum sloeg op mijn keel. Zweet gleed van mijn slaap langs mijn kaak. Ik drukte mijn borst tegen haar rug, mijn tanden op elkaar geklemd, grommend door strakke kaken. Mijn heupen neukten haar als een zuiger, alsof ze niets meer was dan de uitlaatklep die ik nodig had.
Schaamte kroop onder mijn huid, maar ik ging niet langzamer. Schaamte was deel van het ritueel. Van mijn ritueel. Het was de behoefte die ik nooit los kon laten. Mijn vloek.
„Fuck! Beckham!“ kreunde ze.
Ik gaf het haar. Harder. Meedogenloos. Het kon me niet schelen wie er meeluisterde. Het boeide me niet dat we in het openbaar waren. Dit moest gebeuren, en wel nu meteen.
Ik kantelde mijn hoofd en kneep mijn ogen stijf dicht. Achter mijn gesloten oogleden zag ik alleen de skyline van de Dominion, waar lichten zoemden als een neonkruis. De jeuk in mijn handpalm schreeuwde het uit, en ik stootte dieper in haar, in een poging het daar te begraven, in haar lichaam, in de hitte en het vocht.
Mijn telefoon zoemde.
Ik snauwde ernaar, maar bleef bewegen. Het zoemde nog een keer, aanhoudend. Mijn broekzak rammelde tegen haar heup. En ik wist dat het niet ging stoppen.
Met een vloek viste ik hem er met één hand uit, terwijl de andere nog steeds blauwe plekken achterliet op haar taille en ik uit reflex bleef bewegen. Ik keek amper naar het scherm. Johnny Vega. Natuurlijk.
Ik veegde het scherm open, en mijn stem was een rauwe grom. „Wat?“
Eerst ruis, en toen Johnny's diepe, schorre stem. Kortaf en gejaagd, alsof hij had gerend. „Beck. We zijn aangevallen.“
Ik verstijfde midden in een stoot, terwijl mijn borst zwaar op en neer ging. „Aangevallen? Door wie?“
„Iemand heeft Grayson gepakt.“
De wereld stortte in elkaar. De jeuk, mijn brandende gevoel, al het lawaai in mijn hoofd... weg. Alleen ijs bleef over, terwijl zijn woorden zich door mijn borst verspreidden. Mijn Burnmark laaide heet op, de Breakmark werd ijskoud.
Het meisje onder me kreunde, kronkelde naar achteren en neukte me terug, wanhopig op zoek naar wat ik halverwege de stoot had weggenomen. „Niet stoppen, alsjeblieft, Beckham, alsjeblieft!“
Ik luisterde niet. Mijn lichaam werd mechanisch en mijn heupen beukten er weer op los. Nog harder, nog sneller. Johnny's stem blafte door de telefoon, maar het was achtergrondgeluid hiervan. Ik had ontlading nodig voordat mijn hoofd helder kon worden, voordat het Skull-deel van mij weer de controle nam. Ik kon me niet concentreren zolang de vloek de vrije loop had.
Ik beukte tegen haar aan met brute, straffende stoten, waardoor het hokje rammelde alsof het los kon scheuren van de vloer. Haar kreten galmden scherp in mijn oren en grensden aan pijn, maar ik leefde en neukte op die grens, en zo was het nu eenmaal.
Mijn hand klemde zich vast, met spierwitte knokkels op haar heup. Ik boog over haar heen en hijgde in haar nek, de telefoon tegen mijn oor gedrukt, terwijl Johnny verder schreeuwde.
Mijn zicht vernauwde zich, zwart met rood aan de randen. De jeuk in mijn handpalm bereikte een kookpunt, de kou in mijn andere hand sneed als glas. Mijn lichaam spande zich op, knapte, en ik trok me precies op tijd los. Ik rukte mezelf af om klaar te komen, en gromde toen ik over haar onderrug spoot. Het was heet en rommelig, waarmee ik haar claimde op een manier die ik mezelf vanbinnen nooit toestond.
Nooit vanbinnen. Niet in haar. Niet in iemand. Niet hier. Helemaal nooit.
Ze hapte naar adem, huiverde tegen de muur aan en fluisterde een vloek die ik niet hoorde. Ik was mijn broek alweer aan het dichtdoen, en mijn borst ging nog steeds zwaar op en neer.
Met de telefoon nog aan mijn oor. „Zorg dat de auto bij de Crossing staat,“ blafte ik, en onderbrak Johnny midden in zijn zin. „Ik ben onderweg.“
Ik keek niet naar haar. De troep die langs haar ruggengraat droop, de uitgesmeerde lippenstift op haar wang, of de honger die nog steeds in haar stem klonk, kon me niet schelen.
Ik duwde het hokje open en stapte terug de gang in, waar neonlicht door het gebarsten raam stroomde. Het vervloekte roofdier was verdwenen. Alleen de Skull was nog over.
En Grayson was daarbuiten. Gepakt.
Wat betekende dat er vanavond bloed door de straten van de Dominion zou vloeien. Mijn andere markering brandde, omdat het klaar was om te moorden.
