Cowboy Casanova
Auteur
Juno Sparks
Lezers
413K
Hoofdstukken
141
Isobel Wright kwam niet naar Wears Valley op zoek naar problemen. Ze kwam om haar beste vriendin te helpen met een bange merrie en om wat frisse berglucht in te ademen. Ze had niet gerekend op de paardenfluisteraar — degene met touwbrandwonden op zijn handen, een lach die langzaam onder je huid kruipt en hazelaarachtige ogen waardoor haar knieën spontaan hun werk vergaten.
Ryder Callahan ziet eruit alsof hij in het zadel is geboren. En dat is hij ook. Wat niemand hier weet, is dat hij ook de helft van Manhattan bezit.
Hij houdt die twee werelden strikt gescheiden. Altijd al gedaan.
Maar Isobel zorgt ervoor dat hij daarmee wil stoppen.
Eén klein stadje. Twee mensen die meer verbergen dan ze zeggen. En een aantrekkingskracht tussen hen die moeilijker te ontlopen is dan een stier van duizend kilo.
Sommige geheimen zijn het waard om te bewaren. Andere zijn het waard om volledig te onthullen.
Proloog
ISOBEL
Isobel leunde naar voren en trok behoedzaam de laatste penseelstreek over het doek, langzaam en trefzeker als een gefluisterd geheim. De kleuren zongen tegen de stilte van het klaslokaal — karmozijnrood, goud en het diepe groen van zomerbladeren na de regen — elk aangebracht met een soort eerbied die de muren minder op betonblokken deden lijken en meer op een raam naar een ruigere plek.
Ze reikte naar de laatste tube verf, precies op het moment dat het geluid van versleten laarzen door de gang klonk, dat lage, vaste ritme dat ze overal uit duizenden zou herkennen.
Rose McAlister kwam binnenwaaien alsof de tent van haar was, met soepele heupen en een opgeheven kin, terwijl haar laarzen op het linoleum tikten in een cadans die zijn eigen soort autoriteit uitstraalde. Ze kwam niet zomaar een kamer binnen — ze eigende hem zich toe. Ze streek neer op een van de tafels en kruiste haar enkels alsof het de schommelbank op haar veranda was.
„Ben je er klaar voor, meid?“ De stem van Rose krulde zich om de woorden, zoet als stroop met een scherp randje aan het eind.
Isobel verzamelde haar kwasten, waarvan de haren zachtjes tegen haar handpalm fluisterden voordat ze ze in de pot liet vallen. „Wat is het plan ook alweer?“ Haar ogen vingen het licht, met die flikkering van voorpret die ze nooit te hard probeerde te verbergen.
De grijns van Rose werd scherper. „Delilah gaat tekeer alsof ze bezeten is. Larry zweert dat er in Wears Valley een paardenfluisteraar is die wonderen kan verrichten, of uitdrijvingen, net wat de klus klaart.“ Ze haalde even haar schouders op, maar haar ogen fonkelden van kattenkwaad, alsof ze al precies wist hoe de dag eruit zou gaan zien.
Isobel trok één wenkbrauw op en zette haar hand op haar heup op die rustige, ongehaaste manier die zei dat ze er nog geen woord van geloofde, nog niet. „En waarom moet ik precies met jou mee op dit avontuur?“ Haar stem had een zachte, trage klank, maar er zat een vonk in, het soort dat altijd ontbrandde wanneer Rose opdook met problemen in haar broekzak.
De glimlach van Rose werd langzaam en zoet, honing gegoten over kattenkwaad. „Omdat je van me houdt,“ zei ze, met een onschuld die ze niet meende, „en ik heb mijn beste vriendin naast me nodig voor morele steun.“ De knipoog die ze er daarna in gooide was puur Rose, deels charmant, deels uitdagend.
Isobel schoot al in de lach voordat ze zich kon inhouden, warm en schuddend met haar hoofd. „Oké, oké. Laten we op pad gaan.“ Ze graaide haar handtas mee, waarvan de band met het gemak van de gewoonte op zijn plek gleed, en volgde Rose naar buiten, de zonnige uitgestrektheid van de parkeerplaats op.
Daar wachtte de Ford F-250 Super Duty van Rose, glanzend wit onder een laagje stof, het soort truck dat de hele wereld kon trekken als je het hem zou vragen. Aangekoppeld erachter stond de driepaards trailer stevig en solide, terwijl de metalen zijkanten het licht vingen.
De hele combinatie stond stil als een geduldig beest, klaar om zonder ook maar één klacht kilometers asfalt van Tennessee te verslinden.
Delilah, de valkkleurige merrie, was zo strak gespannen als prikkeldraad, en haar adem kwam in scherpe, rusteloze stoten die de spijlen van de trailer besloegen. Ze schraapte met haar hoeven over de metalen vloer, waarbij de holle dreun via de trekhaak doorratelde naar de cabine en de hele combinatie in een trage, ongemakkelijke deining bracht.
Rose reed de F-250 rustig van de oprit af, de trailer schommelend achter hen aan als een wieg in een storm.
Isobel voelde het door de stoel heen, door de stuurkolom, tot diep in haar botten — de nerveuze energie van de merrie verplaatste zich als een stroom onder hoogspanning. Haar blik gleed steeds terug naar de zijspiegel, waar ze de flikkering van de valkkleurige vacht zag schuiven in het donkere interieur.
„Het lijkt erop dat Delilah niet zo blij is met dit uitstapje,“ zei Isobel met een luchtige stem, terwijl haar vingers zich steviger om de rand van het dashboard klemden.
De mond van Rose was een strakke lijn en haar ogen keken strak naar de weg voor zich. „Ze gedraagt zich daar als een wilde mustang. Verbaast me dat ze er nog niet is uitgebroken.“ Er volgde een wrange, lage lach, getint met iets dat niet echt humor was. „Jij voelt het ook, hè?“
Isobel knikte, en haar schouders spanden zich toen er weer een dreun door de truck trilde. „Ja. Het is alsof ze elk beetje van haar paniek rechtstreeks in mij duwt.“
De uitdrukking van Rose werd zachter, hoewel haar stem daalde, ruw aan de randen. „Daarom móést ik haar wel kopen, Iz. Ik kon haar niet in de kraal van een opkoper voor de slacht laten eindigen. Dat soort mensen trekt de ziel uit een paard zodra ze ernaar kijken, om ze te verkopen voor hondenvoer, lijm of wat dan ook waar ze een dollar uit kunnen persen.“ Ze schudde haar hoofd. „Breekt mijn hart elke verdomde keer.“
Isobels ogen werden groot, de afschuw duidelijk op haar gezicht te lezen. „Oh mijn god… ik had geen idee.“
De kaken van Rose waren strak aangespannen, haar ogen gefixeerd op het lint van asfalt dat zich voor hen ontrolde. „Het is het vuilste geheim in de paardenwereld,“ zei ze, met een lage maar scherpe stem. „Maar ik hoop dat deze trainer waar we nu naartoe gaan kan helpen uitzoeken wat Delilah zo laat opspelen. Het meisje heeft pit, dat moet ik haar nageven, meer dan de meeste mannen die ik ken.“
Isobel reikte door de cabine, haar vingers warm tegen de versleten spijkerstof op de arm van Rose. „Je komt er wel achter, Rose. Jij bent de paardenfluisteraar, niet hij.“
Dat leverde een zweem van een glimlach op bij Rose, een snelle trek omhoog van één mondhoek. „Bedankt, Iz. Dat betekent meer dan ik hardop zal zeggen.“ Ze tikte de richtingaanwijzer aan, de klik zo vast als een metronoom. „Je zou vaker met me moeten rijden. Je hebt een natuurlijke zit, of je het nu gelooft of niet.“
Isobels blik gleed naar haar schoot, terwijl haar stem een heel klein beetje haperde. „Ik weet het niet, Rose. Paarden… ze maken me best wel bang.“
De greep van Rose op het stuur verslapte, haar uitdrukking veranderde, werd zachter. „Ik begrijp het. Ze zijn groot, ze zijn sterk en ze zullen je op de proef stellen. Maar je komt er wel. Je moet gewoon op jezelf vertrouwen, de rest volgt vanzelf.“
