Liefdesafspraken
Auteur
O. C. Andrea (with S. S. Sahoo)
Lezers
181K
Hoofdstukken
32
Kunstenares en erfgename Adeline Roberts krijgt een zenuwinzinking in de schoenen geschoven en wordt opgesloten in een inrichting na de verdachte dood van haar grootmoeder. Haar enige uitweg? Een verstandshuwelijk met Ivan Preston, de in schande gevallen miljardair en psychiater die alle reden heeft om haar familie te haten.
Ze hebben een contract, een gemeenschappelijke vijand en een "strikt zakelijke" seksclausule om de spanning aan te kunnen. Maar terwijl ze jagen op een moordenaar, beseffen ze dat het enige wat gevaarlijker is dan de bedrijfshaaien, de vurige passie tussen hen is.
Leeftijdsclassificatie: 18+
Hoofdstuk 1: Het domme blondje
Adeline
Mijn leven is voorbij. Dat weet ik zeker. Ik ben alles kwijt. En het wordt alleen maar erger. Als ik nog één keer om me heen kijk, besef ik dat ik het dieptepunt heb bereikt. Ik zit in een dwangbuis in een isoleercel. In één klap is alles verwoest. En op dit moment kan ik mijn lot accepteren en me overgeven aan degene die dit heeft gedaan, of ik kan vechten. Vechten alsof mijn leven er vanaf hangt... want er is geen garantie dat ik dit overleef. Niet als het aan hen ligt.
Je vraagt je misschien af hoe ik in deze situatie ben beland. Dat zou ik zelf ook heel graag willen weten. Ik heb niets gedaan om zo'n straf te verdienen.
Maar ik kan je wel vertellen wanneer alles mis begon te gaan. Misschien kunnen we het samen begrijpen.
Het begon allemaal gisterochtend. Zoals op elke normale vrijdag zat ik te ontbijten met mijn oma. Zij las de krant en ik scrolde op mijn telefoon door een heleboel nieuwe roddelartikelen over mezelf. Toch maakte iets me zenuwachtiger dan normaal. Noem het een voorgevoel, maar ik was onrustig. En dat had weinig te maken met al die negatieve stukken over mij. Daar was ik inmiddels wel aan gewend.
Voor de pers was ik Adeline. De domme blonde meid die graag kunstenaar wilde zijn. De erfgename van een farmaceutisch imperium van vele miljoenen dollars. Een rebel zonder doel, net als mijn moeder. In werkelijkheid stond dat zo ver af van de waarheid dat het nooit voelde alsof ze het over mij hadden.
Het enige wat mijn moeder en ik gemeen hadden, was dat we allebei precies op mijn oma leken. En zij was op de respectabele leeftijd van tachtig jaar nog steeds een ontzettend knappe vrouw. Nou ja, niet letterlijk, maar je snapt wat ik bedoel.
In haar jonge jaren was Alitta Roberts echter het perfecte voorbeeld van een femme fatale. Ze had absoluut alles mee. Ze was prachtig, ze was slim en ze was een kei in geld verdienen. Ze verraste de zakenwereld door met haar charme elke gesloten deur te openen. Ze pakte elke kans met beide handen aan en maakte er een succes van. Als ze haar zinnen ergens op zette, ging ze er met de volle kracht op af. Ze was onvoorspelbaar en niet te stoppen. Ik denk graag dat dit het enige is wat mijn oma aan mij heeft doorgegeven. Naast haar geweldige genen, natuurlijk.
Natuurlijk was het fijn geweest als ik ook maar tien procent van haar zakelijke talent had gekregen. Dat zou ons leven een stuk makkelijker hebben gemaakt. In tegenstelling tot mijn moeder had ik heel graag de rechterhand van mijn oma willen zijn. Ik had alle kneepjes van het vak van haar willen leren.
En ik heb echt mijn best gedaan. Vanaf mijn tienertijd liep ik al met haar mee. Ik bracht al mijn vrije tijd door in haar kantoor en vroeg haar de oren van het hoofd. Maar uiteindelijk begreep ik er helemaal niets van. Ik kende de theorie wel. Maar als het aankwam op netwerken, de sfeer proeven en de beste deal sluiten, had ik geen flauw idee wat ik moest doen.
Goh, zou het kunnen dat ik echt het domme gansje ben dat iedereen in mij ziet? Alsof oma aanvoelde dat ik weer bijna een paniekaanval kreeg, stond ze op. Ze pakte mijn hand en glimlachte warm naar me.
„Je bent perfect zoals je bent, mijn lieverd,“ zei ze zachtjes tegen me. „Laat niemand je ooit iets anders vertellen.“ Daarna trok ze me in een omhelzing. Met een laatste kus op mijn voorhoofd ging ze weer over tot de orde van de dag. En dat was altijd genoeg om me meteen beter te laten voelen.
Met hernieuwd zelfvertrouwen joeg ik mijn onzekerheden weg. Ik ging terug naar mijn atelier en pakte het schilderen weer op. Mezelf verliezen in mijn kunst is hoe ik de meeste dagen doorkom, en dat was nu niet anders.
Voor ik het wist was het avond. Lory en ik liepen hand in hand een luidruchtig, druk feest binnen. Ik wenste dat ik ergens anders was. En omdat ik de sfeer niet wilde verpesten met mijn slechte humeur, ging ik maar weer mensen kijken. Ik telde de minuten af totdat ik naar huis kon.
„Aarde aan Adeline! Waar ben je met je gedachten?“ Haar schelle stem klonk boven het lawaai uit. „Je leek wel kilometers ver weg. Laat eigenlijk maar; vertel het me later. Ik zag net een paar lekkere mannen in de hoek; ze kwamen net binnen. Gebruik je charmes en haal ze hierheen. Dit begon saai te worden.“
Ik ontwaakte uit mijn gepieker en keek in een paar blauwe ogen die me vragend aankeken. Met haar perfect in model gebrachte, gitzwarte lange haar en porseleinen huid, is zij qua uiterlijk mijn absolute tegenpool. Al met al is ze onmiskenbaar een prachtige vrouw. En mijn beste vriendin. Nee, eigenlijk is ze meer dan dat. Lory is degene op wie ik altijd kan rekenen.
We zijn praktisch samen opgegroeid, omdat haar vader de accountant van mijn oma was. Lory werd opgevoed door een alleenstaande vader. Voor haar was oma net zo goed een moederfiguur als voor mij. Het was een zegen om haar in mijn leven te hebben. Ik was zo blij dat ze me gewoon begrijpt—de echte ik.
Maar mijn beste vriendin is veel extraverter dan ik ooit zal zijn. Ik sta niet graag in het middelpunt van de belangstelling. Maar omdat ik ben wie ik ben, gebeurde dat toch wel. Lory bloeide juist op als alle ogen op haar gericht waren, en ik vond het nooit erg om haar in de schijnwerpers te zetten. Ik had gisteravond niet echt zin in een feestje. Toch haalde ze me over om uit te gaan en deze nieuwe, hippe club te bezoeken. Gezellige huisfeestjes, waar je echt met mensen kon praten en ze kon zien, waren meer mijn ding. Ik had haar daar al vaak genoeg mee naartoe gesleept, dus ik was haar wel wat schuldig.
„Tuurlijk, Lo,“ antwoordde ik, terwijl ik wat enthousiasme probeerde te tonen. „Laten we eerst wat drankjes halen. Ik moet wat van deze opgekropte stress loslaten op de dansvloer. En ik wil zeker een beetje aangeschoten zijn voordat ik ga dansen.“
„Meid, wat jij nodig hebt is een stevige beurt,“ schreeuwde ze zowat. „Wanneer was de laatste keer dat je de longen uit je lijf schreeuwde dankzij een of andere onbekende gast met een enorme pik?“
Daardoor spuugde ik de laatste slok van mijn cocktail uit. Vervolgens barstte ik in lachen uit, voordat ik eindelijk beschaamd antwoordde: „Je weet dondersgoed dat me dat nog nooit is overkomen. En dat is niet hoe ik werk. Ik heb meer nodig dan vluchtige nachten. En sinds Bruce... tja...“
„Adeline Marie Roberts, wil je me vertellen dat je sinds de breuk met die fuckboy Spruce, een jaar geleden, geen seks hebt gehad?“ siste ze, terwijl ze vol walging een gezicht trok. „Ik dacht dat je er gewoon niet met mij over durfde te praten. Of dat je je schaamde voor je seksavontuurtjes. Maar dit is erger dan ik dacht. Bitch, hoe leef je nog?? Ik zou dat echt nooit kunnen...“ eindigde ze, terwijl er een huivering van afkeer door haar lichaam ging. Ze kan soms zo overdreven doen, maar dit was niet het moment of de plek voor haar drama.
„Wil je alsjeblieft zachter praten?“ zei ik. Ik trok haar dichter naar me toe en probeerde haar stil te krijgen. Ik wilde niet dat nog meer van mijn geheimen door de hele club te horen zouden zijn. Toen voegde ik eraan toe: „De roddelbladen hebben al genoeg over mij geschreven. En het is niet alsof Bruce een of andere seksgoeroe was. Ik deed meestal al het werk, dus zoveel verschil is er nu niet. Ik heb mijn speeltjes. Die houden me... op de been.“
„Nee, tsk tsk. We moeten vanavond een einde maken aan deze droge periode. Een beetje BDE in je is precies wat de dokter heeft voorgeschreven. Wacht hier. Ik ga even op verkenning uit.“
En ze was al weg voordat ik er iets over kon zeggen. De waarheid is, als Lory ergens haar zinnen op zette, was ze moeilijk te stoppen. Je moest gewoon in haar plannen meegaan. Dat was ook de belangrijkste reden waarom we samen zo vaak in de problemen raakten. Het is ook iets wat ik in haar bewonderde. Ze wist altijd hoe ze haar zin kon krijgen en wat ze wilde kon bereiken. Zelfs als ze de regels daarvoor een beetje moest buigen. Dat, gecombineerd met het feit dat ze een wiskundig genie is, zou haar de perfecte kandidaat hebben gemaakt voor de positie van CEO. Dat is de functie die mijn oma nu bekleedt. We hebben dat idee allebei meerdere keren aan oma voorgesteld. Ze wees het echter altijd beleefd af. Ze zei dat het bestuur Lory's leven onnodig moeilijk zou maken.
Toen kwam dat vreselijke telefoontje... Als ik terugkijk op gisteravond, wou ik dat het anders was gegaan. Ik wou dat het was geëindigd met mij die een orgasme faket in het bed van een willekeurige man, waarna ik terug was gegaan om 's ochtends koffie te drinken met mijn oma. Verdomme, ik was zelfs meegegaan in het belachelijk wilde idee dat Lory had bedacht voor de afterparty. Of misschien had ik gewoon naar huis moeten gaan. Of helemaal niet uit moeten gaan... misschien had ik haar dan kunnen redden.
Toch is er één ding dat ik heel zeker weet. Gisteravond was oma niet de enige die stierf. De oude Adeline, het domme blondje met haar naïviteit en onschuld, was ook verdwenen. Dat moest ook wel, als ik ook maar enige kans wilde maken om dit te overleven. En ik sta op het punt om alles te riskeren.
