Liefdesafspraken
Auteur
OC Andrea (with S. S. Sahoo)
Lezers
205K
Hoofdstukken
32
Kunstenares en erfgename Adeline Roberts krijgt een zenuwinzinking in de schoenen geschoven en wordt opgesloten in een inrichting na de verdachte dood van haar grootmoeder. Haar enige uitweg? Een verstandshuwelijk met Ivan Preston, de in schande gevallen miljardair en psychiater die alle reden heeft om haar familie te haten.
Ze hebben een contract, een gemeenschappelijke vijand en een "strikt zakelijke" seksclausule om de spanning aan te kunnen. Maar terwijl ze jagen op een moordenaar, beseffen ze dat het enige wat gevaarlijker is dan de bedrijfshaaien, de vurige passie tussen hen is.
Leeftijdsclassificatie: 18+
Dom blondje
ADELINE
Mijn leven is voorbij. Dat weet ik zeker. Ik ben alles kwijtgeraakt. En het wordt alleen maar erger. Als ik nog een keer om me heen kijk, besef ik dat dit het absolute dieptepunt is: in een dwangbuis in een kamer met zachte muren. In één klap is alles in rook opgegaan. En op dit moment kan ik mijn lot accepteren en me overgeven aan degene die dit heeft georkestreerd, of vechten. Vechten alsof er geen morgen is... want er is geen enkele garantie dat ik hier levend uit kom. Niet als het aan hen ligt.
Je vraagt je misschien af hoe ik in deze benarde situatie ben beland. Dat zou ik zelf ook wel willen weten. Ik heb niets gedaan om zo'n vonnis te verdienen.
Maar ik kan je wel vertellen wanneer de boel begon in te storten. Misschien kunnen we er dan samen wijs uit worden.
Het begon allemaal gistermorgen. Zoals op een heel normale vrijdag zat ik te ontbijten met mijn oma terwijl zij haar krant las en ik op mijn telefoon door een hoop nieuwe roddelartikelen over mezelf scrolde. Toch maakte iets me zenuwachtiger dan normaal. Noem het een voorgevoel, maar ik was rusteloos. En dat had weinig te maken met al die onflatteuze artikelen over mij. Daar was ik inmiddels wel aan gewend.
Voor de pers was ik Adeline, het domme blondje dat graag kunstenaar wilde zijn, de erfgename van een farmaceutisch miljardenimperium. Een rebel zonder doel, net als mijn moeder. In werkelijkheid stond dat zo ver van de waarheid af dat het nooit voelde alsof ze het over mij hadden.
Het enige dat mijn moeder en ik gemeen hadden, was het feit dat we allebei een exacte kopie waren van mijn oma, die op de respectabele leeftijd van tachtig jaar nog steeds een absolute babe was. Nou ja, niet letterlijk, maar je begrijpt wat ik bedoel.
Echter, in haar jongere jaren was Alitta Roberts de belichaming van de femme fatale. Ze had echt alles: bovennatuurlijke schoonheid, een scherpe geest en de gave van Midas als het ging om geld verdienen. Ze verraste de zakenwereld door met haar charme gesloten deuren te openen, elke kans bij de kraag te grijpen en die vervolgens op de knieën te dwingen. Alles waar ze haar zinnen op zette, joeg ze na met de kracht van een orkaan: onvoorspelbaar en niet te stoppen. Ik denk graag dat dat het enige is wat mijn oma aan mij heeft doorgegeven. Ik bedoel, naast haar spectaculaire genen.
Natuurlijk was het mooi geweest als dat totaalpakket met tien procent van haar zakelijke instinct was gekomen; dat zou ons leven zoveel makkelijker hebben gemaakt. In tegenstelling tot mijn moeder had ik heel graag de rechterhand van mijn Nana willen zijn om alle ins en outs van haar te leren.
En ik heb het met alle macht geprobeerd door sinds mijn tienerjaren met haar mee te lopen, al mijn vrije tijd op haar kantoor door te brengen en haar het hemd van het lijf te vragen zodra ik de kans kreeg. Maar hoewel ik uitblonk in theorie, was ik absoluut hopeloos als het aankwam op het netwerken, het aanvoelen van een ruimte en het sluiten van de beste deal.
Pfoe, zou het dan toch zo zijn dat ik echt het leeghoofd ben dat iedereen in mij ziet? Alsof Nana aanvoelde dat ik weer op het punt stond in een paniekaanval te belanden, stond ze op, pakte mijn hand vast en glimlachte warm naar me.
„Je bent perfect precies zoals je bent, mijn lieverd,“ zei ze zachtjes tegen me. „Laat niemand je ooit iets anders vertellen.“ Daarna trok ze me in een knuffel, en met nog een laatste kus op mijn voorhoofd ging ze verder met haar dag. En dit was alles wat ik ooit nodig had om me direct beter te voelen.
Met mijn herwonnen zelfvertrouwen verdreef ik de wolk van onzekerheden, ging ik terug naar mijn atelier en pakte ik mijn schilderwerk weer op. Mezelf verliezen in mijn kunst helpt me om de meeste dagen door te komen, en dit was niet anders.
Toen was het in een oogwenk avond, en liepen Lory en ik hand in hand naar binnen op een luidruchtig, druk feest, terwijl ik wenste dat ik overal was behalve daar. En omdat ik de sfeer niet wilde verpesten met mijn slechte humeur, begon ik maar weer naar mensen te kijken en de minuten af te tellen tot ik weg kon.
„Aarde aan Adeline! Waar ben je met je gedachten?“ Haar schrille stem sneed dwars door het lawaai om ons heen. „Je leek wel kilometers ver weg. Laat eigenlijk maar zitten; vertel het me later maar. Ik zag net een paar hotties in de hoek; ze kwamen net binnen. Gebruik je charmes en haal ze hierheen. Dit begon saai te worden.“
Toen ik uit mijn gepieker ontwaakte, keek een paar blauwe ogen me verward aan. Met haar perfect gestylede lange gitzwarte haar en porseleinen huid is ze qua uiterlijk mijn absolute tegenpool. Al met al is ze onmiskenbaar een prachtige vrouw. En mijn beste vriendin. Eigenlijk nee, ze is meer dan dat. Lory is mijn ride-or-die.
We zijn praktisch samen opgegroeid, aangezien haar vader de accountant van mijn oma was. Voor Lory, die werd opgevoed door een alleenstaande vader, was Nana net zo'n moederfiguur als voor mij. Het was een zegen om haar in mijn leven te hebben, en ik was zo blij dat ze me gewoon begrijpt — de echte ik.
Mijn beste vriendin is echter veel extraverter dan ik ooit zal zijn. Ik kan niet zeggen dat in de schijnwerpers staan echt mijn ding was, maar gezien wie ik ben, was dat hoe dan ook een gegeven. Lory, aan de andere kant, bloeide helemaal op als alle ogen op haar gericht waren, en ik vond het nooit erg om haar te laten schitteren. Ik was gisteravond niet echt in een feeststemming, maar ze had me overgehaald om uit te gaan en deze nieuwe, populaire chique club te bekijken. Relaxte huisfeestjes — waar je tenminste echt kon praten en mensen kon zien — pasten veel beter bij mij, en ik had haar al naar genoeg van dat soort feestjes meegesleept, dus ik was haar wel iets schuldig.
„Natuurlijk, Lo,“ antwoordde ik, terwijl ik probeerde wat enthousiasme op te brengen. „Laten we eerst wat drankjes halen. Ik moet wat van deze opgekropte stress loslaten op de dansvloer. En ik wil zeker een beetje aangeschoten zijn voordat ik ga dansen.“
„Meid, wat jij nodig hebt is dat je schoorsteen geveegd wordt,“ schreeuwde ze zowat. „Wanneer heb je voor het laatst je stem schor geschreeuwd dankzij een of andere willekeurige gozer met een enorme pik?“
Daardoor spuugde ik de laatste druppel van mijn cocktail uit en barstte ik in lachen uit, voordat ik uiteindelijk verlegen antwoordde: „Je weet dondersgoed dat me dat nog nooit is overkomen. En dat is niet mijn stijl. Ik heb meer nodig dan vluchtige nachten. En sinds Bruce... tja...“
„Adeline Marie Roberts, wil je me nu vertellen dat sinds je het een jaar geleden hebt uitgemaakt met die fuckboy Spruce, je... geheelonthouder bent geweest?“ siste ze, terwijl haar gezicht vertrok van walging. „Ik dacht dat je gewoon verlegen was bij mij of je schaamde voor je sexcapades, maar dit is erger dan ik dacht. Bitch, hoe ben je nog in leven?? Ik zou dat nooit kunnen...“ eindigde ze, terwijl een rilling van afkeer door haar lichaam trok. Ze kan soms zo theatraal doen, maar dit was niet de tijd of de plek voor haar drama.
„Zou je alsjeblieft je stem wat willen laten zakken?“ zei ik, terwijl ik haar dichter naar me toe trok om haar stil te krijgen voordat nog meer van mijn geheimen door de hele club te horen waren. Toen voegde ik eraan toe: „De roddelpers heeft zo al genoeg over mij geschreven. En het is sowieso niet alsof Bruce een of andere seksgoeroe was; ik deed meestal het meeste werk, dus zo veel verschil maakt het nu ook weer niet. Ik heb mijn speeltjes. Die houden me... drijvende.“
„Nee hoor, tsk tsk. We moeten vanavond een einde maken aan deze droge periode, en wat BDE in je krijgen is precies wat de dokter heeft voorgeschreven. Wacht hier. Ik ga even op verkenning.“
En ze was al vertrokken voordat ik er ook maar iets over kon zeggen. De waarheid is, als Lory ergens haar zinnen op zette, was ze moeilijk tegen te houden; je moest er gewoon in meegaan. Dat was ook de belangrijkste reden dat we samen zo vaak in de problemen kwamen. Het is ook iets wat ik in haar bewonderde: ze wist altijd haar zin te krijgen en aan haar behoeften te voldoen, zelfs als ze daarvoor de regels een beetje moest ombuigen. Dat, gecombineerd met het feit dat ze een wiskundig wonderkind is, zou haar een perfecte kandidaat hebben gemaakt voor de positie van CEO die mijn oma momenteel bekleedde. We hadden dat idee allebei al vaak aan Nana voorgesteld, maar ze wees het altijd beleefd af met de mededeling dat de raad van bestuur Lory's leven onnodig moeilijk zou maken.
Toen kwam dat vreselijke telefoontje... Als ik terugdenk aan gisteravond, wilde ik dat het was geëindigd met mij die een orgasme faket in het bed van een willekeurige gast, voordat ik weer mijn ochtendkoffie ging drinken met mijn oma. Verdomme, ik had zelfs wel ingestemd met elk bizar, wild feestidee dat Lory had kunnen bedenken voor de afterparty. Of misschien als ik gewoon naar huis was gegaan of überhaupt nooit was uitgegaan... als ik daar was geweest, had ik haar misschien kunnen redden.
Er is echter één ding dat ik met absolute zekerheid weet: gisteravond was Nana niet de enige die stierf. De oude Adeline, het domme blondje, met haar naïviteit en onschuld, was ook verdwenen. Het was noodzakelijk als ik ook maar enige kans wilde maken om hier levend uit te komen. En ik sta op het punt om alles te riskeren.
