LILAC Zusterschap 3: Recht onder mijn neus
Auteur
Amber Rose
Lezers
117K
Hoofdstukken
41
Rhea heeft altijd zitten wachten op Mr. Right, maar ze heeft nooit iets gedaan om dat ook echt te laten gebeuren. Ze hoopt dat hij op een dag gewoon in haar schoot belandt, maar wanneer ze de beste vriend van haar broer in een nieuw licht begint te zien, zal ze dan beseffen dat de ideale man al die tijd recht onder haar neus zat?
Intuïtie van een Zus
RHEA
Boek 3: Onder mijn neus
Alles is moeilijk geweest sinds we onze vader onverwacht verloren bij een auto-ongeluk. Ik ben de jongste van het gezin, en voor zover ik me kan herinneren heeft iedereen altijd voor mij gezorgd. Sinds het ongeluk probeer ik echter meer verantwoordelijkheid te nemen en voor mam en mijn broer en zus te zorgen.
Mijn moeder heeft het er het zwaarst mee; zij en mijn vader waren zo verliefd, en dat was voor iedereen om hen heen duidelijk. Haar zien lijden onder eenzaamheid en somberheid was het allermoeilijkste. Aan de positieve kant heeft het verlies onze familie uiteindelijk dichter bij elkaar gebracht, vooral mij en mijn oudere zus Priya. We zijn altijd al hecht geweest, maar op de een of andere manier zijn we de afgelopen maanden onafscheidelijk geworden.
Mijn broer Kade gaat trouwen. Ik weet zeker dat hij onze vader er graag bij had willen hebben, maar hij gaat er goed mee om. Het helpt enorm dat hij dolgelukkig is met zijn verloofde. Mam heeft zich er vol overgave in gestort en doet er alles aan om het een succes te maken, ook al zullen we pap allemaal missen.
Er is echter nog meer goed nieuws: we zijn er net achter gekomen dat Kade en zijn verloofde Sloan in verwachting zijn. Mijn eerste nichtje gaat Clover Mae heten en we kijken er allemaal enorm naar uit om haar in onze familie te verwelkomen. Alles lijkt voor de eerste keer sinds onze wereld vorig jaar op zijn kop werd gezet voor iedereen goed af te lopen of zelfs beter te worden. Het is fijn om het gevoel te hebben dat we weer kunnen beginnen met leven, zelfs zonder pap fysiek bij ons. Ik voel zijn warmte overal.
***
Vandaag is de bruiloft, en ik kan het niet helpen dat ik nadenk over mijn eigen leven en waar ik nu sta. Mijn broer maakt stappen in zijn carrière en gaat trouwen; sterker nog, hij wordt binnenkort vader. Ondertussen is Priya zo'n sterke vrouw dat ze niemand nodig heeft, en ik zit hier maar als single te wachten tot de juiste man voorbijkomt om me te veroveren. Het is niet het ideale scenario, maar ik heb alles op het gebied van daten al geprobeerd. Ik ben gewoon de juiste man nog niet tegengekomen.
Ik weet niet wat ik echt nodig heb, maar ik weet wel wat ik wil. Mijn droomman moet grote spieren hebben, zodat hij me makkelijk kan optillen als ik dat wil. Tegelijkertijd ben ik klein, en hoewel ik mijn mannetje wel sta, wil ik me beschermd voelen als ik hem nodig heb. Ik heb een man nodig met een geweldig gevoel voor humor, want ik kan soms nogal gek doen en ik wil gewoon iemand om mee te lachen. Eens kijken, het zou ook fantastisch zijn als hij goed overweg kan met mijn familie. Ik weet het, niemand hoeft het me te vertellen, dit zijn hoge eisen, maar hopelijk zal ik hem op een dag vinden.
Ik heb een groot deel van mijn leven besteed aan me zorgen maken over wat anderen van me denken. Toen we nog kinderen waren, vielen mensen mijn vader en moeder vaak lastig omdat ze een gemengde relatie hadden. Ik was bang dat dit ook op mij zou afstralen als ik ooit zou besluiten te daten met een van de jongens die me mee uit vroegen toen ik jonger was.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb wel de nodige ervaring opgedaan, maar ik ben gelukkiger als ik mijn romantische boeken lees. Ik leef me graag in via de hoofdpersonen. Dat is makkelijker dan mezelf kwetsbaar op te stellen en vervolgens teleurgesteld te raken. Ik kan niet eens in de spiegel kijken zonder te denken aan het feit dat ik misschien alleen zal sterven.
Toen ik twaalf was, noemde een van de knappe meisjes op school me een saai, bruin meisje, en dat heb ik nooit meer uit mijn hoofd gekregen. Ze zei dat mijn ogen, huid en haar allemaal dezelfde kleur hadden en dat ik er saai uitzag. Het is moeilijk om me mooi genoeg te voelen om op iemand af te stappen, als het eerste woord dat ik zou gebruiken om mezelf te beschrijven 'saai' is.
Mijn gedachten worden onderbroken wanneer Priya op mijn deur klopt om me op te halen voor de bruiloft. Terug naar de realiteit; vandaag draait het helemaal niet om mij.
Als ik de deur opengooi, begroet Priya me met een enorme knuffel. Haar persoonlijkheid zou je makkelijk als ietwat overdreven kunnen beschrijven, maar ik vind haar vrolijkheid juist aandoenlijk.
„Hoe voel je je?“ vraag ik glimlachend en met een grinnik.
„Vandaag krijgen we er een nieuwe zus bij.“ Priya giechelt opgewonden terwijl ze naar binnen stapt.
Een nieuwe zus. Ik ben nu al dol op Sloan, maar nu wordt ze echt familie. „Je hebt gelijk, het is behoorlijk geweldig, en ik vind Sloan heel erg leuk,“ geef ik toe.
Priya's ogen worden groot als schoteltjes terwijl ze zachtjes zegt: „Het wordt zo fijn om Kade helemaal verliefd en gelukkig te zien. Het wordt de eerste echt gelukkige dag die we sinds lange tijd hebben gehad.“
„Mam gaat weer glimlachen,“ besef ik hardop.
„Je hebt gelijk. Ik weet gewoon dat het een geweldige dag gaat worden!“ Priya klapt in haar handen. „Ben je klaar om te gaan?“ vraagt ze terwijl ze naar de deur gebaart.
„Natuurlijk, laten we gaan!“
Nadat we alles wat we nodig hebben in onze armen hebben gestapeld, slepen we het naar buiten en stappen we in de auto. De GPS kletst irritant terwijl we de wijk proberen uit te rijden, waarna Priya op weg gaat naar het huis van Sloans ouders waar de bruiloft wordt gehouden.
„Ben je zenuwachtig om bruidsmeisje te zijn?“ vraag ik, omdat ik me plotseling heel erg zenuwachtig voel.
Ik weet nog niet zeker of ik Priya wil vertellen waarom, maar ik tast gewoon even de situatie af.
„Nee hoor, het wordt geweldig. De jurken die Sloan heeft uitgekozen zijn prachtig, en het gaat fantastisch worden,“ antwoordt ze met een brede grijns.
„En hoe zit het met degenen met wie we lopen?“ verduidelijk ik.
„De jongens uit de band?“ Ze staart me met grote ogen aan. „Wat maakt dat nou uit? Het zijn praktisch onze broers,“ zegt ze lachend.
„Ja, je hebt gelijk,“ zeg ik zo overtuigend mogelijk.
Het is waar dat we de bandleden van mijn broer al ons hele leven kennen, maar ik kan het gevoel dat ik had tijdens het repetitiediner toen ik Sean Barlow zag, maar niet van me afschudden.
„Er is iets wat je me niet vertelt…,“ zegt Priya geheimzinnig.
Ze tuit haar lippen en maakt kleine ploppende geluidjes alsof ze de roddels uit de lucht probeert te zuigen.
Ik wil het haar niet vertellen, maar ik ben er zelf niet direct over begonnen, dus misschien wilde ik het diep vanbinnen stiekem toch. „Hoe weet je dat?“ kaats ik terug.
„Dat is gewoon zussenintuïtie,“ dringt ze aan, terwijl ze een draaiende beweging met haar hand in de lucht maakt om me aan te sporen door te vertellen.
„Ik weet het niet, misschien zit ik er wel helemaal naast,“ zeg ik, terwijl ik me naar het raam draai om mijn blozende wangen te verbergen.
„Vertel het me gewoon, het is echt niet zo dat ik er iets mee ga doen,“ houdt Priya vol.
Leugens, dat zijn klinkklare leugens. Priya heeft geen filter en ze bemoeit zich het liefst met ieders zaken. „Je hebt gelijk, dat klinkt echt totaal niet als jou,“ flap ik eruit.
„Wauw, je sarcasme steekt.“ Ze giechelt.
„Helemaal niet. Ik ken je; je bent als een ondoordringbare muur. Al mijn plagerijen ketsen gewoon op je af,“ herinner ik haar.
„Verdomme, Ray, vertel het me gewoon!“ roept Priya op een speelse toon.
„Oké, prima!“ roep ik, voordat ik mijn keel schraap en probeer weer normaal te klinken. „Wat vind je van Sean?“ vraag ik zo zachtjes dat ik niet eens zeker weet of ik het echt hardop heb gezegd.
„Wil je weten wat ík denk, of wil je me vertellen wat jíj denkt?“ antwoordt ze, terwijl ze een wenkbrauw optrekt.
Op dit moment ben ik blij dat ze zich van me af moet wenden om weer naar de weg te kijken.
„Prima! Ik vind hem knap, echt heel erg knap. Hij is zo groot en ruig,“ geef ik toe, en ik hoor de lust in mijn eigen stem nog voordat ik het zelf doorheb.
„Sean?“ lacht ze half.
„Ja, is het je niet opgevallen hoeveel gespierder hij is geworden? Tijdens het repetitiediner kon ik mijn ogen niet van hem afhouden. Die armen zijn zo krachtig, en hij is zo lang, alsof ik me vrijwillig aanmeld om in die boom te klimmen,“ lach ik.
Het lijkt wel alsof ik nu mijn mond heb opengedaan, ik niet meer kan stoppen met praten.
„Neem me niet kwalijk, bedoel je de Sean met wie we vroeger altijd marshmallow-eetwedstrijden hielden?“ lacht Priya.
Haar gelach steekt een beetje, dus antwoord ik vlakjes: „Ja.“
„De Sean die letterlijk de deur van onze slaapkamer opendeed, een scheet liet en dan hard wegrende?“ houdt ze vol.
„Ja.“
„Wauw.“ Ze giechelt.
„Hou op, je zei dat je niet gemeen zou doen,“ pruil ik.
„Nee hoor, ik zei eigenlijk dat ik er niets mee zou doen,“ herinnert ze me eraan.
Misschien heb ik te veel boeken gelezen, maar Sean zou nu wel eens totaal anders kunnen zijn. Ik hoop maar dat ik ook anders ben dan hoe hij zich mij herinnert.
„Zou jij beoordeeld willen worden als de persoon die je op de middelbare school was?“ herinner ik Priya eraan.
„Eerlijk punt,“ geeft ze toe. „Dus vertel eens, wat voel je precies voor Sean?“ vraagt ze op een meer begripvolle toon.
„Ik heb zeker interesse in hem. Natuurlijk zet deze hele bruiloft van Kade me aan het denken over de toekomst. Ik wil iemand vinden om me mee te settelen. Misschien is het een puinhoop in mijn hoofd, maar ik ben te verlegen om er iets mee te doen. Bovendien ben jij degene met wie hij naar het altaar loopt,“ flap ik eruit.
„Alleen maar omdat ik ouder ben,“ benadrukt ze. „Wil je van jongen ruilen?“
„Nee! Absoluut niet, dat zou veel te veel opvallen,“ gil ik.
Ik schaam me nu al dood, en ik ben niet eens in de buurt van Sean. Ik zou eigenlijk willen dat ik de afgelopen tien minuten van mijn leven kon terugspoelen en gewoon helemaal niets had gezegd.
„Je hebt waarschijnlijk gelijk.“ Priya knikt. „Nou, ik weet dat je niet meer zo vaak datet, maar ik vind dat je vanavond met hem moet praten, een beetje flirten en hem laten merken hoe het zit.“
„Ik weet niet hoe ik moet flirten,“ houd ik vol.
„Je hoeft ook niet te flirten, praat gewoon met hem en kijk of er een meer-dan-vrienden-vibe tussen jullie is,“ moedigt Priya me aan.
„Ik zal mijn best doen,“ zeg ik zachtjes, en draai mijn gezicht dan naar het raam om naar buiten te kijken.
Het liefst kruip ik nu onder een steen om te sterven, letterlijk. Het is niet zo dat ik niet kan flirten; ik ben gewoon niet goed in daten. De meeste mannen van mijn leeftijd halen het niet bij de helden in al mijn favoriete boeken. De boeken zijn simpelweg beter, en dat heb ik inmiddels geaccepteerd.
