De vereerde boek 1: Baby, ik jaag op je
Auteur
Isabell R
Lezers
207K
Hoofdstukken
39
Bella ontsnapt eindelijk aan het strenge leven dat haar ouders voor haar hadden gepland — en rent rechtstreeks een wereld in die ze nooit had zien aankomen. Als kersverse demonenjager sluit ze zich aan bij een rebelse squad vol geheimen, duistere magie en één uiterst verboden vonk. Het is opwindend. Het is angstaanjagend. En het lijkt in de verste verte niet op wat er in de trainingshandboeken stond. Elke stap dieper in deze verknipte nieuwe wereld zet haar hart — en haar leven — op het spel. Nu leert Bella razendsnel: vrijheid heeft een prijs, en liefde is misschien wel het gevaarlijkste risico van allemaal.
Bella
Ik zag de roos opengaan toen ik hem aanraakte. Sterke, liefdevolle armen hielden mijn middel vast. Ik giechelde en draaide me om in de omhelzing.
Ik schrok wakker toen mijn voorhoofd tegen het koude raam botste. Ik moest even in slaap zijn gevallen.
De regen kletterde hard op de auto en ik keek rillend naar de natte straten. Het was maar goed dat we de auto hadden bereikt voordat het begon te storten.
Ik had de laatste tijd een paar intieme en vreemd realistische dromen gehad. Ze gaven me een raar gevoel, alsof ik er ineens naar verlangde om omhelsd en geliefd te worden, hoewel ik niet eens zeker wist wat dat eigenlijk betekende.
Ik sloeg mijn armen om mezelf heen, eenzaam door het verlies van de warmte uit mijn droom.
Mijn moeder zat naast me op de achterbank van de zwarte SUV, aan de telefoon met een van haar cliënten. Ze was advocaat.
We waren op weg naar huis na mijn diploma-uitreiking. Mijn moeder had tijd vrijgemaakt om te komen, in tegenstelling tot mijn vader.
Hij had de leiding over een groot bedrijf en gaf daar altijd de hoogste prioriteit aan, zelfs boven zijn familie. Ik dacht net aan mijn droom toen ik uit mijn gepeins werd gehaald.
Mijn moeder had haar telefoongesprek beëindigd en sprak tegen mij.
„Hij gaat hier spijt van krijgen, weet je, dat hij je uitreiking heeft gemist,“ zei ze vol medelijden. „Hij kan soms zo kinderachtig zijn,“ mompelde ze in zichzelf terwijl ze naar buiten keek.
„Het maakt me er alleen maar zekerder van dat ik de juiste keuze voor mezelf maak.“ Ik snoof.
Mijn vader was boos op me. We hadden een paar dagen eerder ruzie gehad over mijn toekomst.
Hij wilde dat ik in zijn voetsporen zou treden en meteen bedrijfskunde zou gaan studeren, terwijl ik juist een pauze van school wilde.
Ik wilde me echt niet laten opsluiten in de instellingen die onze huidige universiteiten waren. Hij was woedend op me geworden toen ik had gezegd dat ik ons bloed ging volgen en als demonenjager wilde gaan werken.
Wij waren geen mensen. Umbra vernandi was hoe we officieel werden genoemd—umbra, in de volksmond.
Wij stuurden demonen terug naar waar ze hoorden en zorgden ervoor dat andere bovennatuurlijke wezens de balans in de wereld niet verstoorden, maar mijn ouders deden dat niet. Ze waren allebei geboren jagers, maar mijn moeder had de orde verlaten voor haar nu erg succesvolle carrière, en mijn vader had het familiebedrijf overgenomen in plaats van te jagen, net als zijn vader voor hem, om onze soort financieel te steunen.
Hoewel de overheid het hoofdkwartier van de umbra financierde, was het niet genoeg om ons draaiende te houden. Het riskeren van je leven vroeg om hoge salarissen.
„Dat is ook jouw goed recht. We waren gewoon een beetje geschrokken. Je kunt je later altijd nog bedenken. Ik denk dat je vader dat niet helemaal begrijpt,“ zuchtte mijn moeder.
Ik keek haar even aan. Eerlijk gezegd was ik zelf ook wel geschrokken.
Ik had altijd al zoals mijn vader willen zijn en wilde dat hij trots op me was, maar sinds ik deze vreemde dromen had, voelde het alsof ik mezelf kwijtraakte, alsof er iets ontbrak.
Het zou echter heel onverstandig zijn om iemand te vertellen dat ik droomde over magie. Slechts een paar uitverkorenen mochten dit leren, aangezien het onze geest aantastte.
Naast de invloed van de dromen, had ik ook een groeiende drang om te zijn zoals de andere umbra van mijn leeftijd. Tussen onze lessen op de middelbare school en de lessen op ons hoofdkwartier door, gingen de meesten van hen uit drinken in de weinige vrije tijd die we hadden.
De roddels in de kleedkamers over wilde nachten en one-night stands gaven me het gevoel dat ik iets miste. Ik was nog steeds nooit in een bar geweest.
Mijn klasgenoten van de middelbare school gingen samen uit om ons diploma te vieren. Ik had graag met ze mee willen gaan, maar mijn vader gaf zijn eigen feest om mijn diploma te vieren, en het was sowieso geen goed idee om te gaan drinken.
Ik moest de volgende dag helaas vroeg opstaan, en ik moest me ook gaan voorbereiden op mijn eindexamens op het hoofdkwartier van de umbra vernandi.
Hopelijk was ik klaar om me bij een team aan te sluiten—precies wat mijn vader niet wilde dat ik deed.
„Ik weet dat je boos bent op je vader, en dat je dit waarschijnlijk niet wilt doen, maar hij zal er veel sneller overheen komen als je gewoon meespeelt en doet zoals je altijd doet,“ zei mijn moeder toen de auto stopte bij de ingang van ons huis.
„Ben je bang dat ik ineens een humeurige bui krijg, zoals een tiener?“ Ik grijnsde naar haar.
Dat stelde haar gerust. „Nee, je kunt dit,“ zei ze grinnikend, terwijl de chauffeur het portier opende en we uit de auto stapten.
Er liep een glazen afdak naar beneden vanaf ons grote, moderne huis, wat ons beschermde tegen de regen.
„Je ziet er prachtig uit, lieverd,“ zei ze, terwijl ze een van mijn blonde lokken goed legde en mijn witte afstudeerhoedje, dat eruitzag als een schipperspet, rechttrok.
„Bedankt, mam,“ zei ik met een glimlach. Ik had mijn haar van haar geërfd, maar mijn ijsblauwe ogen had ik van mijn vader.
„Ziet mijn jurk er goed uit, of moet ik me omkleden?“ vroeg ik terwijl ik een rondje draaide.
Het was de gewoonte om wit te dragen bij het afstuderen; helaas maakte dat vlekken ook erg goed zichtbaar. Ik droeg een mouwloze jurk tot op de knie.
„Ja, Bella, je ziet er helemaal perfect uit,“ stelde ze me gerust.
„Laten we ons nu maar gaan mengen onder de werknemers en zakenpartners van je vader.“ Mijn moeder snoof geamuseerd.
„Daar is ze!“ riep mijn vader, en de gasten klapten toen mijn moeder en ik op het feest aankwamen.
„Gefeliciteerd met je diploma, mijn prachtige dochter,“ zei hij terwijl hij me warm toelachte.
Ik zag echter wat de gasten niet zagen: de ergernis in zijn ogen.
Het zou interessant worden om te zien wat hij zou zeggen als zijn gasten vroegen naar welke school ik in de herfst zou gaan.
„Dank je, pap. Ik vind het jammer dat je niet bij de uitreiking kon zijn,“ zei ik onschuldig, en ik keek om me heen naar de versieringen.
Iemand had lelies uitgekozen; ik had veel liever chrysanten gehad.
„Ach, het heeft eigenlijk weinig zin, alsof je iets hebt bereikt door vrolijk het gebouw uit te rennen. In mijn tijd moest je je eindexamens uitzitten en slaagde je pas als je ze allemaal had gehaald,“ antwoordde mijn vader, waarschijnlijk denkend aan zijn eigen uitreiking.
Ik vocht tegen de drang om te zuchten.
„Hoe dan ook, er is iemand die ik je wil voorstellen,“ zei hij, terwijl hij weer vrolijk keek en me zijn arm aanbood.
Ik was er goed in om de pop te spelen die hij wilde dat ik was. Ik glimlachte en bedankte zijn gasten oprecht toen ze me feliciteerden.
„Gefeliciteerd, Bella. Je bent vast enthousiast om eindelijk de wereld van zakendoen en kapitaal te betreden,“ zei een man die ik herkende als Gustav, een van de vrienden en zakenpartners van mijn vader, terwijl hij mijn hand schudde.
„Ze neemt even pauze van school, iets over zichzelf eerst vinden,“ zei mijn vader, terwijl hij met zijn ogen rolde.
Ik beet op mijn tong en bleef glimlachen, hoewel ik hem eigenlijk heel boos aan wilde kijken.
„De jeugd van tegenwoordig, toch? Je zou denken dat ze inzien hoe bevoorrecht ze zijn en dat zo willen houden,“ zei Gustav tegen mijn vader, terwijl hij vol begrip zijn hoofd schudde.
Ik moest er bijna om lachen.
„Nou, er zijn ook andere dingen belangrijk voor onze familie,“ zei ik, terwijl ik mijn vader strak aankeek.
Hij wist dat ik ons bloed bedoelde, maar zijn zakenpartner wist niet dat we geen mensen waren, en dat wilde mijn vader graag zo houden.
„Waar is je zoon, Gustav? Je zei toch dat je hem vandaag zou meenemen?“ vroeg mijn vader, voordat Gustav de kans kreeg om te vragen wat ik bedoelde.
„Dat heb ik zeker gezegd,“ zei Gustav en hij draaide zich om.
„Stefan!“ riep hij, terwijl ik de kans greep om mijn vader wantrouwig aan te kijken.
„Je riep me?“ vroeg een lange, jonge man die bij ons kwam staan.
Hij nam me van top tot teen op en glimlachte. „Jij moet Bella zijn? Ik ben Stefan,“ zei hij, terwijl hij zijn hand uitstak.
„Dat klopt,“ zei ik en ik pakte zijn hand om die te schudden.
Hij had echter andere plannen, bracht mijn hand naar zijn lippen en kuste hem. „Het is een genoegen je te ontmoeten, Bella,“ grijnsde hij, wat hem er een beetje arrogant uit liet zien.
Ik zag wel dat hij wallen onder zijn ogen had. Hij zag eruit alsof hij zijn vermoeidheid probeerde te verbergen.
„Stefan heeft net zijn bachelor bedrijfskunde gehaald en begint na de zomer aan zijn master,“ zei Gustav vol trots.
„Hoor je dat, lieverd? Is dat niet inspirerend?“ vroeg mijn vader aan mij, in een poging me een schuldgevoel aan te praten.
„Misschien kan Stefan je er alles over vertellen voor als jij je inschrijft?“ stelde hij voor.
Ik zag waar hij naartoe wilde en werd boos.
„Ik vertel je graag alles wat je wilt weten!“ zei Stefan enthousiast, en hij bood me zijn arm aan.
Ik glimlachte beleefd. „Misschien later, ik wil even met mijn vader praten.“
„We zijn zo terug,“ verontschuldigde mijn vader ons, waarna hij mij naar onze bibliotheek volgde.
De bibliotheek was het enige deel van het huis dat niet in een moderne, maar in een klassieke stijl was ingericht, en het was mijn favoriete kamer in ons huis.
„Pap... verbeeld ik me dit, of probeer je me te koppelen aan de zoon van je zakenpartner?“ vroeg ik geïrriteerd, en ik sloeg mijn armen over elkaar.
„Natuurlijk niet. Ik probeer je alleen maar te inspireren om je in te schrijven voor de universiteit,“ zei hij, net doend alsof hij beledigd was.
„Maar nu je het toch zegt, hij zou in de toekomst een goede match voor je zijn, vooral als je geen interesse hebt om mijn bedrijf te leiden,“ voegde hij eraan toe, en sloeg ook zijn armen over elkaar.
„Dus jij zou blij zijn als de vonk overspringt en ik met hem zou trouwen? Is dat misschien wat je wilt?“ vroeg ik, terwijl ik diep fronste.
„Dat zou inderdaad een mooie uitkomst zijn,“ antwoordde mijn vader, glimlachend als een dwaas, terwijl hij een wenkbrauw naar me optrok.
„Dat is echt fucked up!“ snauwde ik. „Ik ben pas negentien. Ik zou niet aan trouwen hoeven te denken, en het zijn al helemaal jouw zaken niet!“ voegde ik eraan toe. Toen draaide ik me om en wilde weglopen.
„Waar ga je heen?“ vroeg mijn vader, toen ik al halverwege de kamer uit was.
Ik draaide me om en keek hem aan. „Ik ga uit om het met mijn klasgenoten te vieren!“ riep ik, en ik stormde de kamer uit.
Ik pakte mijn tas met mijn telefoon en pasjes voordat ik de voordeur uitliep, waar ik werd verwelkomd door de frisse geur van gras en aarde na de regen.
Ik had gelogen. Ik ging helemaal niet uit met mijn klasgenoten.
Ik ging vanavond twee dingen doen. Twee dingen die ik al maandenlang wilde doen.
Ik ging dronken worden, en ik ging neuken.
Ik was er zo klaar mee om me leeg te voelen, maar ik verlangde niet per se naar liefde. Ik wist niet eens wat dat betekende.
Ik wilde zo'n gekke, leuke avond meemaken, en ik wist precies wie ik moest bellen om mijn verlangens te vervullen.
