Lieg tegen me Boek 5: Gevangen leugens
Auteur
Shala Mungroo
Lezers
329K
Hoofdstukken
51
Het Begin Van Het Einde
Boek 5: Captive Lies
KAIA
DEEL EEN
VIJF JAAR GELEDEN (Kaia op achttienjarige leeftijd)
„Kaia, schiet op!“ Irina's stem galmde door de gang.
Ik klapte de laptop dicht en draaide me om, net op het moment dat mijn zus Irina onze gedeelde slaapkamer binnenstormde. Haar wangen waren roze en haar ogen fonkelden van opwinding.
Irina was vier jaar jonger dan ik. Op haar veertiende groeide ze nog steeds in haar slungelige lijf. Haar blonde haar, precies hetzelfde als het mijne, zat in twee staarten die over haar smalle schouders en haar spijkeroverall hingen.
Haar blauwe ogen waren groot en hadden nog de onschuld van een kind, iets wat ik al lang geleden was kwijtgeraakt. Ze leek sprekend op mij op haar leeftijd, of beter gezegd, op onze moeder Yana.
We waren allemaal dankbaar dat we uiterlijk niet op de man leken die ons had verwekt. Akim Rostov was een Vor, een van de meest vertrouwde mannen van de pakhan.
Hij was vaak een harde man, die geweld verkoos boven een vreedzame oplossing. Zijn nauwe band met de pakhan had hem een plek aan de Hoge Tafel opgeleverd, een raad van de invloedrijkste mannen van Rusland.
Die plek gaf hem meer macht dan hij aankon. Maar voor ons was hij de man die ons nooit erkende. Hij keek dwars door ons heen alsof we onzichtbaar waren, maar hield ons toch dichtbij genoeg om ons in de gaten te houden.
Hij gebruikte ons als drukmiddel tegen Yana, mocht ze het ooit wagen hem te trotseren. Yana werkte al in het huishouden van de Rostovs sinds ze zestien was. Haar gouden haar en haar volle figuur, dat ik van haar had geërfd, hadden ongewild Akims aandacht getrokken.
Toen hij haar naar zijn vertrekken ontbood, kon ze niet weigeren zonder haar baan te riskeren en schande over haar familie te brengen. Zo zijn Irina en ik ter wereld gekomen.
In het geheim geboren, zonder vader om over te spreken. De enige band die we met onze vader hadden, was zijn naam op onze geboorteaktes. Het was het enige waar Yana op had aangedrongen.
Ze hoopte dat de naam Rostov ons op een dag enige bescherming zou bieden, ook al droegen we voor de buitenwereld de achternaam van mijn moeder: Smirnova.
Akim Rostovs vrouw was op de hoogte van het overspel van haar man en koos ervoor het te negeren. Aan de manier waarop ze naar Irina en mij keek, kon ik zien dat ze wist dat wij de kinderen van haar man waren, maar ze behandelde ons nooit onaardig.
Soms dacht ik een zweem van verlangen in haar ogen te zien als ze naar ons keek. Misschien omdat ze zelf niet in staat was haar man kinderen te schenken. Uiteindelijk stierf ze in het kraambed, en Akim hertrouwde nooit.
Yana geloofde dat de enige reden dat hij ons niet liet doden, was dat we een deel van hem waren. Hij had haar ooit verteld dat hij op een dag wel een bestemming voor ons zou vinden.
Dus gaf hij ons een klein huisje bij zijn landgoed, waar we in het geheim woonden, terwijl mijn moeder voor hem bleef werken. Als het personeel wist wie we werkelijk waren, lieten ze daar nooit iets van merken.
Rostovs driftbuien waren berucht, en elk gerucht over buitenechtelijke kinderen zou zeker zijn woede opwekken. Dus deden we wat we moesten doen om te overleven. We deden alsof hij ook voor ons niet bestond.
Irina trok aan mijn arm en probeerde me uit de stoel te trekken.
„Er is een feest bij papa thuis! Laten we gaan kijken!“
Ik stopte abrupt en wierp haar mijn beste grote-zus-blik toe, blij dat ze niet vroeg wat ik had gedaan op de laptop die ik een paar weken geleden had weten te kopen nadat ik had gespaard voor een tweedehands exemplaar.
„We mogen hem niet zo noemen,“ berispte ik haar.
Ze liet mijn arm los en trok een pruillip.
„Maar dat is hij wel.“ Ze pruilde.
Ik haalde diep adem en zuchtte terwijl ik naar haar koppige kin keek. Ik kon zien dat ze zou opgroeien tot iemand waar je rekening mee moest houden.
Als ze maar leerde haar temperament in toom te houden. Ze had een hekel aan bevelen, vooral als het niet eerlijk was. Ik dacht graag dat ze dat van mij had.
Ik reikte naar haar toe en legde een hand op haar schouder, die ik zachtjes kneep.
„Als iemand je hoort hem zo noemen, kan mama in de problemen komen,“ legde ik uit. „Wil je dat soms?“
Ze schudde snel haar hoofd, haar gezicht ineens bezorgd.
„Oké.“ Ik richtte me op en trok een wenkbrauw op. „Hoe weet je eigenlijk van dat feest? Weer aan het rondsnuffelen met Ilya?“
Ilya was de zoon van Ida, de kok van de Rostovs, en zat bij Irina in de klas. Hij liep al achter haar aan als een verliefde puppy sinds ze klein waren, en zijn verliefdheid werd alleen maar sterker naarmate ze ouder werden.
Irina's wangen kleurden rood en ze leek ineens verlegen.
„We waren gewoon bij het meer aan het rondlopen en zagen dat er tenten werden opgezet,“ gaf ze toe. „Ilya zei dat zijn moeder voor honderd mensen aan het koken was. Hij zei dat papa zich gaat verloven.“
Haar woorden maakten me gespannen.
Geruchten dat onze vader zou hertrouwen deden al de ronde sinds we kinderen waren. Maar het was nooit echt gebeurd, dus dit nieuws kwam onverwacht.
„En wat dan nog?“ schoot ik terug. „Het gaat ons toch niets aan?“
Irina friemelde aan het uiteinde van haar vlecht en kauwde op haar onderlip.
„Wat als ze kinderen krijgt? Wat als we broers en zussen krijgen—„
Ik trok haar hand weg van haar vlecht, en ze kromp ineen toen mijn greep steviger werd.
„Genoeg,“ zei ik streng. „Als je hem nog één keer papa noemt, vertel ik het aan mama.“
Irina's ogen werden groot. Ze had er een hekel aan om mama van streek te maken, dus knikte ze snel.
Irina snakte naar mama's aandacht, maar ik vermoedde dat het mama moeite kostte om naar ons te kijken. Dus was ik degene die voor Irina zorgde tijdens onze kindertijd, terwijl mama haar tijd doorbracht op het landgoed van de Rostovs.
„Goed, goed,“ mompelde ze uiteindelijk.
Ik slaakte een zucht van opluchting en een klein glimlachje speelde om mijn lippen toen ik bedacht hoe ik haar kon opvrolijken.
„Laten we kijken of Ilya wat medovik voor ons kan versieren voordat het op is.“
Zoals verwacht begon ze te stralen en pakte ze mijn uitgestoken hand.
Samen verlieten we het huisje en liepen de heuvel op naar het landgoed, waar we een drukte van belang konden zien.
De bewakers kenden alle kinderen van het personeel, dus glipten we onopgemerkt door de dienstingang naar binnen.
We liepen naar het kamertje waar Ilya zich vaak verstopte om te lezen. Andere kinderen pestten hem met zijn liefde voor boeken, dus bracht hij het grootste deel van zijn tijd daar door.
Vaker wel dan niet trof ik Irina daar bij hem aan, luisterend terwijl hij vertelde over de boeken die hij had gelezen.
Ik zag twee bewakers die ons wellustig aanstaarden toen we langsliepen. We deden ons best om oogcontact te vermijden.
Dit was de reden dat ik een hekel had aan hierheen komen, en ik deed het de laatste jaren steeds minder. De afgelopen jaren had ik de opdringerige blikken van de mannen gevoeld en was ik bang dat ik op een dag niet meer ongemerkt langs hen zou kunnen glippen. Gelukkig waren ze bang voor wat Akim zou doen als ze een vinger naar ons uitstaken.
Iedereen wist dat Yana Akims favoriete minnares was geweest, wat leidde tot giswerk over wie onze vader was. Niemand durfde het hardop te zeggen, maar het was onze enige bescherming.
„Ik wil niet dat je hier zonder mij of Ilya naartoe komt, begrepen?“ fluisterde ik tegen Irina, die haar ogen ten hemel sloeg.
Ik trok aan haar hand om haar aandacht te krijgen. „Beloof het me, Irina.“
„Ja ja, oké,“ mopperde ze terwijl we het kamertje bereikten.
Ilya zat met gekruiste benen op een veldbed, verdiept in een boek. Zijn ravenzwarte haar viel voor zijn ogen. Voor een veertienjarige was hij al lang, en zijn schouders werden met de dag breder.
Ik twijfelde er niet aan dat hij binnenkort de meisjes gek zou maken. Misschien zelfs Irina, te oordelen naar de manier waarop ze naar hem keek.
Hij keek op toen we binnenkwamen. „Hé, mishka.“ Ilya's groene ogen fonkelden terwijl Irina tegen zijn heup duwde en naast hem op het bed ging zitten.
„Kun je wat medovik voor ons regelen?“ Irina knipperde met haar dikke wimpers naar hem, en ik rolde met mijn ogen toen Ilya's wangen roze kleurden.
„Tuurlijk,“ stemde Ilya in, terwijl hij al opstond.
BOEM!
Plotseling klonk er een luide explosie, gevolgd door snelle geweerschoten.
Ilya bedekte snel Irina's mond toen ze op het punt stond te gillen. Hij schudde zijn hoofd om haar duidelijk te maken dat ze stil moest zijn.
„Snel, onder het bed!“ Zijn fluistering was dringend, en ik dacht geen seconde na. Ik greep Irina's arm en trok haar met me mee naar de grond.
Ilya liep al naar de deur toen Irina's stem klonk. „Ilya, ga niet weg!“
Hij bleef staan en draaide zich om met een geruststellende glimlach. „Ik ben zo terug, mishka.“
Daarmee glipte hij de deur uit en sloot die stevig achter zich.
Het geluid van geweerschoten was nu dichterbij, en ik schrok bij elk schot. Instinctief bedekte ik Irina's hoofd, alsof dat haar op de een of andere manier zou kunnen beschermen.
„We kunnen hier niet blijven,“ zei ik tegen haar, wetend dat we in de val zaten als we dat wel deden. „We moeten mama vinden!“
Voordat ik zelfs maar kon opstaan, was Ilya terug. Hij stak zijn arm uit en wenkte ons. „Kom mee!“
Zonder na te denken volgden we hem.
„Waar is mama?“ vroeg Irina met trillende stem.
Ilya schudde alleen zijn hoofd, zonder vaart te minderen terwijl we langs de muur slopen.
Het huis weergalmde van zware voetstappen terwijl bewakers, tot de tanden toe bewapend, naar buiten renden. Ilya duwde ons snel een bezemkast in en wachtte tot de bewakers weg waren. Daarna leidde hij ons naar de kelder, waar Akim zijn kostbare wijn en gedroogd vlees bewaarde.
„Hier naar beneden,“ fluisterde Ilya en wees naar een deur achterin. „Er is een tunnel. Volg die ongeveer een halfuur en je komt bij het dorp uit.“
Irina's hand schoot uit en greep zijn mouw vast toen zijn woorden tot haar doordrongen. „Ga je niet mee?“
Ilya's blik werd zachter, zijn glimlach getekend door verdriet. Hij streek zachtjes met zijn vinger over haar wang. „Ik kom zo achter jullie aan, mishka,“ zei hij.
Hij knikte kort naar mij. Ik pakte Irina bij haar middel en trok haar weg van de deur, precies op het moment dat Ilya die dichtsloeg. Het geluid van het slot dat in het sleutelgat klikte, galmde door de kelder.
Irina's schreeuw doorbrak de stilte. „Nee! Ilya!“
Maar ik hield mijn arm om haar middel en sleepte haar mee terwijl ze schopte en gilde. Haar nagels groeven in mijn onderarmen en tranen stroomden over haar gezicht.
Pas toen we het dorp bereikten, besefte ik dat ik ook had gehuild.
