LILAC Zusterschap 1: Andere plannen
Auteur
Lezers
665K
Hoofdstukken
34
Perfect
Boek 1: Gewijzigde plannen
SLOAN
Vanaf mijn zestiende heb ik mijn leven al heel nauwkeurig gepland.
Ik had goede cijfers, deed aan buitenschoolse activiteiten en vrijwilligerswerk. Zo kon ik naar mijn droomopleiding.
Ik slaagde met lof voor de middelbare school en studeerde vier jaar lang. Daar ontmoette ik de man van mijn dromen, Archie Smith.
Hij is knap, slim, gaat goed om met geld en is verantwoordelijk. Hij is ronduit perfect. Zolang ik ervoor kan zorgen dat hij me binnen een jaar ten huwelijk vraagt, loopt alles volgens plan.
Door mijn goede planning kreeg ik na mijn studie meteen mijn droombaan. Tijdens de laatste twee jaar van mijn studie liep ik stage bij LILAC. Ik werd vrienden met een van de schrijvers, waardoor ik makkelijk kon doorstromen.
Ik heb twee jaar lang hard gewerkt om mijn droomfunctie te bereiken. Vorige week kreeg ik de baan eindelijk: hoofd modeadviseur.
Ik mag alle fotoshoots voor de blog stylen en regelen. Soms mag ik ook meehelpen met het maken van video's.
Het leven kan echt niet beter worden.
Mijn baas, Marlene, steekt haar hoofd om de deur van mijn kantoor. „Sloan, heb je even tijd om naar mijn kantoor te komen?“
Ik loop snel achter mijn baas aan. Eerlijk gezegd ben ik een beetje zenuwachtig. Waarover wil ze met me praten?
Als we in haar kantoor zijn, sluit ze de deur achter zich. Ze zegt simpelweg: „Ga zitten.“
Ik ga tegenover haar zitten. Ik doe mijn best om te verbergen dat ik sta te trillen in mijn Jimmy Choo's.
„Ik weet dat deze functie nieuw voor je is, maar ik wil je ergens voor vragen.“
„Oké, ik luister.“
„Over twee weken is het tienjarig bestaan van LILAC. Je kent het feest wel, toch? Nou, ik heb net de plannen gezien en ze kloppen niet. Zou jij met de ontwerpers willen samenwerken om het die echte LILAC-uitstraling te geven?“
„Natuurlijk, Marlene, maar ik ben geen evenementenplanner,“ geef ik toe.
„Ik maak me alleen zorgen over de uitstraling. Ze hebben overal de kleur paars gebruikt, maar het ziet er gewoon niet goed uit.“
„Oké, prima. Ik ben toch bijna klaar voor vandaag. Met wie moet ik praten?“
Ze schuift een map over het bureau. „De contactgegevens van het planningsbureau zitten erin. Ik bel ze wel even op. Dan vertel ik dat jij vanaf nu hun contactpersoon bent.“
„Bedankt voor je vertrouwen, Marlene. Ik zal mijn best doen,“ verzeker ik haar.
***
In de dagen daarna stuur ik een paar e-mails naar de organisator van het evenement. We spreken af dat ik volgende week naar de locatie ga om te helpen met de styling.
Marlene maakt mijn agenda voor die week leeg. Ze wil dat dit feest perfect wordt. Er staan een paar grote influencers op de gastenlijst en we moeten indruk maken.
Ik geloof dat ze letterlijk zei dat we het internet op zijn kop moeten zetten.
Ik weet niet of die uitspraak nog hip is, maar ik snap wat ze bedoelt.
Nu het eindelijk vrijdag is, kan ik niet wachten om naar huis te gaan en Archie te zien.
Doordeweeks zien we elkaar bijna nooit. Meestal sturen we elkaar hier en daar wat berichtjes. We hebben het druk en dat is logisch. Ooit zullen we samenwonen en elkaar elke avond zien.
Als ik thuiskom, neem ik snel een douche. Ik probeer me mooi te maken. Archie ziet me het liefst in een jurk en met veel make-up op. Hij is gewoon een beetje ouderwets.
Al snel belt hij aan. Ik loop vlug naar de voordeur en doe open.
„Archie! Ik ben zo blij om je te zien. Ik heb je gemist.“
„Hé, lieverd,“ zegt hij met een glimlach.
„Kom binnen.“ Ik sla mijn armen om zijn nek. Hij klopt op mijn rug, zoals altijd, en geeft me een kus op mijn voorhoofd.
„Ben je bijna klaar?“ vraagt hij, terwijl hij op zijn horloge kijkt.
„Ja, ik pak alleen nog even een vestje.“
„Neem de roze,“ stelt hij voor.
„Oké, ik ben zo terug.“
Elke vrijdag eten we met zijn familie in hun favoriete restaurant. De ouders van Archie zijn erg streng en netjes. Ik moet me daarom ook passend kleden.
Archie zal me nooit ten huwelijk vragen als zij er niet achter staan. Een relatie van vijf jaar stelt niets voor zonder hun goedkeuring.
Archie begeleidt me naar zijn auto en laat me instappen. Daarna begint hij aan de rit naar het restaurant.
„Hoe was je werk?“ vraag ik.
„Je weet hoe mijn vader is. Veel rennen en regelen, maar ik mag niet klagen.“
„Waar werk je nu aan?“
„Daar kan ik het niet met je over hebben. Je weet wat mijn vader zegt: werk blijft op het werk,“ zegt Archie. Ik merk dat hij afstand neemt.
„Oké.“
Na een paar minuten stilte probeer ik het nog eens. „Ik heb het je nog niet verteld, maar ik heb deze week een mooie kans gekregen op mijn werk. Ik ben verantwoordelijk voor de styling van het jubileumfeest.“
„Van wat?“
„Je weet wel, het feest van LILAC. Je zei nog dat je zou komen,“ herinner ik hem.
„Staat het in mijn agenda?“
„Dat weet ik niet. Je zei gewoon ja.“
„Herinner me er morgen even aan. Dan stuur ik een e-mail naar mijn secretaresse.“
„Oké.“
„Dus je gaat ballonnen opblazen en hapjes uitdelen? Dat klinkt niet echt als een grote kans,“ zegt Archie. Ik krijg er pijn van in mijn buik.
„Archie?“
„Begin er gewoon niet over tegen mijn ouders. Ze maken je helemaal af,“ zegt hij met een lach.
„Dat zal ik niet doen.“
De rest van de autorit is het stil. Archie is vast gestrest. Zo doet hij altijd als hij stress heeft.
Als we bij het restaurant aankomen, neemt de parkeerwachter de autosleutels aan. Archie loopt met me mee naar binnen.
Zodra we het restaurant binnenstappen, begroet de gastheer ons. „Meneer Smith, volgt u mij maar. Uw ouders zitten op u te wachten.“
Nadat we zijn ouders hebben begroet, gaan we tegenover hen aan tafel zitten. Zoals altijd is alles al voor ons uitgekozen en besteld. Mevrouw Smith is behoorlijk veeleisend.
„Archie, je vader vertelde me dat je nieuws hebt?“ vraagt zijn moeder.
„Aan tafel?“ vraagt Archie geschrokken.
„Je bent hier onder familie, jongen,“ verzekert zijn vader hem.
„Ik kom in aanmerking voor de functie van vicepresident,“ geeft hij toe.
„Archie! Gefeliciteerd,“ roep ik blij.
„Ja, ik ben heel erg trots op je,“ voegt zijn moeder eraan toe.
„Hij moet alleen nog de puntjes op de i zetten en dan heeft hij het voor elkaar,“ legt meneer Smith uit.
Archie glimlacht trots, maar kijkt snel weer serieus zodra zijn vader naar hem kijkt.
„Sloan, hoe gaat het met jouw werk?“ vraagt mevrouw Smith.
Ik wil niet onvriendelijk overkomen, maar ik weet ook niet wat ik moet zeggen. Dit komt door de manier waarop Archie in de auto deed. „Nou...“ is het enige wat ik kan uitbrengen.
„Je hebt vorige week die promotie gekregen,“ zegt Archie.
„Dat klopt.“
„Ze doet het geweldig. Ze heeft deze week nog een nieuwe kans gekregen,“ legt Archie uit.
Waarom zegt hij dat als hij niet wilde dat ik het hen zou vertellen?
„Dat is prachtig, lieverd. Het is tenslotte toch maar voor even. Zodra jij en Archie jullie leven samen beginnen, zul je toch thuisblijven.“ Mevrouw Smith glimlacht.
Waar heeft ze het over? Gelukkig ben ik zo verstandig om mijn gedachten niet hardop uit te spreken. „Dat weet ik nog niet. Ik denk dat ik graag in mijn vakgebied wil blijven werken.“
„Sloan,“ waarschuwt Archie me.
De ober zet ons eten op tafel en doorbreekt daarmee de spanning. Ik prik wat in mijn salade en eet zwijgend mijn eten op. De rest praat ondertussen verder. Deze avond verloopt helemaal niet leuk voor mij.
Na het eten brengt Archie me naar huis.
„Wil je nog binnenkomen?“ vraag ik.
„Niet vanavond, lieverd. Dat eten viel nogal zwaar en ik moet wat slapen. Ik spreek je morgen wel.“
„Oké, Archie, ik hou van je. Ik hoop dat je je snel beter voelt.“
„Welterusten, Sloan.“
Nadat ik een kop thee heb gedronken, besluit ik in een warm schuimbad te gaan en daarna te gaan slapen.
