Geheimen van lovers
Auteur
K.D. Peters
Lezers
1,0M
Hoofdstukken
70
Hoofdstuk 1.
Boek 1:De Geheimen Die We Houden
„Bestelling tien klaar!“
Ik haalde diep adem terwijl ik het bord van de toonbank pakte en me door het drukke restaurant haastte. Het was net na zeven uur 's avonds en het was ontzettend druk.
Ik had dit wel verwacht. Het gebeurde bijna elke avond rond deze tijd. Het leek wel alsof iedereen die klaar was met werken hier even snel kwam eten.
Ik zweette terwijl ik me snel voortbewoog, mijn lange haar zwaaiend in mijn paardenstaart. Het voelde zwaar aan, alsof het nat was.
De menigte mensen maakte het binnen nog benauwder. Ze vulden de zitjes en tafels, hun gepraat vermengde zich tot een luid geroezemoes.
Twee mannen die hier vaste klant waren zaten aan het tafeltje waar ik het eten naartoe bracht.
Ze hadden me eerder verteld dat ze als stagiairs werkten op een kantoor in de financiële wijk. Omdat ze geen gezin hadden om naar huis te gaan, kwamen ze hier vaak eten.
Ze zagen er niet slecht uit, pas midden twintig, en droegen nette werkkleding. Maar ik vond ze er niet zo goed uitzien als zij zelf dachten.
Sterker nog, ze irriteerden me met hoe ze altijd met me flirtten als ik hun tafel bediende.
'Hé Ivy. Heb je nog plannen na je werk?' vroeg een van hen terwijl ik hun borden voor ze neerzette. Hij had donkerbruin haar en ogen en glimlachte flirterig naar me.
'Gewoon naar huis en naar bed,' antwoordde ik vlug.
'Kom op, Ivy! Waarom ga je niet mee wat drinken? Het is vrijdagavond en ik wed dat we je een leuke tijd kunnen bezorgen,' zei de ander, in een poging me over te halen.
Hij had lichter bruin haar en donkerblauwe ogen, en hoewel hij er iets beter uitzag dan de ander, was ik nog steeds niet geïnteresseerd.
'Je weet dat ik dat niet kan doen. Bovendien heb ik het nu erg druk en zal ik moe zijn als ik klaar ben met werken, dus misschien een andere keer,' zei ik voordat ik snel wegliep.
Mijn beste vriendin Lana stond te grinniken toen ik terugkwam bij de toonbank om op de volgende bestelling te wachten.
Haar lichtbruine korte haar was een beetje nat van het zweet en plakte aan haar nek, maar haar bruine ogen keken geamuseerd.
'Ze vinden je nog steeds leuk,' plaagde ze.
'Hou op!' klaagde ik, terwijl ik probeerde mijn paardenstaart strakker te trekken. 'Is het echt zo warm hier?!'
'Het komt door al die mensen,' zei Lana. Ze werd snel boos. 'En Carlos heeft de airco nog steeds niet gerepareerd. Hij is zo gierig. Weet hij niet dat het bijna zomer is?!'
Ik was gewend aan haar snelle stemmingswisselingen, vooral over dingen die haar irriteerden. Ze zei altijd precies wat ze dacht, en voor zover ik wist was ze altijd zo geweest.
Lana was mijn beste vriendin sinds de middelbare school en ze had me geholpen aan deze baan. Het stelde niet veel voor, maar het betaalde in ieder geval mijn rekeningen.
Nou ja, dat deed het.
'Hé, waar is Carlos trouwens? Hij zou me vanavond de andere helft van mijn loon geven,' vertelde ik haar.
Lana schudde haar hoofd. 'Ik weet het niet. Ik heb hem niet gezien. Maar het is vrijdagavond, dus misschien is hij weer met zijn vrienden op stap.'
Ik vloekte zachtjes. Natuurlijk zou mijn gierige baas weggaan terwijl ik hem had verteld dat ik mijn geld nodig had.
Ik beloofde mezelf dat ik deze baan zou opzeggen, maar ik had nog steeds niets anders gevonden en ik had iets nodig om op terug te vallen, al waren het maar mijn fooien voor nu.
Ik keek door het kleine raampje naar de koks, ongeduldig. Ik stond daar al bijna vijf minuten te wachten. De volgende bestelling had al klaar moeten zijn.
'Hé, waar blijft nummer vijftien?!' riep ik.
'Nog vijf minuten!' riep er een terug.
'Serieus?!' Ik pruilde terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg.
Lana kwam naast me staan, ook nog wachtend op de rest van haar recente bestelling.
'Hé, je vertelde me dat je op zoek was naar een andere baan die beter betaalt, toch?' vroeg ze.
'Ja. Heb je iets gehoord over een vacature?' antwoordde ik, zonder mijn hoopvolle gevoel te verbergen.
'Soort van.'
'Wat bedoel je met „soort van“?'
Lana glimlachte naar me toen ze hoorde dat haar bestelling werd omgeroepen.
'Ik zal het je na onze dienst uitleggen. Ik denk dat je het wel interessant zult vinden.'
Ik wist dat niet alles wat Lana voorstelde altijd een goed idee was, maar ik zou aardig zijn en naar haar luisteren als we klaar waren. Ze had me eerder geholpen, dus ik kon op zijn minst dat doen.
Bovendien begon ik te denken dat alles beter zou zijn dan dit kleine leventje dat ik leidde.
Mijn leven was altijd moeilijk geweest, hoewel ik mezelf graag zag als iemand die overleeft. Mijn moeder stierf kort nadat ik werd geboren en mijn vader wilde me niet.
Ik was geboren uit een affaire die hij had, en daarom gaf hij me meteen af aan de kinderbescherming, zeggende dat hij niet voor me kon zorgen.
Nou ja, het was niet dat hij niet kon. Zijn vrouw wilde me niet in de buurt hebben.
Maar ik liet me daar nooit door tegenhouden, ook al was het voor geen enkel kind goed om van het ene naar het andere pleeggezin te gaan in Brooklyn.
Ik voelde me nooit echt ergens thuis, al moet ik toegeven dat de meeste best aardig voor me waren en me een plek om te wonen en eten gaven.
Als tiener vond ik een aardig ouder stel dat me lang genoeg hield om de middelbare school af te maken, en daar ontmoette ik ook Lana.
Ze werd al snel mijn beste vriendin, ook al kwam ze uit een rijke familie en had ze een veel makkelijker leven.
Natuurlijk is hoe dingen er aan de buitenkant uitzien niet alles, en dat leerde ik snel bij haar. Haar vader was altijd aan het werk en haar moeder besteedde nauwelijks tijd aan haar.
Maar net als ik bleef Lana doorgaan en ging ze verder met haar leven. Vlak voor het eindexamen kreeg ze een baan in dit restaurant en hielp ze mij ook aangenomen te worden.
De baan gaf me genoeg geld om op mezelf te wonen, aangezien ik uit het systeem moest, en binnen twee maanden had ik mijn goedkope kleine appartementje gevonden.
Het was niet geweldig, maar ook niet verschrikkelijk. Tenminste had ik een plek om thuis te noemen.
De dienst was zwaar maar vloog voorbij omdat het zo druk was. Eindelijk sloeg de klok tien uur en waren Lana en ik klaar met werken.
Terwijl ik buiten bij haar stond terwijl ze een sigaret rookte, besloot ik haar te vragen naar wat ze me eerder had verteld.
'Vertel me eens over die nieuwe baan,' zei ik terwijl we samen tegen de muur stonden.
'Nou, ik zeg dat het een baan is, maar het is misschien ook een beetje een geheim, als je begrijpt wat ik bedoel,' gaf Lana toe.
'Als je het hebt over dingen met bendes, of drugs verkopen of zoiets, vergeet het dan maar. Daar begin ik echt niet aan,' waarschuwde ik haar.
'Nee, nee!' Lana schudde haar hoofd voordat ze nog een trek van haar sigaret nam. 'Het heeft niets met zoiets te maken. Wat ik bedoel is dat het iets is waarvan ze niet willen dat mensen het weten.
Als je besluit het te doen, laten ze je papieren tekenen om er stil over te blijven. Maar het is het helemaal waard. Als je het goed doet, kun je voor de rest van je leven rijk worden.'
Ik wist dat ik haar een twijfelende blik gaf. Dit klonk behoorlijk verdacht.
'Echt waar? Vertel me dan eens, wat zou je moeten doen?'
'Het is niet zo moeilijk, al moet je misschien je trots even vergeten. Je weet hoe er veel belangrijke mannen naar Manhattan komen?
Nou, als je je inschrijft bij dit bedrijf, kun je seks hebben met sommigen van hen.
In ruil voor de seks word je goed betaald, en als je er een vindt die je alleen voor zichzelf wil, zou je voor de rest van je leven binnen kunnen zijn,' legde Lana uit.
Ik staarde naar haar terwijl ze me dit vertelde. Ze moest wel een grapje maken.
'Serieus, Lana?!' riep ik uit. 'Je weet dat je suggereert dat we prostituees worden, toch?'
Lana schudde haar hoofd terwijl ze nog meer rook uitblies. 'Dat is het wel, maar ook weer niet, en voordat je het zegt, het zijn niet alleen maar oude mannen of creeps. Dat zag ik toen ik de andere avond ging.
Geloof me, Ivy, er zijn een paar knappe kerels bij betrokken. Ze zijn ook jong en single.'
Ik fronste toen ik dit hoorde. Blijkbaar was Lana al betrokken geweest bij dit plan.
Het verklaarde zeker waar ze het geld voor haar recente shoptrip vandaan had gehaald, hoewel ik op dat moment dacht dat het gewoon van haar vader was die probeerde haar blij te maken, zoals hij vaak deed.
'Ik weet het niet, Lana.' Ik zuchtte, terwijl ik mijn tas rechttrok op mijn schouder. 'Het is nu moeilijk en ik loop achter met rekeningen, maar ik weet niet of mijn lichaam zo verkopen aan een rijke vent het waard is.'
'Het valt echt wel mee, Ivy. Bovendien, wat is er mis met een beetje seks hier en daar? Jij en ik hebben allebei goede anticonceptie, dus je hoeft je geen zorgen te maken over zwanger worden.
Ook worden deze mannen zorgvuldig gecontroleerd op soa's. Zoals ik al zei, je kunt het zelfs bij één nacht houden. Zou je nu niet wat extra geld kunnen gebruiken?' ging Lana door.
'Misschien,' gaf ik met tegenzin toe.
Lana opende haar tas en zocht erin, tot ze eindelijk vond wat ze zocht.
'Hier,' zei ze terwijl ze me een kaartje gaf. 'Dit is de naam en het nummer waar je je kunt aanmelden. Als ze je accepteren, vertellen ze je waar je heen moet voor je eerste avond.'
Ik nam het kaartje van haar aan en stopte het in mijn tas. 'Oké. Ik zal erover nadenken.'
Ik nam toen afscheid van haar en liep de stoep af. Ja, ik zei dat, maar ik dacht het tegenovergestelde. Geen sprake van.
Er was geen manier waarop ik mijn lichaam voor een nacht aan een of andere man zou geven voor geld, hoeveel het ook was. Ik was wanhopig, maar niet zó wanhopig.
Of toch wel?
Ik schudde mijn hoofd terwijl ik liep. Nee, zeker niet.
De stadsgeuren waren overal om me heen, samen met het geluid van de auto's en de grote gebouwen die hoog de lucht in rezen.
Hoewel ik er was opgegroeid, vond ik nog steeds dat de straten vies roken door de gassen die uit de putdeksels kwamen, samen met al het beton en de uitlaatgassen.
Terwijl ik langs steegjes liep, zag ik de daklozen en drugsverslaafden zitten zoals altijd.
Er waren er zoveel, en het was zo'n triest gezicht. Maar de mensheid voelde alsof ze in een echt trieste staat verkeerde, tenminste voor mij.
Het gebouw waar ik woonde was ongeveer drie blokken verwijderd van het restaurant. Het was een groot gebouw, de buitenmuren grijs en oud uitziend, met veel schuiframen erin.
De geur van wiet kwam door de lucht toen ik de lobby binnenging, en ik trok mijn neus op. Hoewel ik niemand veroordeelde die het rookte, stoorde de geur me altijd, net als Lana's sigaretten.
Ik woonde op de vierde verdieping, en omdat ik een hekel had aan de oude lift, gebruikte ik de trap om naar boven te gaan.
Mijn voeten deden pijn tegen de tijd dat ik bij mijn deur aankwam, en na het ontgrendelen stapte ik het appartement binnen en slaakte een zucht van opluchting.
Thuis, lief verschrikkelijk thuis.
Nadat ik mijn tas opzij had gelegd, ging ik naar mijn kleine badkamer om te douchen en mezelf op te frissen.
Ik trok mijn vuile kleren uit, legde ze opzij op de vloer, en ging toen voor de vierkante spiegel staan om mijn lange kastanjebruine haar te borstelen.
Zelfs in het gedempte licht glansde het rood erin, en de krullen vielen aan de uiteinden.
Ik nam even de tijd om daar te staan en mijn spiegelbeeld kritisch te bestuderen.
Ik zou niet zeggen dat ik mezelf geen mooie vrouw vond. Ik wist heel goed dat ik dat wel was, en ik had de afgelopen jaren genoeg mannen met me zien flirten.
Ik hield mijn haar lang, bijna tot mijn middel, en het complementeerde mijn bleke huid. Mijn ogen waren ook lichtbruin, en velen zeiden dat ze opvallend waren.
Ja, ik was mooi maar had tot nu toe geen echt geluk in mijn leven gehad.
Lana's woorden over die baan echoden door mijn hoofd terwijl ik daar stond, en ik stapte achteruit om mijn lichaam in die spiegel te bekijken.
Ik twijfelde er niet aan dat ze me waarschijnlijk zouden accepteren. Niet alleen had ik een mooi gezicht, maar ik had ook een mooi lichaam. Mijn taille was slank en mijn borsten waren fatsoenlijk groot en stevig.
Ik draaide me opzij, bukte me om naar mijn heupen en billen te kijken. Ze zagen er mooi en welgevormd uit, en mijn huid was heel glad.
Oh, God. Ik betrapte mezelf terwijl ik rechtop ging staan. Waar denk ik aan?!
Ik schudde de gedachten van me af en stapte onder de douche, zette hem aan en huiverde een beetje toen er eerst koud water uit spoot.
Maar uiteindelijk begon het warm te worden, en ik kon ontspannen terwijl ik mezelf begon te wassen. Het voelde goed om al dat zweet van me af te spoelen, en ik dankte God dat ik morgen niet hoefde te werken.
Nadat ik klaar was, zette ik de douche uit en stapte eruit, droogde me af en wikkelde de handdoek om me heen terwijl ik mijn haar föhnde. Toen ik klaar was, ging ik naar buiten en ging op mijn bed zitten.
Mijn ogen vielen op mijn tas terwijl ik dat deed. Hoewel ik mezelf bleef vertellen dat ik het niet moest doen, kon ik niet anders dan ernaar reiken en erin zoeken naar het kaartje dat Lana me had gegeven.
Eindelijk vond ik het. Ik hield het dichter bij mijn gezicht en bestudeerde het zorgvuldig.
Dit kaartje zag er niet anders uit dan elk ander visitekaartje dat ik eerder had gezien. Het was mooi gelamineerd, met roze aan de bovenkant en wit aan de onderkant.
Er stond geen bedrijfsnaam op, alleen een afbeelding van een schild met een zwaard erdoorheen. Op de achterkant stonden een naam en nummer, hoewel de naam een beetje vreemd was.
Sapphire Hebron.
Vreemde naam, dacht ik terwijl ik achterover leunde.
Ik schopte met mijn blote benen, mijn gedachten bij alles wat er momenteel in mijn leven gebeurde: slechte baan, rotappartement, achterstallige rekeningen.
Ik wist niet hoe ik ooit zou bijkomen op dit punt, en het hielp niet dat ik nu de helft van mijn loon miste.
Afgezien van wat eten pakken in het restaurant, kon ik het me niet eens veroorloven om mezelf te voeden. Ik zat vast in wat voelde als een eindeloze cyclus van niets.
Mijn ogen gingen terug naar het kaartje dat ik naast me had gelegd. Oh ja, het was zeker iets om je voor te schamen, maar had ik hier veel keus?
Als de dingen zo door zouden gaan, zou ik misschien eindigen als een van die mensen in de steeg, worstelend om alles en nog wat.
Misschien één keer maar. Per slot van rekening had Lana gelijk. Seks hoefde niets te betekenen, en als er geen risico aan zat, zou het niets kwaad kunnen. Bovendien had ik geld nodig, en hard ook. Ik kon mijn trots even vergeten.
Dus besloot ik dit te proberen. Het was na elven, maar deze plek zou mijn telefoontje misschien nog aannemen, gezien de business die ze runden.
Ik pakte het kaartje en mijn mobiele telefoon, maar aarzelde om het nummer te bellen. Het kostte me veel moeite voordat ik eindelijk op de belknop kon drukken.
Ik hield de telefoon tegen mijn oor en luisterde hoe het een paar keer overging voordat iemand opnam.
'Hallo. Celestial,' zei een vrouwenstem.
Had ik het verkeerde nummer gebeld? Ik wist het niet zeker, maar besloot het te proberen.
'Eh, ja, hallo,' antwoordde ik, proberend beleefd te klinken. 'Ik bel omdat een vriendin me dit kaartje gaf en me vertelde over een baankans voor jonge vrouwen. Heb ik het juiste nummer?'
De vrouw aarzelde niet om me te antwoorden. 'Ah, ja, dat klopt. U belt over de mogelijkheid om een van onze cliënten te ontmoeten voor een avond, klopt dat?'
'Ja. Wat zou ik moeten doen om misschien tenminste één avond te proberen? Zou ik nog steeds betaald krijgen als het maar één keer was?' vroeg ik haar.
'Ja,' antwoordde de vrouw. 'U wordt betaald voor elke avond dat u werkt, en hoewel het kan variëren per cliënt, begint het gemiddelde bij duizend per nacht.'
Mijn ogen werden groot toen ik dat hoorde. Duizend per nacht? Dat verdiende ik niet eens in een maand!
'Als u echt geïnteresseerd bent om bij ons te werken, bent u dan morgenochtend beschikbaar om langs mijn kantoor te komen?
We kunnen het interview doen en alle nodige papierwerk afhandelen, en als alles goed gaat, zouden we u morgenavond al kunnen inplannen,' vervolgde de vrouw.
Dat leek erg snel, maar ik besloot ermee in te stemmen. Ik was tenslotte wanhopig. 'Klinkt goed. Hoe laat en waar wilt u dat ik langskom?'
'Waarom komt u niet rond elf uur? We zijn gevestigd op 11297 22e Straat. Kom het gebouw binnen, en u zult het logo van Celestial op de deur zien. Het is hetzelfde als op het kaartje.
U kunt meteen naar binnen gaan, en we zullen uw interview beginnen.'
'Goed. Heel erg bedankt,' zei ik terwijl ik de informatie op de achterkant van het kaartje schreef.
'Graag gedaan. We kijken ernaar uit u te zien.'
Ik liet mijn hoofd hangen toen ik dat gesprek beëindigde. Er was geen weg meer terug, en dat zou ik ook niet willen.
Als dit zou werken, al was het maar voor één nacht, zou het al mijn directe geldproblemen kunnen oplossen, plus me een beetje geven om te sparen als ik het nodig had. Als het betekende dat ik mijn lichaam voor een nacht weggaf, dan zij het zo.
Ik was sterk. Ik was een overlever.
Tenminste, dat vertelde ik mezelf terwijl ik ging liggen en naar het donkere plafond staarde. Ik gaapte, en ik sloot mijn ogen terwijl ik me erg moe voelde.
Het had geen zin om er nu te veel over na te denken. Ik zou wat rusten en in de ochtend omgaan met wat ik moest doen.
