Mason Spin-off: Impuls
Auteur
Zainab Sambo
Lezers
854K
Hoofdstukken
50
Hoofdstuk 1
Mason: Spinoff
KEELIN
EEN JAAR GELEDEN
De stilte was het ergste.
Niet de kou. Niet de manier waarop de koplampen door de nacht sneden.
Niet de misselijkheid die in haar keel omhoogkroop of de stekende pijn in haar handpalm waar de huid was gescheurd. De stilte. Alsof de nacht alles had opgeslokt — elke schreeuw, elke snak naar adem, elk geluid dat door de nacht zou moeten echoën maar het niet deed.
Keelin stond midden op de weg, koud water doorweekte haar hakken, haar jurk plakte tegen haar dijen. Haar adem stokte alsof haar longen het begaven.
Ze knipperde naar de koplampen, haar hart sloeg gaten in haar borstkas. Alles was te luid. Te fel. Te veel.
De auto stond scheef achter haar, de motor tikte, één koplamp flikkerde als een stervende ster. De deur stond open, de sleutels zaten nog in het contact.
Adem in.
Haar benen trilden. Haar handen? Nutteloos. Slappe dingen die langs haar zij hingen, plakkerig van het zweet en misschien bloed.
Een muur van geluid trof haar voordat ze kon bewegen.
„Mevrouw! Blijf daar staan!“
Ze bewoog niet. Dat kon ze niet.
Een hand raakte haar schouder aan en ze schrok hevig, haar hoofd draaide snel opzij toen een zaklamp in haar ogen scheen. Iemand sloeg een deken om haar heen. Iemand anders begon vragen af te vuren die ze niet kon beantwoorden.
„Wat is uw naam?“
„Bent u gewond?“
„Wat is er gebeurd?“
Haar keel deed pijn. Haar lippen wilden niet open.
Er zat iets in haar mond gevangen — grind of spijt, ze kon het niet zeggen. Haar gedachten tolden zo snel dat het voelde alsof ze haar lichaam had achtergelaten.
En toen hoorde ze hem. Haar vader.
„Keelin.“
Hij rende niet. Hij vroeg niet of ze oké was. Hij keek haar alleen van top tot teen aan, alsof hij iets aan het berekenen was.
Hij ging tussen haar en de ambulancebroeders staan alsof hij daar alle recht toe had. „Jij zegt niets,“ mompelde hij. „Hoor je me?“
Ze knipperde met haar ogen.
Zijn kaak verstrakte. „Je praat pas als ik het zeg.“
Sirenes. Radio's. Zaklampen.
Haar maag draaide zich om. Zijn stem klonk weer.
„Alles komt goed. Ik zorg dat dit weggaat. Ik los het op.“
De wind ging harder waaien. Haar vingers krampten samen onder de deken.
Ze keek naar haar vingers. Bleek. Leeg. Rood.
Ze keek weer naar de weg. Maar ze zag helemaal niets meer.
Niet de lichten. Niet de vorm.
Niet het lichaam.
***
SEBASTIAN
Sebastian Campbell liet zijn vingers langzaam over de romige, blote rug van zijn laatste bedpartner glijden, zijn aanraking vederlicht. Net genoeg om te prikkelen, nooit genoeg om te bevredigen. Hij wist hoe ze het lekker vond. De ontzegging, de kwelling van ingehouden druk, maakte haar genot alleen maar intenser.
Ze was zijn favoriet. Open voor passie in al haar vormen, bereid om van elk genot te proeven. Daarom zocht hij haar op.
Hij schoof haar blonde haar opzij en drukte zijn lippen tegen de welving van haar nek, terwijl zijn vingers over haar arm gleden. Toen ze bewoog en er een zacht geluid over haar lippen ontsnapte, grijnsde hij alleen maar.
Maar daar stopte hij niet. Zijn hand gleed onder de lakens, langs haar buik, over haar benen, totdat ze geen andere keus had dan te stoppen met doen alsof ze sliep.
Toen haar ogen eindelijk opengingen, glimlachte ze. Ze haastte zich niet. Ze reikte niet naar hem. Ze liet hem gewoon haar lichaam ontdekken.
Sebastian kende het lichaam van een vrouw zoals een kunstenaar zijn penselen kent. Vrouwen waren zijn canvas. Om te aanbidden. Om met zorg te behandelen.
Hij gaf ze het gevoel dat ze gewild waren, en in ruil daarvoor lieten zij hem voelen als een god. Vrouwen waren nooit een probleem voor hem geweest. Ze vielen aan zijn voeten, verlangend naar een voorproefje van de meest begeerde man van Schotland.
Hij wist dat veel vrouwen hem net zo goed gebruikten als hij hen, maar dat deerde hem niet. Het was een eerlijke ruil — genot voor genot, geen verplichtingen, geen beloftes.
Handen die gleden, vingers die plaagden, monden die verslonden. Ze schreeuwden zijn naam alsof hij een buitenaards wezen was. En hij baadde erin.
Deze vrouw, zijn nieuwste verovering, opgepikt in de sportschool, was een wildkat — eentje die precies wist hoe ze hem moest laten kreunen en grommen als geen ander.
Toen ze bovenop hem ging zitten en zijn mond claimde in een trage, diepe kus, lachte ze triomfantelijk toen hij kreunde en haar op haar rug rolde.
Zijn hand gleed tussen haar benen terwijl hij haar weer kuste. Hij nam rustig de tijd en liet haar zijn naam keer op keer uitschreeuwen. Dat was alles wat dit was. Passie. Opwinding. Niets meer.
Er waren geen gefluisterde woorden van liefde. Geen valse beloftes. Gewoon twee mensen die zich overgaven aan waar ze het beste in waren.
Sebastian haatte labels. Liefde en commitment? Zondige zaken, wat hem betrof. Hij genoot van zondigen, maar die twee? Daar bleef hij ver bij vandaan.
Op zijn zevenentwintigste had het leven hem weinig meer te bieden dan genot.
De kamer galmde van het gekreun en gegrom totdat ze eindelijk ineenzakten, buiten adem, in elkaar verstrengeld. Een licht lachje steeg op van de vrouw onder hem, haar blozende gezicht omlijst door warrig blond haar tegen zijn kussen.
Hij grijnsde en boog zijn hoofd om haar opnieuw te kussen...
De deur van zijn slaapkamer vloog open.
De vrouw onder hem schrok, haar grote bruine ogen werden wijd, en Sebastian kreunde toen hij meteen de geur herkende van het parfum dat de kamer vulde.
Hij liet zijn voorhoofd tegen het hare rusten voordat hij op zijn rug rolde, zonder de moeite te nemen zichzelf te bedekken. Bescheidenheid was nooit zijn zorg geweest.
De blondine trok het dekbed snel over zich heen, terwijl Sebastian op één elleboog leunde met een luie glimlach.
„Schokkend,“ zei zijn ongewenste gast langzaam. „Ik had niet verwacht je in bed te vinden met iemand.“
Het sarcasme droop ervan af en Sebastian slaakte een geërgerde zucht terwijl Olivia Campbell — zijn nicht en een professionele doorn in zijn zij — vol walging wegkeek en vervolgens zijn afgedankte shirt van de vloer griste en naar hem gooide.
„Bedek jezelf, alsjeblieft. Het laatste wat ik wil, is dat ik de rest van mijn leven aan de lul van mijn neef moet denken.“
„Misschien had je niet naar binnen moeten stormen. Je wist dat ik niet alleen was,“ antwoordde hij fel.
Liv leek niet onder de indruk. Ze draaide zich om naar de blondine naast hem.
„Ik hoop dat je een goede nacht hebt gehad,“ zei ze vlot. Maar haar stem klonk scherp. „Het spijt me. Maar kleed je aan en ga weg. Mijn neef en ik moeten praten.“
Sebastian fronste. Hij hield de blondine dichtbij zich met één arm.
„Ik denk dat jij degene bent die weg moet gaan, schatje. We praten wel als ik klaar ben om te praten.“ Hij wuifde haar weg met een blik en draaide zich terug naar de vrouw in zijn bed, terwijl hij een kus op haar voorhoofd drukte.
Liv, die nooit opgaf, beende naar het bed en negeerde de ongelovige blik op Sebastians gezicht.
Voordat hij kon reageren, greep ze de blondine bij haar pols en trok haar naar de rand van het matras, onverschillig over het dekbed dat weggleed en blote huid onthulde.
Sebastian ging rechtop zitten, zijn gezicht verduisterde, maar Liv tilde alleen de kin van de vrouw op en keek haar recht in de ogen.
„Ik zeg dit omdat ik denk dat je beter verdient,“ zei ze, haar stem bedrieglijk zacht. „Mijn neef is een eikel. Je bent niets meer dan een speeltje voor hem totdat hij zich verveelt. En als hij zijn vrienden ziet, vertelt hij ze alles over jullie leuke nacht samen. Hij geeft je een cijfer. Ze lachen erom bij een drankje. En voor je het weet, ben je alle respect kwijt in hun ogen.“
Stilte.
De blik van de blondine veranderde — boosheid, vernedering, en toen iets anders. Iets dat leek op dankbaarheid.
Sebastian wist dat de seks voorbij was, nog voordat ze bewoog.
Zonder een woord gleed ze naakt uit bed, zonder hem ook maar een blik waardig te keuren terwijl ze haar kleren en tas griste.
„Je bent een klootzak,“ spuugde ze voordat ze naar buiten stormde. Sebastian staarde haar na met een ingehouden zucht.
„Dat was niet nodig, Liv,“ mompelde hij. Hij zag er geïrriteerd uit.
Liv straalde, veel te tevreden met zichzelf, terwijl ze zijn korte broek in zijn gezicht gooide.
„Je kunt soms een echte bitch zijn,“ bromde hij. Hij trok de broek aan. „En ik ben helemaal klaar met je.“
„Ja, ja, het zal wel.“ Ze kruiste haar armen terwijl hij een drankje voor zichzelf inschonk bij de minibar. Ze keek hoe hij tegen het aanrecht leunde en lui nipte.
„Ik heb je hulp nodig.“
Sebastian gooide zijn hoofd achterover van het lachen en liep naar de balkondeur. Zonlicht stroomde naar binnen terwijl hij diep uitademde en weer naar haar keek.
„Ja, dat denk ik niet. Misschien had je twee keer moeten nadenken voordat je mijn gast eruit gooide. Dat was behoorlijk onbeschoft.“
„Als er gisteravond iemand op mijn telefoontjes en berichtjes had gereageerd, was ik hier niet,“ snauwde ze.
Sebastian grijnsde, terugdenkend aan de onophoudelijke bestorming die zijn telefoon de avond ervoor had doorstaan.
„Liv, ik was bezig. Je telefoontjes beantwoorden was het laatste waar ik aan dacht.“
Ze pakte iets uit haar tas en gaf het aan hem. Een blauwe kaart.
Hij pakte het aan met gefronste wenkbrauwen en zette zijn drankje neer om het te bekijken. Op het moment dat hij de inhoud las, barstte hij in lachen uit.
„Het is niet grappig!“
„Wat is er niet grappig aan een uitnodiging voor het verlovingsfeest van je ex? Dit is fucking briljant. Ga je erheen?“
„Die klootzak heeft dit expres gedaan!“ kookte ze van woede. „Hij denkt dat het me iets kan schelen dat hij verder is gegaan. Alsof ik mijn tijd zou verspillen door om hem te huilen.“
Ze tilde haar kin op. „Maar als hij verwacht dat ik thuisblijf, dan heeft hij het heel erg mis.“
Sebastians grijns werd breder. „Je gaat me toch niet vragen om te doen alsof ik je vriendje ben, of wel?“
Ze keek hem fel aan. „Nee, jij idioot. Je hebt hem ontmoet, weet je nog?“
Hij deed alsof hij diep nadacht. „Oh ja? Mijn hersenen raken in de war als het om jou gaat.“
Liv zuchtte boos. „Ik heb gewoon iemand nodig die met me meegaat. Als ik iemand anders had om mee te nemen, geloof me, dan zou ik dat doen.“
Sebastian rolde met zijn ogen. „Waarom zou je überhaupt gaan? Je hoeft niet naar het verlovingsfeest van je ex-verloofde te gaan.“
„Ik wil hem laten zien dat ik mijn beste leven leid zonder hem.“
„Weet je het zeker? Je klinkt er toch best verdrietig over.“
Livs ogen spuwden vuur en Sebastian deed haastig een stap achteruit, zijn handen omhoog als teken van overgave.
„Je gaat met me mee,“ besloot ze stellig.
Sebastian zuchtte. „Hoeveel ik ook van je hou, Liv, morgen lukt niet. Ik heb een vergadering met klanten uit Hong Kong.“
Ze kneep haar ogen tot spleetjes. „Hebben die klanten tieten en een k...“
Hij snoof. „Weet ik niet zeker.“
„Ik kan niet geloven dat je me in de steek laat voor seks die niets betekent. Ik dacht dat ik alles aan je kon vragen. Maar blijkbaar niet.“
Olivia draaide zich boos om en wilde zijn kamer uitlopen. Sebastian wist dat als hij haar niet kalmeerde of aan haar eisen tegemoet kwam, hij een verschrikkelijke week tegemoet ging.
„Olivia.“
Ze draaide zich razendsnel om en eiste: „Wat?“
„Ik haat je echt.“
Haar mond splitste open in een brede grijns. Elke keer als Sebastian zei dat hij haar haatte, betekende het dat hij had ingestemd met wat ze wilde.
„Dank je, lieverd. Er is een reden waarom jij mijn favoriet bent.“ Ze tuitte haar rode lippen en blies hem een kusje toe. Daarna liep ze naar de deur.
Sebastian kreunde. Het ging een hele lange dag worden.
