Mateo Santiago Boek 2
Auteur
Katlego Moncho
Lezers
101K
Hoofdstukken
30
In een wereld waar weerwolven, heksen en eeuwenoude vloeken samenkomen, wordt de liefde tussen Juniper en Mateo op de proef gesteld door duistere voorspellingen en machtige vijanden. Terwijl Juniper haar ware afkomst en de geheimen uit haar verleden ontdekt, moet ze een verraderlijk pad bewandelen om een dodelijke vloek te verbreken die haar uit Mateo's geheugen dreigt te wissen. Met de hulp van magische bondgenoten en een reis naar het mystieke Vaulsino-doolhof, vecht Juniper om haar liefde terug te winnen en haar roedel te beschermen tegen de naderende ondergang.
Juniper Hergeboren
⏪Eerder in Mateo Santiago...⏪
Met de dreiging van Odessa ver achter zich, zijn Mateo en Juniper nu mates en gelukkiger dan ooit. Maar er is een nieuwe dreiging. En als Juniper haar krachten niet onder controle krijgt, kan ze Mateo voor altijd verliezen...
SEIZOEN 2
Verhaal door: Katlego Moncho
Geproduceerd door: Adam Sharp
Geschreven door: Ilan Benjamin
ZEUS
De jacht was begonnen.
We renden. We sprintten. We raasden door het struikgewas zo snel als onze poten ons konden dragen.
Het spuug droop van mijn tanden terwijl ik naar voren sprong. Ik genoot van de wind door mijn vacht, het zand onder mijn voeten en de honger...
De enorme drang om te eten, alles te verscheuren en elk stukje te verorberen, voelde sterker dan ooit tevoren.
Ik ging vandaag doden.
En, Godin, wat had ik dat gemist.
Rustig aan, Zeus.
Je bent niet de enige met honger.
Maar ik luisterde nu even niet naar Mateo. Het was te lang geleden dat ik mijn wolf de leiding had gegeven. Om wild te zijn. Om vrij te zijn.
Ik zag vier poten achter een boom verderop wegschieten in een poging me voor te blijven, en versnelde mijn pas. Mijn prooi zou echt niet ontsnappen.
Niet vandaag.
Niet na alles wat Mateo en ik hadden meegemaakt.
Ik sprong door de lucht en zette mijn klauwen in de achterpoten van het hert. Ik gooide het op de grond. Voordat het dier het doorhad, hapte ik naar zijn nek.
Mijn bek vulde zich met bloed, de smaak van ijzer en zout als een balsem voor mijn zintuigen, terwijl ik triomfantelijk huilde.
Ik had eindelijk weer genoeg kracht om te rennen en mijn eigen eten te vangen. Het was moeilijk geweest om te herstellen van de aanval van Odessa.
Maar terwijl ik het vlees onder me verscheurde, wist ik dat ik eindelijk beter werd. Ik was weer een echte wolf.
Toen ik genoeg had gegeten, liet ik Mateo weer toe in mijn gedachten.
Dit wordt een feestmaal vanavond, Zeus... als je genoeg overlaat voor Juniper en Starlet.
Starlet.
Alleen al het denken aan de naam van mijn mate liet mijn wolf grommen van een ander soort honger. Het was te lang geleden dat we samen hadden gerend. De laatste tijd draaide alles om Mateo en Juniper.
Maar nu we weer gezond waren, wilde ik daar verandering in brengen.
En snel ook.
Wat zeg je ervan, Zeus?
Zullen we wat eten overlaten voor de dames?
Ik nam nog één hap en deed een stap naar achteren. Ik keek naar het prachtige wilde bos om me heen. Het land van de Vistas Moon roedel. Mijn thuis.
Ja, Mateo, antwoordde ik. Laten we de meiden een geweldige maaltijd geven.
JUNIPER
Ik stond op het balkon van het grote roedelhuis. Het was drie verdiepingen hoog en had uitzicht op groene heuvels. Ik voelde de wind in mijn haren en de warme zon op mijn wangen.
Het was alweer twee maanden geleden sinds die zware nacht waarin ik Odessa had verjaagd. Mateo en ik waren al die tijd al mates...
Het voelde alsof mijn hart kon ontploffen van dankbaarheid.
Ik wist dat Royce, ooit mijn vriend, en Dayton, ooit mijn vader, nog ergens waren. Ze maakten vast stiekeme plannen...
Maar nu was het makkelijk om dat los te laten. Om gewoon dankbaar te zijn. En het weer paste bij mijn vrolijke bui. Zelfs de wolken in de lucht leken op lachende gezichten.
Beneden in het gras zag ik een paar kinderen van de roedel liggen. Ze wezen omhoog naar de verschillende vormen en grijnsden.
Ik kon wel een kleine show voor ze opvoeren. Zo zeker was ik inmiddels geworden van mijn eigen krachten.
Onze krachten, herinnerde Marissa me eraan.
Ja, ja, zei Starlet een beetje brutaal. We weten allemaal hoe geweldig je bent, Marissa.
Hé, ik zeg het alleen maar, antwoordde Marissa. Al deze coole magie komt toch ergens vandaan.
„Stil, jullie twee,“ zei ik lachend. De heks en de wolf in mij hoorden bij mij. Maar ze hadden ook hun eigen wensen en grapjes. En dat waren er nogal wat.
Op dit moment ging het er niet om wie we moesten bedanken. Het ging erom dat ik dankbaar was. Punt uit.
„Hé, kinderen!“ riep ik. Ze keken omhoog naar het balkon.
„Hoi Luna!“ riep een van hen.
„Wil je het nog een keer doen, June? Alsjeblieft?“ vroeg een ander.
Ik giechelde en besloot mee te doen. Bijna niets maakte me zo blij als de lachende en blije kinderen van de roedel.
Ik haalde diep adem en deed mijn handen omhoog. Ik voelde mijn krachten stromen en mijn vingers tintelen. De zon verdween plotseling. De wolken begonnen te bewegen en veranderden boven ons in een prachtig patroon.
De kinderen keken vol verwondering...
Er ontstond een gat in de dikke wolken. De zon scheen erdoorheen. Eén zonnestraal verlichtte precies de plek in het gras waar de kinderen zaten. Het leek even alsof de hele wereld alleen naar hen keek.
„ECHT COOL!“ riep een van de kinderen verrast.
„Ik wil June zijn als ik later groot ben,“ zei een ander vrolijk.
Ik lachte en voelde tranen in mijn ogen. Deze lieve kinderen deden me denken aan mezelf toen ik jong was. Toen was ik maar een klein meisje in de Litmus roedel. Ik mocht niet eens het huis van mijn oma uit.
Er was zo snel zoveel veranderd. Sinds ik Mateo ontmoette... was mijn hele wereld op zijn kop gezet. Maar wel op een goede manier.
Ik hoopte dat hij en Zeus vandaag genoten van hun renronde. Elke dag werd hij sterker. Hij werd weer een echte Alfa en was erg gedreven...
Hierdoor leek alle pijn en angst die we hadden gehad bijna de moeite waard.
Terwijl ik naar de kinderen beneden keek, dacht ik terug aan de nacht dat hij me markeerde.
„Dan kunnen we maar beter beginnen, vind je ook niet?“
Het idee dat we misschien snel kinderen zouden krijgen, maakte me heel blij. Het voelde alsof we ons hele leven nog voor ons hadden. Niets kon ons meer tegenhouden.
Roep het onheil niet over je af, June, plaagde Marissa.
Ze heeft een punt, was Starlet het met haar eens.
Ik schudde mijn hoofd. Als deze twee samenwerkten tegen mij, had het geen zin om ruzie te maken. Ik glimlachte gewoon en liep het roedelhuis binnen.
„Wat jullie willen, dames.“
MATEO
Zeus en ik kwamen terug bij het roedelhuis met het dode hert. We kwamen meteen Orion tegen. Hij was mijn Bèta, mijn beste vriend en mijn trouwste raadgever. Hij leek druk en was diep in gedachten.
„Alfa,“ zei hij met een serieuze knik. „Goed om te zien dat je je weer jezelf voelt.“
Ik knikte terug. „Bedankt, Orion. Gaat alles goed?“
„Ja, ik ben alleen...“ begon hij met een zucht. „Ik baal ervan dat we Dayton of Royce nog niet hebben gevonden.“
Mijn lip trilde en ik gromde zachtjes. Als ik die klootzak Dayton weer zou zien, wist ik niet of ik mezelf kon inhouden.
Ik wist dat hij de vader van Juniper was. Maar de man was op en top gemeen. En dat hij had samengewerkt met die kwade heks Odessa...
Dat soort wreedheid moest gestraft worden.
Ik legde een hand op de schouder van Orion. „Dat geeft niet, mijn vriend,“ zei ik. „Ik vertrouw je. Bovendien heb ik twee van mijn beste speurders op hun spoor gezet.“
Hij trok verrast een wenkbrauw op. „Je bedoelt van buiten de roedel?“
Ik knikte. Ik wilde het Orion of iemand anders eigenlijk niet vertellen. Ik hoopte dat het geheim houden hun kansen zou vergroten.
„Ik zal niet vragen wie het zijn,“ zei Orion verstandig. Daarna keek hij naar het avondeten dat ik had meegebracht. „Zeg alsjeblieft dat er genoeg is voor iedereen.“
Ik lachte hard. „Alleen voor de besten. Eerst moet ik mijn mate eten geven. Maar dat weet je.“
Hij knikte en zijn serieuze gezicht werd wat zachter. „Heb je er nog over nagedacht? Wanneer je het haar gaat vragen?“
Op dat moment zag ik Juniper uit het roedelhuis komen. Ze rende naar een groepje kinderen. Ze waren een spelletje aan het spelen. Het was prachtig.
Zij was prachtig.
Zeus gromde in mij. Hij had nog steeds honger. Hij wilde even alleen zijn met Starlet. En gaf ik hem ongelijk?
Ik keek naar Orion. „Ik heb gewacht op het juiste moment,“ gaf ik toe. „Maar nu je het zegt, waarom zou ik wachten?“
Mijn liefde voor Juniper groeide elke dag. Ze verdiende het om dat te weten. Om precies te weten hoeveel ze voor mij betekende.
„Nou?“ zei Orion met een lach. „Waar wacht je dan op?“
JUNIPER
Die avond maakte Mateo een enorm feestmaal voor alle leiders van de roedel. Hij gebruikte het vlees dat hij zelf had gevangen. Ik nam een hap van het perfect gebakken vlees en voelde me heel trots.
Mijn mate had dit gevangen met zijn eigen tanden. Hij was echt weer zichzelf.
Terwijl ik at, keek hij naar mij. Zijn ogen glinsterden ondeugend. Ik voelde dezelfde kriebels in mijn buik als de eerste keer dat hij me aankeek.
„June,“ zei hij. „Laten we een stukje gaan wandelen.“
„Oké,“ zei ik nieuwsgierig. „Kan je me een hint geven waar we naartoe gaan?“
„Dat zou de verrassing verpesten, dat weet je toch.“
Hij pakte mijn hand en nam me mee uit de zaal. Hij knikte naar Orion, die me een knipoog gaf. Dat maakte me nog nieuwsgieriger. Waar ging dit over?!
Misschien laat hij je hierna wel op herten jagen, stelde Starlet voor.
Ja, vast, antwoordde Marissa. June hoeft alleen maar te zwaaien en we hebben twintig herten voor het eten.
Er is meer in het leven dan alleen magie, Rissa. Weet je dan niet dat het allemaal om de jacht draait?
Meiden! riep ik. Vinden jullie het erg om mij en Mateo even met rust te laten?
Ze werden gelukkig stil toen we over het land van de Vistas roedel liepen. De lucht was helder en vol sterren. Het uitzicht was adembenemend mooi.
We stonden helemaal in het midden en het was erg stil. We hoorden alleen de krekels in de verte in de bomen.
Mateo keek alsof hij iets belangrijks wilde zeggen. Alsof hij het moeilijk vond om het te vertellen. Het leek alsof hij met Zeus aan het overleggen was hoe hij het moest zeggen.
Ik pakte zijn sterke kaak vast. Zijn baardje voelde ruw aan. Ik zorgde ervoor dat hij me aankeek.
„Wat is er, Mateo?“ vroeg ik. „Je kan me alles vertellen.“
Hij haalde diep adem en glimlachte. „June... deze afgelopen twee maanden waren de beste van mijn leven. Maar het voelde alsof... er iets miste.“
Mijn glimlach verdween. Oh nee. Deed ik iets verkeerd? Was ik geen goede Luna voor zijn roedel? Hij begreep vast wat ik dacht, want hij schudde zijn hoofd.
„Niet op die manier,“ zei hij. „Het is iets goeds. Ik bedoel...“
Hij leek zenuwachtig. Ik had de Alfa nog nooit zenuwachtig gezien in zijn leven. Maar waarom nu wel? Ik kon voelen dat hij gespannen, bang en blij tegelijk was.
Ik kreeg het plotseling heel erg warm. Gloeiend heet. Brandend. Het was veel sterker dan de koele nachtlucht.
Wat gebeurde er met me?
Mateo ging langzaam op één knie zitten.
Ik kreeg rode wangen toen ik besefte wat er gebeurde.
„Juniper Santiago,“ zei hij. „Wil je met me trouwen?“
