De buurvriendelijke serie boek 3: Liefdevol
Auteur
Al Holland
Lezers
15.1K
Hoofdstukken
60
“Ik heb zojuist mijn eigen seksleven gelezen… in een manuscript.” 😳
Lara is een ziekenhuistype dat verlangt naar een normale vriend, een schone bank en misschien één nacht zonder chaos. Dan begint Zavien zich gespannen te gedragen, voert hij geheime telefoontjes en blijft hij ondertussen onweerstaanbaar, wat ronduit onbeschoft is.
Nog voordat de romantiek in de weg zit, komt Lara doodop thuis en stort ze zich als een menselijke verzwaringsdeken op haar buurman-vriendje. Hij weigert zijn stress uit te leggen, dus klimt ze op hem en masseert ze zijn schouders tot zijn ademhaling trilt en zijn handen haar dijen vinden. Je loopt nu al rood aan.
Maar het geflirt wordt al snel verdacht. Ze googelt hem. Ze luistert ‘per ongeluk’ aan zijn deur (ze zou moeten stoppen—dat doet ze niet). En wanneer ze in zijn appartement inbreekt om te snuffelen, opent zijn laptop met het wachtwoord ‘pablo’, alsof hij wilde dat ze betrapt werd.
Op het scherm? Een pikant manuscript dat haar roze haren en hun intieme momenten steelt… en de auteursnaam is niet Zavien. Het is Bentley Bancroft.
Dan, tijdens Bentley’s bomvolle Q&A in de boekhandel, flapt Lara er één zin uit en de beroemde auteur staart haar recht aan. Mensen draaien zich om. Iemand fluistert.
Bentley stapt dichtbij en zegt: “Miss Hendry.”
Hoofdstuk 1: Onderbroken
LARA
Thuiskomen van het werk was voor Lara meestal heel voorspelbaar.
Als ze nachtdienst had gehad, ging ze meteen naar haar appartement, waste de ziekenhuisgeur van zich af en viel dan met haar gezicht voorover in bed. Als ze op een redelijk tijdstip thuiskwam, zat Zavien meestal op haar te wachten. Die dagen waren haar favoriet, en sinds ze onder de hoede van Dr. Lima was gekomen, leken ze steeds vaker voor te komen.
Het betekende een ingebouwde manier om te ontspannen. Alles aan Zavien riep ontspan je, ondanks alle manieren waarop hij op haar zenuwen werkte. Sinds ze een wapenstilstand hadden gesloten in plaats van een ontluikende relatie, bracht het zien van haar slechts-soms-irritante buurman haar over het algemeen rust.
Een beetje van die typische Zavien-nonchalance overnemen was misschien wel het beste wat haar ooit was overkomen. En zolang ze niet net zo begon te hangen als hij, zou ze er dankbaar voor blijven. Het was gewoon makkelijker ademen in zijn buurt.
Het hielp dat hij altijd zo lekker rook.
Zoals altijd liet ze zich over de rand van de bank vallen om haar gezicht te begraven in welk deel van zijn lichaam ze ook als eerste raakte. Dit keer was het zijn halsholte. Ze ademde diep in en sloeg een arm om hem heen om hem dichter naar zich toe te trekken, maar in plaats van het gebruikelijke warme, soepele lichaam dat ze gewend was, stuitte ze op stijfheid.
„Heb je stress?“ flapte ze er geschokt uit.
Zavien zuchtte en rolde met zijn schouders. Hij gaf haar een van zijn onweerstaanbare glimlachen om haar af te leiden van het kraken en knappen van zijn gewrichten, maar ze was al te vaak voor die glimlach gevallen. Zijn mondhoeken waren in bijna perfecte symmetrie opgetrokken en zijn lippen waren net iets te strak over zijn tanden gespannen.
„Het gaat prima,“ wuifde hij weg, terwijl hij eindelijk tegen haar aanleunde. Hij was schattig, maar ze liet zich niet zo makkelijk afschepen.
„Zavien,“ zei ze uitdagend, zonder een spoortje emotie.
„Lara,“ deed hij haar na.
„Ik heb je nog nooit gestrest gezien,“ zei ze, terwijl ze haar hand in de gespannen spieren van zijn schouder duwde tot hij een huiverende zucht slaakte en wegzakte in de bank. „Is het werk?“ vroeg ze zacht, grotendeels uit bezorgdheid en een klein beetje uit haar aangeboren nieuwsgierigheid naar dit deel van zijn leven dat hij volledig voor haar had afgeschermd.
Ze hield zichzelf voor dat ze alleen maar doorvroeg omdat ze samen waren en het vreemd was dat hij zo gesloten tegen haar deed. In werkelijkheid wist ze dat ze een oerwezen was, gedreven door een competitieve en nieuwsgierige aard die simpelweg begon te branden bij het idee dat iemand iets wist wat zij niet wist.
„Mmm,“ bromde hij, wat ze opvatte als een bevestiging.
„Wil je erover praten?“ vroeg ze, terwijl ze haar grote interesse zorgvuldig verborg achter knedende handen.
„Nee,“ zei hij beslist, en zo hard dat zelfs hij een pijnlijk gezicht trok. „Het is niet de moeite waard om over te praten,“ voegde hij er ontevreden brommend aan toe.
Ze bleef in zijn schouders drukken, werkte de knopen los en genoot misschien stiekem een beetje van het gevoel van zijn spieren onder haar vingertoppen. Als ze hem toch ging masseren, kon ze er maar beter van genieten. Zijn zuchten terwijl ze hem bewerkte waren op z'n zachtst gezegd zeer aangenaam.
Hoe onbevredigd haar innerlijke speurneus ook was, haar innerlijke geile duiveltje (een veel sluwere en luidruchtiger aanwezigheid) sprong een gat in de lucht.
Ze bracht haar lippen naar zijn hals en liet ze rusten op zijn polsslagader, terwijl ze langzaam zijn spanning wegnam. Uiteindelijk was hij zo ontspannen dat ze hem plat op zijn buik kon duwen, uitgestrekt over de bank.
Hij klaagde niet toen ze over de rugleuning van de bank klom en bovenop zijn billen ging zitten. Integendeel, hij leek maar al te graag bereid haar hem als meubelstuk te laten gebruiken, zolang ze maar doorging met het losmasseren van de knopen in zijn rug.
„Ik zou vaker gestrest moeten zijn,“ mompelde hij in het bankkussen.
„Dus dit was gewoon een truc om mij je te laten vertroetelen?“ plaagde ze.
„Je bent van nature een wreed wezen. Ik moet mijn kansen pakken waar ik kan,“ antwoordde hij. Zijn ontspannen glimlach verscheen op de helft van zijn gezicht die niet in het kussen begraven lag, en dit keer wist ze zeker dat hij oprecht was.
Ze boog zich over hem heen om een kus op zijn mondhoek te drukken.
„Je bent niet zo smooth als je denkt, Crane,“ fluisterde ze, terwijl ze haar duimen in een bijzonder strak gebied tussen zijn schouderbladen drukte tot hij kreunde van een mengeling van pijn en genot.
Misschien had ze een heel klein beetje een sadistisch trekje, want ze vond het heerlijk als ze hem zo ver kon krijgen. Hij was zo schattig wanneer hij aan haar vingertoppen overgeleverd was, machteloos tegen haar charmes.
Ze trakteerde zelden iemand op een van haar massages (voornamelijk omdat het watjes waren die het niet aankonden), maar Zavien was een waardige kandidaat. En niet alleen omdat de geluiden die hij maakte haar in een regelrechte glijbaan veranderden.
„Voel je je beter?“ vroeg ze, terwijl ze zichzelf nog een langzame kus op de warme huid van zijn rug gunde en erin glimlachte.
„Mmm, bijna,“ zei hij met een plagerige ondertoon in zijn stem. Hij probeerde haar uit de tent te lokken, maar ze zou zich niet laten kennen.
„Je bent een redelijke masseuse,“ voegde hij er voor de zekerheid aan toe. Dat deed de deur dicht.
„Redelijk?!“ riep ze uit. „Je bent was in mijn handen!“
Hij lachte, zijn hele lichaam schudde onder haar en ze wipte zachtjes op en neer waar ze op zijn achterwerk zat. „Alle knopen in mijn rug zijn weg, maar er is nog één plek die een beetje gespannen aanvoelt,“ zei hij met een grijns, terwijl hij zich abrupt omdraaide en haar daarbij bijna van de bank lanceerde.
„Je bent onverbeterlijk,“ berispte ze hem.
„En jij bent nat.“
„Dat weet je niet,“ wierp ze tegen.
„Er zit een natte plek op mijn kont die iets anders zegt,“ zei hij, met die irritante, arrogante grijns in volle glorie en zijn handen die over haar dijen streken.
„Geef mij niet de schuld van jouw ongelukjes.“
Hij kreunde en haalde zijn handen van haar af. „Je verpest dit voor me,“ klaagde hij.
Ze kon de lach die opborrelde niet tegenhouden, maar ze boog zich wel naar hem toe om hem ter verontschuldiging te kussen.
Zijn handen waren net terug op haar dijen gegleden toen zijn telefoon begon te zoemen, diep in zijn broekzak. Die zat onhandig (of juist handig, afhankelijk van hoe je het bekeek) precies onder haar spreidende heupen. Zaviens ogen lichtten op bij het kreun-en-kronkel-nummertje dat ze opvoerde toen ze de trillingen tegen zich aan voelde.
„Je kunt maar beter opnemen,“ zei ze. Zijn verraden blik deed haar voelen alsof ze de boosdoener was, terwijl ze van hem af gleed.
„Liever niet,“ bromde hij, terwijl hij toch zijn telefoon uit zijn zak trok en zijn benen op de grond zwaaide. „Hallo?“ zei hij toonloos nadat hij het gesprek had aangenomen. Hij zuchtte en wierp haar een verontschuldigende en moedeloze blik toe, terwijl hij zich stilletjes excuseerde en in zijn slaapkamer verdween.
