Molly's Gemeenschap Redden
Auteur
Heather Teston
Lezers
19.8K
Hoofdstukken
29
Wanneer Molly na haar afstuderen terugkeert naar haar geboortedorp, ontdekt ze dat alles waar ze van houdt wordt bedreigd — een machtige projectontwikkelaar koopt haar gemeenschap stukje bij beetje op. Vastbesloten om hem tegen te houden, stormt ze Adams kantoor binnen, klaar voor de strijd, maar ontmoet daar een man die even gekmakend als onweerstaanbaar is.
Adam, schatrijk en gewend om zijn zin te krijgen, doet Molly een schandalig aanbod — een aanbod dat haar dorp zou kunnen redden, maar tegen een persoonlijke prijs die ze nooit had verwacht. Maar wanneer de vonken overslaan in iets wat geen van beiden kan beheersen, wordt hun deal veel ingewikkelder dan ze hadden gepland. Trots, passie en macht botsen — en deze strijd in het kleine dorpje staat op het punt heerlijk persoonlijk te worden.
Hoofdstuk 1
Molly Hansson keerde terug naar het huis van haar ouders in een kleine wijk genaamd Memory Lane, aan de rand van Manhattan. De stoepen voelden vertrouwd aan en de lucht hing vol met de geur van koffie, olie en warm brood.
Ze woonden in een bescheiden appartement met twee slaapkamers, een piepkleine keuken en een redelijk grote woonkamer. Het was klein, knus en volgepropt met meer herinneringen dan meubels.
Hun huis lag onder de winkel van haar vader. Nicolaus Hansson had een smalle winkel in de wijk, genaamd Hansson’s Clocks and Repairs. Hij was een meester in zijn vak — elke klok met de hand gemaakt, elke tik een deel van hem.
Memory Lane was een plek vol familiebedrijven, opgebouwd door mensen van buitenlandse afkomst van over de hele wereld. Mensen uit Duitsland, Zweden, Afrika en diverse andere plekken hadden op de een of andere manier geleerd om een straat te delen zonder te verliezen wat hen anders maakte.
Niemand hier was rijk. Gewoon eerlijke, hardwerkende mensen die probeerden iets fatsoenlijks op te bouwen voor zichzelf en hun families.
Molly had net haar vierde jaar op de universiteit afgerond, waar ze als beste van haar klas was geslaagd in bedrijfskunde en financiën. Ze had er geen idee van hoezeer de komende weken alles op zijn kop zouden zetten.
Ze stopte voor de winkel van haar vader. Het was pas middag, maar de winkel was al gesloten.
Ze fronste. Elke deur in de straat was donker en er trok een koude rilling door haar lichaam toen ze besefte wat dat betekende.
De winkels sloten hier alleen als er iemand in de wijk was overleden. Laat dat het alsjeblieft niet zijn.
Vrezend voor het ergste gebruikte ze haar sleutel, glipte via de voorkant naar binnen en rende snel de achterste trap op naar het appartement. Haar ademhaling klonk veel te luid in het trappenhuis.
Haar moeder en vader zaten aan de ronde keukentafel met in elkaar verstrengelde vingers en gebogen hoofden. Geen van beiden hoorde haar binnenkomen.
„Mam, pap, wat is er aan de hand?“ Haar stem brak in de stilte.
Ze keken allebei op, en verbazing brak door hun bezorgdheid heen.
Anna, haar moeder, sprak als eerste. „Molly, lieverd, we dachten dat je pas morgen thuis zou komen.“
Een trilling ging door haar heen toen ze van haar moeder naar haar vader keek. „Ik wilde jullie verrassen, dus ik heb een eerdere vlucht genomen.“
Anna stond op en sloeg haar armen om haar heen in een warme knuffel. „Wat een prachtige verrassing. Je vader en ik hebben je gemist en we zijn zo blij dat je terug bent, lieverd.“
„Is er iemand overleden?“ fluisterde Molly. Ze zette zich schrap voor het antwoord.
„Nee, lieverd, maar we hebben wel slecht nieuws. Ga zitten, dan maak ik wat thee voor je.“
Molly hield van haar moeder, maar antwoorden uit haar krijgen ging uiterst moeizaam. Thee gaat dit niet oplossen.
Ze liep naar haar vader, knielde voor hem neer en legde een hand op zijn knie. Toen ze opkeek in zijn ogen, zag ze pijn, verdriet en de glans van tranen die hij al had gehuild.
„Pap, gaat het wel? Wat is er gebeurd?“
Nicolaus was negenenzestig. Hij en Anna hadden elkaar ontmoet en waren in Zweden getrouwd toen ze zestien waren, twee kinderen die geloofden in werken en in elkaar.
De tijden waren zwaar toen, en hij wilde meer voor haar. Ze pakten in wat ze hadden, lieten familie en vrienden achter, kwamen naar Amerika en vestigden zich in Manhattan.
Hij werkte lange, slopende dagen — soms wel vijftien uur per dag — en nam elk baantje aan dat hij kon vinden. Met doorzettingsvermogen en koppige hoop spaarde hij genoeg voor een aanbetaling op een winkel waar hij klokken maakte en repareerde.
Buren hielpen om het bovenste gedeelte te verbouwen tot een appartement. Ze kregen pas laat in hun leven één kind — Anna was zesenveertig toen ze beviel van Molly — en ze wijdden zich volledig aan haar en aan elkaar.
Tot op de dag van vandaag kon je ze knuffelend en kussend in de keuken betrappen. Ze waren nu nog verliefder dan toen ze net getrouwd waren.
Nicolaus gebaarde dat ze moest gaan zitten. Daarna pakte hij haar wang vast met zijn ruwe hand. „Schat, we raken ons huis en ons bedrijf kwijt.“
Molly staarde hem aan, de woorden leken niet te kloppen. „Pap, dat is onmogelijk. Je betaalt je rekeningen op tijd en je hebt nog nooit een hypotheekbetaling gemist.“
Ze wist het omdat zij de boekhouding deed en ervoor zorgde dat alles werd betaald. Dat was de reden dat ze bedrijfskunde en financiën had gestudeerd — om haar vader en de anderen in hun wijk te helpen.
„Dat is het niet, mijn kind.“ Zijn stem haperde. „Niet alleen wij verliezen ons huis en ons bedrijf; de hele wijk raakt het kwijt.“
Molly's maag draaide zich om en er brandde gal in haar keel. „Ik begrijp het nog steeds niet. Wat is er aan de hand?“
Nicolaus streelde haar wang opnieuw, zachter dit keer. „Je bent net thuis en het spijt me dat je hierin terecht moest komen. Je moeder en ik hebben je zo erg gemist.“
„Pap, je hebt me nog steeds niet verteld wat er gebeurt. Ik wil het weten,“ zei ze, terwijl ze zijn hand stevig vastpakte.
Ze hoorde haar moeder potten en pannen tevoorschijn halen voor het avondeten. Molly had haar willen tegenhouden, maar wist wel beter dan het te proberen. Dat was hoe haar moeder met stress omging — ze kookte.
Al snel vulde de warme geur van tomaten en uien het kleine appartement. Het was zoet en tegelijkertijd triest.
Nicolaus draaide zijn hoofd en staarde naar de ongewoon stille straat. „Een projectontwikkelaar heeft al deze grond gekocht. Alles wordt afgebroken om plaats te maken voor appartementen en hoge kantoorgebouwen.“
Ze stond op en liep naar haar vader. „Maar pap, dat is onmogelijk. Meneer Bowie beloofde dat hij nooit zou verkopen — hij zei dat we hier altijd veilig voor zouden zijn.“
„Molly, meneer Bowie is een paar maanden geleden overleden.“
„Dat weet ik, pap, maar de grond was nagelaten aan de wijk. Dat stond in zijn testament,“ zei ze met brekende stem.
„Ja, dat klopt. Maar zijn zoon is ermee naar de rechter gestapt en heeft gewonnen. Zodra hij zijn hebberige handjes op de grond wist te leggen, heeft hij het verkocht.“
Molly begon heen en weer te lopen. De kamer leek te draaien door alle herinneringen en zorgen.
Ze keek naar haar ouders met liefde en een scherpe pijn. Ze werden ouder en ze vond het vreselijk om dat te zien. Ze hadden hard gewerkt om haar een opleiding, een dak boven het hoofd en eten te geven, en het had haar nooit aan iets ontbroken.
Ze had nooit merkkleding gehad — de meeste van haar kleren kwamen uit tweedehandswinkels — maar dat maakte haar niet uit. Ze was opgegroeid in een gelukkig, liefdevol huis, en dat was voor Molly wat telde.
Haar moeder was klein en breekbaar. Haar vader was lang, sterk en trots — een man die nooit een werkdag miste.
Hij accepteerde nooit aalmoezen, maar was toch altijd de eerste om iemand in nood te helpen. Hij vertelde haar dat ze de schoonheid van haar moeder had en zijn kracht. Ze was ook koppig, en hij wist nooit waar dat deel vandaan kwam.
Ze stopte met lopen, knielde bij zijn stoel en pakte zijn hand. „We gaan hiertegen vechten, pap. We laten ze onze wijk niet afpakken.“
„Schat, dat betekent advocaten. Die kosten geld — geld dat we niet hebben. Het is hopeloos. We hebben nog een jaar om eruit te zijn.“
Molly schudde haar hoofd. „Het is niet hopeloos. Ik bedenk wel iets. Ik ga morgen naar de ontwikkelaar — misschien kan ik hem tot rede brengen.“
Nicolaus gaf haar een brief van het bedrijf. Het papier trilde in haar handen.
Haar maag draaide zich om terwijl ze las. Het zweet brak haar uit. „Mijn God. Bancroft Enterprises. Ik heb van ze gehoord — ze bezitten bijna heel New York, en ze hebben gebouwen over de hele wereld. Er staat dat ze het gebruiken voor een project en een onderzoekscentrum bouwen.“
Nicolaus liet zijn hoofd tegen de stoel leunen. „Dan is er geen hoop. Zulke mensen geven alleen om geld, niet om mensen zoals wij.“
Ze kneep in zijn schouder en forceerde een glimlach. „Er is altijd hoop, pap. Maar nu rammel ik van de honger. Ik heb de hele dag gewacht op een van mama's huisgemaakte maaltijden.“
***
De volgende ochtend trok Molly een rok, een roze katoenen topje en hakken aan en droeg haar lange blonde haar los. Ze keek in de spiegel, haalde diep adem en zei tegen zichzelf: Je kunt dit.
Ze was klaar om de eigenaren van Bancroft Enterprises onder ogen te komen.
Beneden was haar vader al aan het werk.
„Pap, ik ga nu,“ vertelde ze hem. „Ik heb hun kantooradres gevonden en ik ga eisen dat ze luisteren. Misschien kan ik hem overtuigen om van gedachten te veranderen zodra hij over onze wijk hoort.“
„En wat als ze niet luisteren, Molly? Wat doen we dan?“ vroeg hij zacht.
„Dan vechten we tegen ze, op elke mogelijke manier. Ik laat niet toe dat je je huis verliest.“
Nicolaus kuste haar voorhoofd en wenste haar geluk. Hij wist dat het zinloos was — mensen zoals de Bancrofts wonnen altijd met hun geld en macht — maar hij kende zijn dochter ook. Ze was koppig en vastberaden. Als ze in iets geloofde gaf ze niet op — dan vocht ze.
Wat dat betrof leek ze zo erg op hem, althans de jongere versie van hem. En ze leek ook zo op haar moeder, een lieve en zachtaardige ziel.
