Meer Dan Een Spel Boek 1: Meer Dan Een Spel
Auteur
Anne Laura van Rooij
Lezers
16,9K
Hoofdstukken
35
Tessa Hartwell heeft haar middelbare schooltijd doorgebracht door onder de radar te blijven, gefocust op haar toekomst en ver weg van alle football-drama — totdat Zane Mercer, de sterspeler van haar school en de plaatselijke flirt, besluit dat zij de moeite van het veroveren waard is. Charmant, competitief en moeilijk te negeren; Zane is het niet gewend om 'nee' te horen.
Maar net wanneer Tessa zich begint af te vragen of er meer achter zijn arrogante grijns schuilt, stapt Logan Carter — de quarterback van de rivaliserende school — haar leven binnen. Bedachtzaam, stabiel en in staat om door haar muren heen te kijken, maakt Logan alles gecompliceerd. Met het eindfeest in zicht, vriendschappen die op het spel staan en de hele school die meekijkt, moet Tessa een keuze maken.
De enige regel waarvan ik dacht dat ik hem nooit zou breken
TESSA
Er zijn twee dingen die ik mezelf beloofde nooit te doen op de middelbare school. Ten eerste, verliefd worden op een footballspeler. Ten tweede, verstrikt raken in de wereld van populaire jongens en drama rondom Homecoming.
Toch stond ik hier, midden in de chaos van Westbridge High. Ik keek naar Zane Mercer. Hij was de sterspeler van het team en een enorme flirt. Hij lachte zijn bekende lach naar me, alsof de hele wereld van hem was.
En het ergste van alles? Ik voelde iets.
Het was kort en nauwelijks merkbaar. Toch was het genoeg om mijn hart een dom sprongetje te laten maken. Dat wilde ik meteen ongedaan maken. Ik kende zijn type namelijk maar al te goed.
Zane Mercer was het soort jongen dat harten verzamelde als prijzen. Zijn naam werd gefluisterd in de gangen. Hij was de jongen voor wie een hele tribune vol meiden in zijn shirt zat. Hij kon elke kamer binnenlopen en meteen de baas zijn, zonder enige moeite te doen.
En ik? Ik was gewoon Tessa Hartwell. Ik zat niet bij de cheerleaders of de groep met populaire meiden. Ik had geen lange lijst met ex-vriendjes. Ik stond nergens om bekend, behalve dat ik gewoon mezelf was.
Ik hield van mijn boeken, mijn baantje in het café en mijn rustige leventje. Ik hoefde niet te vechten om iemands aandacht. Dus toen Zane met gekruiste armen en een grijns tegen mijn kluisje leunde, wist ik al dat dit problemen ging opleveren.
„Hartwell,“ zei hij traag, met een stem vol leedvermaak. „Ben je me aan het stalken?“
Ik keek hem niet eens aan. „Oh, ja. Absoluut. Ik word elke ochtend wakker en denk: 'Hoe kan ik mijn hele dag om Zane Mercer heen plannen?'“
Zijn grijns werd breder, vol zelfvertrouwen en ondeugd. „Vleiend,“ zei hij.
Ik gooide mijn kluisje met een klap dicht en hing mijn rugzak over mijn schouder. „Knettergek.“
Zo ging het altijd. In ons tweede jaar probeerde Zane voor het eerst zijn charmes op mij uit te oefenen, wat compleet mislukte. Sindsdien speelden we dit vreemde, onuitgesproken spelletje. Hij flirtte. Ik wees hem af. Hij grijnsde. Ik rolde met mijn ogen. En de wereld bleef precies zoals die hoorde te zijn.
Dat was tenminste wat ik dacht. Tot vandaag.
Want vandaag was hij niet zomaar zijn gebruikelijke, flirterige, irritante zelf. Vandaag was er iets anders in zijn ogen te zien. Er was een sprankeling van nieuwsgierigheid. Het was alsof ik een puzzel was die hij plotseling wilde oplossen. En dat vond ik niet leuk. Helemaal niet.
Als je naar Westbridge High ging, was er een ongeschreven regel over het omgaan met footballspelers. Regel één: maak nooit oogcontact in de gang. Voor hen is dat eigenlijk een uitnodiging om te flirten.
Regel twee: sarcasme is hun liefdestaal. Ga er niet in mee. Serieus. (Tenzij je mij bent. Blijkbaar is sarcasme dan een reflex waar je geen controle over hebt.)
Regel drie: als een footballspeler, en vooral de quarterback, tegen je praat, zet je dan maar schrap. Je leven staat op het punt onnodig ingewikkeld te worden. En Zane Mercer was de ergste van allemaal.
Hij had een manier om iedereen het gevoel te geven dat ze het middelpunt van de wereld waren. Dat duurde dan ongeveer vijf minuten. Daarna ging hij net zo makkelijk weer door naar iemand anders. Ik was niet van plan om iemands afleiding van vijf minuten te zijn.
Daarom negeerde ik dat zijn grijns me kriebels in mijn buik gaf. Ik richtte me erop om daar zo snel mogelijk weg te komen. Ik deed één stap in de richting van de bibliotheek. Eén.
Maar toen stak hij zijn arm uit. Hij blokkeerde mijn pad alsof hij daar alle recht toe had. „Wacht even.“ Zijn stem klonk vrolijk en plagend. „Waarom die haast?“
Ik kneep mijn ogen tot spleetjes. „De haast is dat ik weg wil uit dit gesprek.“
Zane grijnsde alleen maar. „Jammer. Ik ben in een praatgraag humeur vandaag.“
Natuurlijk was hij dat. Een paar meiden liepen fluisterend voorbij. Ik voelde hoe hun blikken in me brandden.
Dit was precies het soort situatie dat ik probeerde te vermijden. Maar het kon Zane niets schelen. Hij was Zane. Hij genoot van de aandacht.
Ik kruiste mijn armen. „Wat wil je, Mercer?“
Hij bestudeerde me een tel en zei toen: „Homecoming.“
Ik knipperde met mijn ogen. „Wat?“
„Homecoming,“ herhaalde hij. „Ga met mij mee.“
Van alle dingen die ik had verwacht dat hij zou zeggen, was dit er niet één. Ik staarde hem aan. Hij grijnsde. Ik staarde hem nog strakker aan.
Dit was een grap. Dat moest wel. Zane Mercer vroeg meiden niet op deze manier mee naar Homecoming.
In het openbaar? Gewoontjes? Waar iedereen bij was? Nee. Hij maakte er altijd een hele show van. Hij hield van grootse gebaren.
Wat betekende… dat dit niet echt was. Het was een spelletje. En ik speelde niet mee.
„Geen interesse.“
Hij hield zijn hoofd schuin, alsof ik net een andere taal had gesproken. „Kom op, Hartwell. Het is maar een feest.“
„Ja, en ik zeg gewoon nee.“
Zijn lippen trokken even. „Volgens mij ben je bang.“
Ik trok een wenkbrauw op. „Bang waarvoor?“
„Bang dat je het stiekem best leuk gaat hebben.“
Ik snoof minachtend. „Bang dat ik weer zo'n meisje op je lijstje word, bedoel je?“
Zanes speelse grijns verdween, heel even maar. En toen besefte ik het... Ik had een gevoelige snaar geraakt.
Heel even zag Zane er... anders uit. Minder arrogante quarterback, meer een normaal mens. Maar voordat ik het kon doorgronden, verborg hij het weer achter een slome grijns. „Je kwetst me, Hartwell.“
Ik zuchtte. „Luister, vraag één van de meiden uit je fanclub. Er is vast een wachtlijst.“
„Maar ik wil jou.“
De woorden klonken gewoon en speels. Maar de manier waarop hij ze zei, liet me even naar adem happen. En dat was precies het probleem met Zane Mercer. Hij wist precies waar hij mee bezig was.
Ik moest hier weg. Voordat ik iets doms deed. Zoals... glimlachen. Dus deed ik het enige logische: ik draaide me om en liep weg.
Zane lachte achter me. „Dat is geen nee!“
Ik negeerde hem. Want heel eerlijk? Ik wist het ook niet meer zo zeker.
