Nu zie je me, nu niet meer!
Auteur
Mel C. Clair
Lezers
2,3M
Hoofdstukken
27
Op de middelbare school viel Celeste met haar gezicht recht in het kruis van de heetste jongen van de school – ook nog eens haar langdurige crush. En ze werd het mikpunt van spot. Nu, jaren later, loopt ze hem weer tegen het lijf, als succesvolle marketingdirecteur. Zal de liefde opbloeien ondanks de constante vernedering en schaamte die ze door hem heeft doorstaan?
Hoofdstuk Een: Verdomde Volleybal
CELESTE
. . . . . . 17/09/07
Lief dagboek,
MAAK ME ALSJEBLIEFT AF.
Als er ergens een kracht bestaat die ervoor zorgt dat woorden in een dagboek uitkomen, dan wens ik dat de goden me nu meteen met een bliksemschicht neermaaien.
Maak een einde aan mijn pijn, alsjeblieft.
Mijn leven kan echt niet erger worden.
Ik wou dat ik terug kon naar het nerdy meisje dat altijd op de achtergrond bleef. Ik zou liever hebben dat mensen tegen me opbotsen in de gang en mijn boeken uit mijn handen laten vallen omdat niemand me ziet. Dat zou ik elke dag verkiezen boven mijn leven nu.
Waarom heeft mevrouw Soux me dit laten doen?
Waarom heb ik geluisterd?
Omdat ze zei dat lid worden van een sportteam mijn universiteitsaanvraag er beter uit zou laten zien. En omdat ik bijna alles zou doen om dat geld voor NYU te winnen, luisterde ik naar haar.
Ik ben bij het meisjesvolleybalteam gegaan. Ook al weet ik dat ik verschrikkelijk ben in alles wat met sport te maken heeft. Ik ben misschien slimmer dan wie dan ook op school, maar ik ben heel slecht in hand-oogcoördinatie. Ik geef mijn bril de schuld.
Ik had nooit gedacht dat ze me in het spel zouden zetten. Ze zien hoe slecht ik ben tijdens de training.
Waarom moest de coach me erin zetten?
Waarom moest dit mij overkomen?
Waarom? Waarom? Waarom?
Natuurlijk was hij daar.
De heetste jongen van school. Die naar alle meisjes in strakke tanktops en korte sportbroekjes keek, terwijl ze de bal heen en weer sloegen, hun enorme tieten wippend op en neer voor de ogen van de jongens elke keer dat ze voor de bal sprongen.
Dus ja, natuurlijk was hij daar. Jace Makenzie. Ster-footballspeler van de middelbare school. Totale versierder. Totaal gorgeous.
Totaal mijn crush, samen met alle andere meisjes op school.
Oh mijn god, ik word weer misselijk.
Waarom? Waarom? Waarom?
Oké, dus laat me vertellen wat er gebeurde.
Het was de laatste ronde van het spel. We wonnen met veel voorsprong, dus misschien is dat waarom de coach me erin zette—ik kon niet het hele seizoen op de bank blijven zitten.
Ze dacht waarschijnlijk dat we zo ver voor stonden dat mijn slechte spel het spel niet kon verpesten.
Maar het heeft mijn leven wel verpest.
Dus, ik stond aan de kant die de opslag moest teruggeven. Het meisje duwde haar tieten tegen elkaar, om er zeker van te zijn dat alle jongens naar haar keken, en sloeg de bal naar me toe.
Natuurlijk kon ik hem niet terugslaan. Maar als ik het niet had geprobeerd, had ik waarschijnlijk nu een gebroken neus.
Notitie voor mezelf: Ik zou nu absoluut liever een gebroken neus hebben.
Ik sprong naar voren om hem terug te slaan maar ik sloeg mis en verloor mijn evenwicht. Ik viel recht in de menigte die vanaf de zijlijn stond te kijken. Ik ging met mijn hoofd vooruit, recht op niemand minder dan Jace Makenzie af.
Mijn gezicht landde recht in zijn kruis.
ZIJN KRUIS.
Jep. Ik zei het. Het gebeurde. Totale schaamte.
De menigte begon me uit te lachen, en toen ik opkeek en mijn bril op mijn gezicht rechtzette, zag ik hem naar me glimlachen.
'Had nooit gedacht dat ik je in die positie zou zien,' zei Jace tegen me, waardoor mijn gezicht vuurrood werd, wat de groep footballspelers naast hem nog harder deed lachen.
Ik wilde dood.
Ik WIL NOG STEEDS dood.
Het is een week geleden, en nu ben ik niet meer het meisje op de achtergrond dat iedereen negeert.
Ik ben de grap van de school.
Ik voel ieders ogen op me in de klas. Ik hoor het gefluister, het gegichel, de gemene opmerkingen over hoe 'zielig' en 'pathetisch' ik ben. Ik voel dat iedereen stopt met praten en staart en lacht terwijl ik door de gang loop.
Ik wil gewoon terug naar onzichtbaar zijn. Degene die niemand ooit zag, waar niemand ooit om gaf, die niemand zelfs kende.
Jace merkte me nooit op voorheen, en nu voel ik elke keer dat ik langloop zijn ogen op me en het gelach dat om hem heen klinkt.
En het ergste van alles is Jace's preppy Barbiepop, head cheerleader en vriendin, Maddie Knox.
Dat meisje is de duivel in eigen persoon. Altijd in Jace's armen, het populairste meisje van school, met haar gemene meiden die elke beweging van haar volgen. Elke keer dat ze me ziet, voel ik haar ogen die dolken in mijn richting gooien.
Waarom? Ik heb geen idee, maar ze heeft mijn leven sindsdien verschrikkelijk gemaakt. Ik weet zeker dat zij degene is achter het schrijven in permanente stift op mijn kluisje: 'Lulzuiger.'
En de briefjes die in mijn brievenbus en kluisje zijn gepropt: 'Ik zou mezelf moeten vermoorden om een einde te maken aan mijn ellendige leven.'
Ik kan gewoon niet wachten tot de middelbare school eindelijk voorbij is. Om een frisse start te maken op de universiteit, en hopelijk ver weg in New York City te zijn.
En NOOIT, en ik bedoel NOOIT iemand van de middelbare school weer te zien... OOIT.
