De hybride-experimenten boek 2: de hybridejacht
Auteur
Jen Cooper
Lezers
1,0M
Hoofdstukken
52
Hoofdstuk 1
Boek 2: De hybridejacht
RYKEN
'Schiet op,' zei ze zacht, haar adem streek langs mijn lippen, voordat ze haar mond hard op de mijne drukte.
Ik trok haar gescheurde kleren van haar slanke lichaam. Ik moest haar huid tegen de mijne voelen.
'Trek je broek uit,' zei ik, terwijl ik mijn eigen kleren uit deed en mijn laarzen uitschopte.
De verlaten hut aan de rand van het Storm Blood roedel-territorium was oud en vervallen. Het was ijskoud binnen en er lagen alleen maar een paar ruwe dekens.
Dode bladeren bedekten de grond. Ze waren door het gat in het dak naar binnen gewaaid. Regendruppels vielen erdoorheen en ik duwde ons opzij, weg van de nattigheid.
We vielen op de grond en ik ving haar onder me op. Onze lippen lieten niet los.
Ook al was de lucht om ons heen koud, mijn huid voelde heet aan. Ze rilde toen ik met mijn vingers over haar huid streek. Elke keer dat we samen waren, genoot ik nog meer van hoe ze aanvoelde.
'Ik heb maar tien minuten voordat ik naar de keuken moet om het eten klaar te maken,' zei ze zacht.
'Ik heb nu al honger,' zei ik. Ik rolde ons om zodat ze met haar rug op de dekens lag. Ik bewoog mijn mond over haar lichaam naar beneden.
'Ryken,' zei ze zacht. Haar handen woelden al door mijn haar. 'We hebben geen tijd.' Maar ik luisterde niet naar haar.
Ik begroef mijn mond tussen haar benen en likte langs haar natte centrum. Ik raakte haar clit aan met mijn tong. Ze kreunde rauw, omdat ze probeerde niet te veel geluid te maken.
Ik hield haar dijen aan beide kanten van mijn hoofd vast en kon me niet bedwingen.
Ze smaakte verdomd goed. Zoet en zout in één verpakking, die ik zo vaak opende als ik maar kon.
Ze beet op haar hand terwijl ik haar plaagde. Hoe meer ik van haar proefde, hoe intenser haar dijen begonnen te bewegen Het duurde maar een paar seconden voordat haar hele lichaam hard schudde. Ze gaf zich over aan de golf van genot die ik haar bezorgde.
Ik glimlachte en veegde mijn mond af. Ik klom over haar heen en liet mijn lul tussen haar plooien glijden.
'Open je ogen, Kenz,' zei ik zacht tegen haar.
Langzaam gingen haar mooie, blauwe ogen open. Haar blik was verslavend, expressief en vol met vuur.
Ik spreidde haar benen wijd open en tilde haar dij op voordat ik bij haar naar binnen drong.
Ze slaakte een diepe zucht en ik kreunde laag, de verbinding tussen ons brandde vanbinnen.
Mijn ballen deden pijn en mijn lul was verdomde hard toen ik mezelf in haar duwde.
Ik wilde van het gevoel genieten en de tijd voor haar nemen, maar dat kon nooit.
We hadden alleen korte momenten. Korte momenten tussen mijn patrouilles, mijn werkzaamheden en haar schema. Ze had altijd te veel werk omdat mijn vader haar iedere dag strafte.
Maar ze bleef en gaf nooit op.
En ze ontmoette me altijd hier. Ze was klaar om te voeden wat we ook hadden in de hoop dat op een dag onze band terug zou komen.
Ik neukte haar intens en bewoog mijn lengte tegen haar wanden. Ik hoopte dat de juiste beweging ons op dat diepere niveau zou verbinden. Dat gebeurde nooit, maar het was verdomde lekker om het te proberen.
Ze sloeg haar benen om me heen, kreunde diep en ademde zwaar terwijl ik haar gezwollen lippen opnieuw kuste.
Ik kreunde laag toen ze haar heupen tegen me aan bewoog.
Ze ging rechtop zitten om me vast te houden terwijl ik hard bij haar naar binnen stootte. We bewogen snel tegen de kapotte, rottende vloer.
Het was helemaal geen romantische plek. Maar haar achter de rug van mijn vader ontmoeten? Dat was heel gevaarlijk en zorgde ervoor da we allebei opgewonden en gretig waren.
Ze trilde om me heen. Haar zwarte haren vielen over haar schouders en ze deed haar ogen stijf dicht.
Haar kutje kneep zich samen rond mijn lul en ik kreunde laag Het strakke gevoel op mijn lengte deed mijn ballen reageren. Ze trokken omhoog en het genot groeide in me.
Ik kwam met haar mee. Mijn ontlading stroomde door me heen op hetzelfde moment dat haar orgasme haar overviel.
Ze beet in mijn schouder. Haar zachte kreten vielen op mijn huid terwijl ik mijn gezicht in haar hals begroef. Ik vulde haar met mijn zaad.
Ze ademde zwaar tegen mijn huid terwijl ze zich langzaam terugtrok. Ik legde haar terug op de vloer en kuste haar zacht.
'Op een dag, Kenzie,' zei ik zacht.
Ze glimlachte. 'Arlo denkt dat hij dichtbij is. Na de laatste keer zijn mijn paringsmarkeringen veranderd. Wat dat ook mag betekenen.'
Ze duwde me terug en reikte naar haar kleren. Ik trok een ongelukkig gezicht en keek weg.
Elke keer dat ze zich meteen aankleedde en wegging, deed het pijn. Ik wist dat ze moest gaan. Maar de verbinding brandde. Ik wilde voor haar zorgen en haar het gevoel geven dat ze geliefd en speciaal was.
De band stoorde me en ik wreef over mijn borst.
Hij deed iets. Dat was genoeg om te laten zien dat we het juiste deden.
Zij liet echter op geen enkele manier zien dat het haar stoorde. Als het haar ook beïnvloedde, hield ze het verborgen.
Dat begreep ik. Ik wist dat de roedel haar leven heel moeilijk maakte.
'Je bent afgevallen,' zei ik zacht. Ik keek naar de manier waarop haar botten door haar huid heen staken. Het was net als toen ik haar voor het eerst in de Nexus zag.
'Had je iets anders verwacht?' zei ze op boze toon. 'De zwakkeling krijgt de restjes. Maar de baby is oké, daar zorgt Arlo wel voor.'
De baby.
Dat woord deed pijn aan mijn hart.
Ze was zwanger.
En ik kon niet bij haar zijn.
Ik hoorde iedere ochtend dat ze misselijk was door het metalen rooster dat onze kamers in het roedelhuis scheidde en 's nachts hoorde ik haar huilen. Elke dag hoorde ik hoe ze moest vechten om te overleven. Maar ik wilde niet dat ze moest vechten.
Niet als ze van mij hoorde te zijn. Niet als ons kind in haar zat.
Maar ik was nog niet sterk genoeg.
Ik had één kans om tegen mijn vader te vechten en ik moest ervoor zorgen dat het een goede was.
De afgelopen maand had ik heel hard getraind. Als ik niet in de sportschool was, was ik in de arena om te vechten en kracht op te bouwen
Maar dat was niet het enige probleem.
Cecilia.
Zij was het grootste probleem voor me geworden.
Haar vader was net zo gemeen als die van mij. Hij zou geen moment twijfelen om mijn partner en mijn kind te vermoorden als ik het huwelijk probeerde te verlaten.
'Ik zal proberen wat meer eten voor je te krijgen. Het is moeilijk met mijn vader en Cec—'
'Haar naam niet noemen. Dat is de regel,' zei Kenzie op boze toon.
Ik stopte en keek naar mijn partner terwijl ik mijn eigen kleren aantrok. 'Heb je iets gehoord van de factie?'
Ze duwde haar voeten in haar laarzen. 'Arlo heeft een ontmoeting geregeld, vandaag over twee weken. Ik ontmoet een van hun infiltranten op het Black Moon roedel-territorium.'
Ik stopte met bewegen. Een man? Alleen in het bos met mijn partner?
Een diep, boos geluid kwam uit mijn borst. Ik perste mijn lippen op elkaar. 'Ik ga mee,' zei ik.
Ze lachte op gemene toon. 'Nee, dat doe je niet. Ze zeiden dat ik alleen moest komen.'
'En je alleen laten met een andere man?' zei ik boos.
Ze haalde haar schouders op. 'Jij bent degene die getrouwd is, niet ik.' Haar woorden leken bedoeld om pijn te doen.
Mijn boze uitdrukking werd erger. 'Mijn vader zei dat hij je zou vermoorden als ik niet met haar trouwde, Kenzie. Wat had ik moeten doen?'
Ze haalde opnieuw haar schouders op, maar ik wist dat ze er nog steeds heel boos over was. Ik kon het haar niet kwalijk nemen. Als ik haar had zien trouwen, zelf al was het om mijn eigen leven te redden, dan had ik me nog veel erger hebben gedragen dan zij had gedaan.
'Ik heb niets getekend, Kenzie. Zodra ik erachter kwam dat je mijn kind droeg, heb ik geweigerd,' zei ik. Maar dat maakte haar boze, rode wangen alleen maar donkerder.
'Wauw, goed gedaan, Ryken. Dus als ik niet zwanger was geweest, wat had dat voor mij betekend?'
Ik kon het niet goed uitleggen. Ze had dat effect op me. In mijn hoofd leek alles logisch, maar dan gooide zij alles door elkaar.
Ik zuchtte diep en stond op. Ik stak mijn hand uit om haar overeind te helpen maar ze pakte hem niet aan en stond zelf op.
'Ik heb niet geweigerd om te tekenen omdat je zwanger bent, Mackenzie. Ik heb geweigerd omdat Cerberus zijn macht over me verloor. Hij zal je nu niet vermoorden. Niet zolang je een echt Storm Blood-kind draagt.'
Ze keek naar de houten muren. Toen zuchtte ze en knikte. 'Ik weet het. Het wordt alleen moeilijker om je met haar te zien. Met hen.'
Ik trok haar tegen me aan. Ik hield haar dicht tegen me aan terwijl ze mijn geur inademde. Het maakte haar misselijkheid beter. Ik had haar veel shirts gegeven, maar het was niet hetzelfde als op momenten dat we samen waren.
Haar energie voelde kalm, alsof het wist dat er een band was.
Alsof het de verbinding kon voelen die mijn vader had doorgesneden toen we nog maar kinderen waren.
Ik hield Mackenzie steviger vast. Ze sloot haar ogen terwijl ze tegen mijn borst leunde.
'Ik kan tegen hem vechten. Als dat is wat je wilt?' zei ik.
Ze schudde snel haar hoofd. 'Nee. Niet voordat je sterk genoeg bent. Anders zal hij je vermoorden,' zei ze zacht. Ze beefde. Haar vingers hielden mijn shirt stevig vast.
'Dat zou makkelijker zijn dan dit.'
Ze trok zich toen terug en keek me aan. 'We moeten dit goed aanpakken. Ik wil dat hij boet voor wat hij heeft gedaan en voor wat hij nog steeds doet. We kunnen niet te vroeg aanvallen.'
Ik wist dat ze gelijk had, maar het was moeilijk om te horen. Vooral omdat ze zo aan het afvallen was. Ze had donkere kringen onder haar ogen en haar huid werd bleek.
'Het wordt steeds moeilijker om op dat moment te wachten,' zei ik, terwijl ik naar haar keek.
Ze glimlachte en leunde naar me toe om me zacht te kussen. 'Ik weet het. Ik voel het ook. Elke keer dat ik je met haar zie zitten bij het eten, bij evenementen. Ik kan het niet uitstaan als ze je aanraakt. Maar ik weet dat ik er niets aan kan doen.'
Ik kuste haar intenser. Mijn tong streek langs haar lippen en gleed er toen tussen.
Ik bewoog mijn mond met de hare. Mijn hand hield de zijkant van haar gezicht vast terwijl ze tegen me aan ademde.
'Ik ben van jou, Mackenzie. Hoe vaak ze me ook aanraakt, ze zal me nooit in haar voelen. Dat beloof ik je,' zei ik. Toen kuste ik haar opnieuw.
Ze beantwoordde mijn kus intenser. Ze bewoog haar tong met de mijne terwijl ik haar tegen me aan hield.
Ik tilde haar op mijn middel en liep naar de muur zodat ik haar ertegen kon drukken.
Ze kreunde toen ik mijn hand langs haar dij liet glijden. Ik kneep in haar strakke billen terwijl ik hem vasthield.
Ik wilde haar opnieuw nemen toen er op de deur werd geklopt.
Een seconde later ging hij open.
Ik draaide me snel om en maakte een boos geluid naar de persoon die binnenkwam.
'Je vader is naar je op zoek,' zei Viking. Hij toonde geen angst voor mijn boze uitdrukking.
'Hoe lang?' vroeg ik.
Vikings stem werd lager. 'Hij doet mensen al pijn om erachter te komen waar je als laatste was.'
'Verdomme,' zei ik boos. Ik draaide me om naar Kenzie.
Ze had haar muren alweer opgetrokken. De blik in haar ogen was als staal toen ze naar de mijne keken. 'Ga maar. Ik kan deze tijd met jou niet verliezen. Als hij erachter komt—' Ze schudde haar hoofd. Ik wist wat ze bedoelde.
Als hij erachter kwam dat we elkaar zagen, zou hij ons allebei opsluiten en dan zouden we onze band nooit terugkrijgen.
Arlo was er zeker van dat hij niet terug kon komen, maar hij hielp ons in ieder geval zodat we het konden proberen. De tijd die we samen doorbrachten om de verbinding terug te krijgen leek wel iets te doen. Maar ik had geen idee of dat de volledige band terug zou brengen of niet.
Toch moesten we het proberen. En dat betekende dat we tijd samen moesten vinden, zelfs als het ons leven in gevaar bracht.
Ik trok me terug van Kenzie en zette haar op de grond. Ik kuste haar wang. Toen draaide ik me om naar Viking die me een klein flesje naar me toe gooide.
Ik trok de dop eraf en dronk wat erin zat. Het smaakte vreselijk. Ik maakte een boos geluid toen ik het doorslikte.
Pijn greep naar elk deel van mijn geest. Ik perste mijn tanden hard op elkaar en sloot mijn ogen.
Het deed verdomde veel pijn, maar het was nodig.
Het hield me een half uur weg van de gedachtenlink terwijl ik bij Mackenzie was. Het brandde de tijd die ik met haar doorbracht uit mijn herinneringen zodat het niet gezien kon worden.
Dat was nog een gevaar. Het kon de vooruitgang beïnvloeden die we hadden geboekt. Maar tot nu toe hadden we geen slechte effecten gezien. Ik kon alleen maar hopen dat dat een goed teken was.
'Ik zie je snel,' zei ik tegen Kenzie en verliet de hut met Viking. Ik keek over mijn schouder toen ik wegging, maar wilde dat ik dat niet had gedaan.
Ze had tranen in haar ogen terwijl ze me zag gaan. Ik wist dat ze zou gaan huilen zodra ik weg was. Dat deed ze altijd.
Het brak me, maar ik moest sterk blijven. Wij allebei.
Niet alleen voor onszelf—voor ons kind.
We konden de roedel nog niet overnemen. We konden ons kind niet grootbrengen terwijl we op de vlucht waren.
We hadden geen andere keuze dan te overleven.
