De Oblivionserie Boek 2
Auteur
Lumi Daoi
Lezers
75.7K
Hoofdstukken
17
Het leven van London Taylor neemt een onverwachte wending wanneer ze in de bar van King gaat werken en de aandacht trekt van Blake Johnson, de charismatische zanger van de band Oblivion. Wanneer hun paden zich kruisen, ontstaat er een wervelende romance vol passie, misverstanden en levensveranderende onthullingen. Te midden van de chaos van Blakes laatste tournee ontdekt London dat ze zwanger is van een tweeling, wat leidt tot een reis vol liefde, toewijding en de uitdagingen van het aanstaande ouderschap. Zal hun liefde de stormachtige wereld van roem en persoonlijke strijd overleven?
Proloog
Boek 2:Onverwacht
Londen
De bar werd steeds drukker. Het was altijd zo als Oblivion terug in de stad was, zo werd me verteld.
Het bier vloeide rijkelijk en de kassa rinkelde aan één stuk door. Iedereen was in zijn nopjes dat de band weer thuis was, al was het maar voor een paar dagen.
Het was mijn eerste avond in King's, en het bleek meteen de drukste te zijn.
Ik wist natuurlijk wie Oblivion was - wie niet? Ze waren een beroemde band die vaak in het nieuws kwam. Ik had ze nog nooit ontmoet, maar ik zou me niet als een hysterische fan gedragen als dat wel zo was.
„De band komt zo. Ze houden van grote pullen bier. Zet ze op die tafel daar," zei Tania tegen me, terwijl ze wees.
Jacob was druk bezig met andere klanten, dus Tania leerde me de kneepjes van het vak.
„Ik zal de hele avond voor de band zorgen, dus jij hoeft alleen de hoofdbar te doen," zei Tania.
„Wil je dat ik in mijn eentje de hele bar run?" vroeg ik bezorgd.
Ik kon het wel aan, maar het was mijn eerste avond. Ik had gedacht dat ze het misschien rustig aan zouden doen.
„Maak je geen zorgen. Het kost me maar een paar minuten om hen te helpen... tenzij Zeke me wil," zei ze, terwijl ze haar wenkbrauwen optrok.
Ik schudde mijn hoofd en ging verder met het bedienen van de gewone klanten. Ik hoopte dat ik mijn eerste avond zou overleven. Zo moeilijk kon het toch niet zijn?
Toen de band begon te spelen, bestelden minder mensen drankjes. Ik had even tijd voor een snelle plaspauze.
Ze speelden een nummer van Bon Jovi, „Bed of Roses."
Ik glimlachte. Het was fijn om de band eindelijk te horen zonder drankbestellingen te hoeven verstaan.
Ik keek om me heen en zag Caleb zingen. Zeke en Jay bespeelden hun instrumenten en glimlachten, duidelijk genietend.
Ik keek naar achteren en zag Blake Johnson, het bandlid waar ik het meest van hield. Hoewel hij een tweeling had, was Blake de enige die mijn hart sneller deed kloppen.
Onze ogen ontmoetten elkaar even, en alles om ons heen leek te verdwijnen. Het voelde alsof we de enige twee mensen daar waren. Ik kon niet ademen terwijl we elkaar aankeken.
Hij glimlachte een beetje, maar bleef zijn deel van het nummer spelen.
Ik keek weg en concentreerde me op het werk. Ik wilde niet weer met die sterke gevoelens omgaan.
Ik zag er waarschijnlijk uit als een tiener met een crush, bereid om alles te doen alleen omdat hij naar me glimlachte.
„Oké meiden, het gaat zo heel druk worden," riep Jacob, waardoor ik weer met beide benen op de grond stond.
Ik werkte non-stop, iedereen hun bier gevend. Tania bracht wat grote glazen naar de band. Ze vertrok glimlachend maar kwam fronsend terug. Ik gokte dat Zeke vanavond niet in haar geïnteresseerd was.
„Kan ik wat service krijgen?" Een aangename stem maakte me opgewonden.
„Ik kom zo," riep ik, zonder op te kijken.
Ik maakte de bestelling af voor het stel dat ik hielp en ging naar waar de stem vandaan kwam. „Hoi, wat kan ik voor je doen?" Eindelijk keek ik op en zag heel donkere ogen.
Mijn mond viel open toen ik besefte wie het was. Ik deed mijn best om niet te gillen en rond te springen als een hysterische fan.
„Je telefoonnummer?" vroeg Blake, met een speelse blik in zijn ogen.
„Mijn nummer? Wat bedoel je?" Mijn hersenen konden niet bevatten wat hij echt vroeg.
„Heb je een mobiele telefoon?"
Ik knikte.
„Nou, wat is je nummer dan? Ik zou je graag bellen en je mee uit vragen," zei hij alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.
„Pardon? Ik wil bestellen," riep een andere klant vanaf links.
Ik stond met open mond, niet gelovend wat ik hoorde. Hij zou me echt niet bellen of mee uit vragen. Hij stond bekend om zijn vele verschillende vrouwen.
„Uhm... ik denk niet dat dat een goed idee is." Ik bediende de betalende klanten die drankjes wilden.
„Ik geef niet op. Ik krijg je aandacht nog wel voor de avond voorbij is."
Ik keek naar zijn zelfverzekerde gezicht. Oh jee, hij was zo knap... en die kont... wauw.
Ik begreep hoe mannen zich voelden als ze een mooie kont zagen. Het liet je op je lip bijten, je adem inhouden, en hopen dat je niet ter plekke zou bezwijken.
Was het hier warm, of was het alleen ik? Ik kneep mijn benen samen terwijl ik opgewonden raakte.
Oblivion begon aan de tweede helft van hun show, en ik was blij dat minder mensen bier wilden. Het gaf me de kans om tot rust te komen.
Ik voelde dat iemand me in de gaten hield, waardoor mijn huid warm aanvoelde. Ik keek en zag die grote bruine ogen alles volgen wat ik deed.
Na nog wat nummers, meer bier uitdelen, en met pijnlijke voeten, was ik blij dat de avond bijna voorbij was. Het was bijna 1 uur 's nachts, en ik was er klaar voor om mijn bed op te zoeken.
Jacob kondigde de laatste ronde aan, en we werkten allemaal om iedereen te bedienen en hen tegen 2 uur weg te krijgen.
Tania gaf me twee grote glazen bier. „Breng deze naar de band. Ik ben te boos om er weer heen te gaan."
Ik haalde diep adem en deed wat ze vroeg, mezelf vertellend kalm te blijven. Toen ik dichterbij kwam, zag ik alleen Caleb en Jay aan de tafel zitten.
Ik voelde me opgelucht. Ik glimlachte, zette het bier op tafel, en pakte de lege glazen. Ik stond op het punt weg te lopen toen iemand zijn handen op mijn heupen legde en me dicht tegen zich aan trok.
Mijn maag maakte een salto en ik werd een beetje duizelig. Mijn huid voelde overal warm en tintelend aan. Iemands lippen bewogen dicht bij mijn rechteroor.
Ik hield mijn adem in, mezelf op dat moment niet vertrouwend.
„Mijn koningin," fluisterde hij.
Ik voelde me erg warm.
„Uh huh." Dat was alles wat ik kon zeggen. Ik weet dat het niet veel was, maar wat kon ik doen als een knappe man in mijn oor fluisterde en me zo opgewonden maakte met slechts twee woorden?
„Ik weet zeker dat je meer kunt zeggen dan dat." Hij lachte, nog steeds dicht bij mijn oor.
Ik sloot mijn ogen, proberend alles wat er gebeurde onder controle te houden. Mijn lichaam trilde bij zijn aanraking. Oh nee.
Ik probeerde weg te stappen, maar hij hield me steviger vast, me niet loslatend.
„Alsjeblieft," smeekte ik zwakjes, wat lucht nodig hebbend zodat ik helder kon denken.
„Mijn koningin, ik hou ervan je te horen smeken... het maakt dat ik veel dingen wil doen waarvan ik denk dat je ze leuk zou vinden." Zijn lippen raakten mijn nek terwijl hij me kuste op een plek waarvan ik niet wist dat die me zo warm kon laten voelen. „Laat me je vannacht de mijne maken."
Mijn hoofd werd helder toen ik nadacht over wat hij zei. Ik werd boos dat hij dacht dat het zou werken.
Ja, hij was knap, maar ik was niet achterlijk. Ik zou niet zomaar seks hebben met iemand, zelfs niet als ze beroemd waren. Ik was niet zo'n meisje.
Ik draaide me snel om, prikte met mijn vinger in zijn borst, en keek op in zijn ogen die me deden smelten. Ik voelde me een beetje zwak door hoe hij naar me keek, maar ik verzamelde al mijn moed.
„Luister eens, meneer. Dat werkt misschien bij al die makkelijke meisjes waar je aan gewend bent, maar niet bij mij.
„Je denkt misschien dat je zo geweldig bent, meneer Ik Kan Gewoon Glimlachen En Een Rij Meisjes Staat Te Wachten Om Seks Met Me Te Hebben, maar ik ben niet makkelijk. Dus ga iemand anders zoeken. Tania lijkt het geweldig te vinden om hier te komen. Ik weet zeker dat zij je wel seks laat hebben."
Ik liep boos weg en ging weer aan het werk, vermijdend naar hem te kijken. Ik was nog steeds boos dat ik bijna voor zijn stomme woorden was gevallen.
***
De bar was al een tijdje dicht, en de laatste mensen vertrokken. Jacob praatte met de band terwijl ik de schone glazen op de plank zette.
Ik was bijna klaar en echt klaar om naar huis te gaan en te slapen. Mijn voeten deden zo'n pijn. Ik was op.
„Hé, kan ik met je praten?"
Mijn lichaam trilde toen ik zijn stem hoorde. Het maakte me boos dat ik zo op hem reageerde. Ik bedoel, hij was erg knap... het was alleen jammer dat hij zulke domme dingen zei. Hij zou perfect zijn om naar te kijken.
„Wat?" zei ik koel. Ik had mijn handen in mijn zij terwijl ik in die donkere ogen keek. Zucht.
„Ik vroeg me af of we een wandeling konden maken. Ik wil sorry zeggen, en ik zou je graag beter leren kennen. Ik bedoelde niet als een eikel over te komen. Het is gewoon een act, en ik wil niet dat het een act is bij jou.
„Ik weet dat het heel vroeg in de ochtend is, en je wilt waarschijnlijk naar huis en rusten, maar ik vertrek morgen weer op tournee. Dit is de enige kans die ik heb." Hij keek verdrietig.
Ik wist niet zeker welk spel hij speelde.
Ik vocht met mezelf... als ik ging, wist ik niet zeker of ik mezelf kon tegenhouden hem te kussen. En ten tweede, ik wist niet zeker of ik erop kon vertrouwen dat hij niets zou proberen.
Die gedachte alleen al maakte me nog teleurgestelder.
Hij zag er gekwetst uit terwijl ik stil bleef. Hij liet zijn hoofd zakken en draaide zich om om weg te gaan. Ik stak mijn hand uit en raakte zijn arm aan. Wow, hij traint veel.
„Oké," fluisterde ik, niet echt gelovend waar ik mee had ingestemd.
Hij kuste mijn wang en stak zijn vinger op om te laten zien dat hij een minuutje nodig had.
Ik glimlachte om hem te laten zien dat het oké was, haalde toen diep adem en hoopte dat ik niet de grootste fout van mijn leven maakte.
***
We wandelden een tijdje rond en praatten over koetjes en kalfjes. Hij stelde me elke vraag die hij kon bedenken om meer over mij, mijn leven en wat ik voor de toekomst wilde te weten te komen.
Het was niet erg warm buiten; ik was blij dicht bij Blake te zijn toen een koele bries tegen mijn huid blies.
Hij had een deken meegenomen, en ik was er dankbaar voor toen we eindelijk in een grasveld gingen zitten. Hij ging op zijn rug liggen, kijkend naar de sterren boven ons. Ik deed hetzelfde, blij dat ik niet langer stond.
Mijn haar lag uitgespreid achter me, en Blake hield mijn hand vast. Onze vingers waren in elkaar verstrengeld. Ik ging op in dit prachtige moment.
We keken allebei toe hoe de sterren naar ons twinkelden vanuit de grote zwarte hemel voorbij de maan. Op sommige plekken deden ze me denken aan een mooie blauwe edelsteen - prachtig en glanzend aan de hemel.
De sterren die het verst weg waren, bijna te ver voor mensen om te bevatten, leken op kleine knipperende stipjes in de donkere lucht. Ze hadden een vage zilveren kleur, en ze leken op verre, glinsterende vonken van engelenvuur.
Ze waren allemaal als lichtjes van hoop voor mensen die zich verloren voelden - of zo dacht ik erover. Het leek alsof het sneeuwde in de ruimte, en ik voelde me gelukkig om het te zien - nog meer met Blake naast me.
Ik voelde me een beetje ongemakkelijk terwijl ik naar de nachtelijke hemel keek. Blake had niets gezegd, en ik had het gevoel dat ik heel lang mijn adem inhield.
Ik was erg nerveus; ik kon niet geloven dat ik hier was met Blake Johnson.
„Mijn koningin," fluisterde hij, en mijn hart ging tekeer. „Zelfs alle schoonheid aan de nachtelijke hemel kan niet mooier zijn dan jij. Ik ben nog nooit met iemand zo puur geweest, en ik ben een slecht persoon.
„Ik wil je gewoon kussen, al is het maar een kleine kus om mijn sterke verlangen om je de mijne te maken te bevredigen. Je ogen schitteren terwijl je naar de sterren kijkt die boven je fonkelen. Je lippen hebben de perfecte vorm om bij de mijne te passen."
Mijn hart bonsde. Op een gegeven moment waren we elkaar in de ogen gaan kijken. Onze vingers hielden elkaar nog steeds vast, zijn lichaam licht over het mijne gebogen. Zijn linkerhand raakte zachtjes mijn wang aan, en ik was compleet verloren.
Ik had zijn lippen nodig om de mijne te raken. Ik wilde de beloftes voelen die zijn ogen maakten... ik moest deze connectie hebben... Vergeet de gevolgen.
Zou mijn hart breken als hij vertrok om weer op tournee te gaan? Ja, zeker weten. Was ik dom bezig door nu op hem te reageren? Absoluut. Maar gaf ik er echt, echt om? Nee. Geen seconde.
Op dit moment was ik een meisje, kijkend naar een jongen, verlangend om van mijn sokken geblazen te worden met één kus.
Zonder langer te wachten, bracht Blake zijn mond naar de mijne. Het voelde geweldig, alsof engelen zongen, en ik werd smoorverliefd. Deze man bezat me, lichaam en ziel. Ik was voor altijd veranderd.
„Eén universum, negen planeten, tweehonderdvier landen, achthonderdnegen eilanden, zeven zeeën, en ik had de kans om jou te ontmoeten," fluisterde Blake tegen mijn lippen, voordat hij me weer kuste.
Ik trok hem dichter tegen me aan. Zijn lichaam lag nu bovenop het mijne. Onze handen raakten elkaar aan, en de rest, zoals ze zeggen, is geschiedenis.
