De Obsessie Boek 2
Auteur
Shala Mungroo
Lezers
107K
Hoofdstukken
8
Mira Singh is vastbesloten om een frisse start te maken bij haar nieuwe baan bij de Sigma Group, maar haar verleden en heden botsen wanneer ze Nicholai Bach tegenkomt, een man die haar ooit heeft bedrogen. Terwijl ze zich een weg baant door de uitdagingen van haar stage en de complexiteit van haar persoonlijke leven, raakt Mira verstrikt in een web van professionele ambitie en onverwerkte emoties. Nu er veel op het spel staat en de emoties hoog oplopen, moet Mira beslissen of ze Nicholai weer kan vertrouwen en wat ze echt wil voor haar toekomst.
Hoofdstuk 1
Book 2
„Ben je helemaal klaar voor school?“ vroeg Mira Singh aan haar halfbroertje, Jahan, toen hij die ochtend haar slaapkamer binnenstapte.
Ze was nog bezig met haar make-up toen het zesjarige jochie kwam binnenstormen. Hij droeg een korte broek, een poloshirt en zijn favoriete superheldensneakers.
„Jep,“ zei hij, en hij plofte neer op haar bed.
Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en keek haar aan.
„Je ziet er zo netjes uit. Waar ga je naartoe?“ vroeg hij op die nieuwsgierige manier die alleen kinderen hebben.
Mira glimlachte naar hem via de spiegel.
„Ik begin vandaag met mijn nieuwe baan, weet je nog?“
Ze maakte haar mascara af en keek nog één keer naar zichzelf in de spiegel. Toen pakte ze Jahans hand om samen te gaan ontbijten.
„Wat zal het zijn?“ vroeg ze hem, terwijl ze in de kast keek. „Gesuikerde cornflakes of gepofte ontbijtgranen?“
„Gesuikerd!“
Ze goot een kom voor hem vol en daarna eentje voor zichzelf. Toen deed ze er wat melk bij en legde bij elke kom een lepel neer.
Ze zette zijn kom voor hem neer en ging naast hem zitten op de kruk aan de ontbijtbar.
„Denk je dat je Nicholai vandaag nog ziet?“ vroeg Jahan met een volle mond. Hij keek haar vol verwachting aan.
Het was wel duidelijk dat Nicholai Bach indruk had gemaakt op het jongetje. Sinds ze elkaar zes maanden geleden hadden ontmoet, vroeg hij bijna elke dag naar hem. Als het aan Mira lag, zou ze die liegende rotzak nooit meer zien. Hij had gelogen dat hij haar kende. Erger nog, hij had haar beste vriendin overgehaald om mee te doen aan zijn plannetje. Hij wilde dat ze met hem naar bed zou gaan voor een half miljoen dollar. En dat allemaal omdat hij wist dat ze het geld nodig had. Dat zou ze hem nooit vergeven.
Mira probeerde een glimlach voor hem op te zetten.
„Ik heb het je toch gezegd, Nicholai heeft het heel druk,“ legde ze uit. „Misschien zien we hem wel nooit meer.“ Ze wilde hem geen valse hoop geven.
Ze zag hoe zijn gezichtje betrok.
„Ik vond hem leuk,“ zei hij zacht. „Hij was heel aardig tegen mij.“
Mira wist dat er meer speelde. Jahan had een man in zijn leven nodig en hij leek helemaal gefascineerd door Nicholai Bach. Dat kon ze hem niet kwalijk nemen. Voor even was ze zelf ook gefascineerd geweest door de man, terwijl ze hem amper kende.
Ze besloot om over iets anders te praten, zodat ze niet boos zou worden.
„Dus, ga je nog proberen om in een sportteam op school te komen?“
Jahans gezicht lichtte op, alsof hij inderdaad wat teams in gedachten had. Hij begon honderduit te kletsen over honkbal en zwemmen.
Mira slaakte een zucht van verlichting.
Verdomde Nicholai Bach dat hij ons zo aan zich heeft laten hechten.
Na al die tijd was haar woede nog geen moment minder geworden. Ze was eigenlijk alleen maar bozer dat hij haar zo had gebruikt. Ze had in elk geval wel zijn geld aangenomen. Ze had het precies zo gebruikt als ze altijd al wilde: voor een nieuw huis en inmiddels had ze haar diploma in Financiën gehaald. Zij en Jahan deden het nu zoveel beter dan vroeger.
En Kaley!
Haar beste vriendin kwam af en toe langs om haar excuses aan te bieden. Uiteindelijk gaf Mira toe. Pas sinds kort had Mira besloten om haar te vergeven. Ze wist dat haar vriendin het goed bedoelde, ook al was het een domme actie. Bovendien was ze eenzaam en miste ze haar vriendin.
Een snelle blik op haar telefoon liet haar de tijd zien, en ze sprong overeind.
„Straks mis je de bus nog!“
Ze hielp Jahan om zijn rugzak om te doen. Ze pakte zijn lunch en werkte hem snel de deur uit.
***
Ze reed in haar nieuwe, kersenrode SUV naar de Sigma Group, midden in de stad. Ze had geluk gehad dat ze deze stage bij het chique bedrijf had gekregen. Maar ze had de afgelopen maanden ook hard gewerkt. Ze had het geld gebruikt om fulltime naar school te gaan en haar cijfers waren altijd goed.
Het voelde zo heerlijk om in de ochtend haar koffie te drinken en in haar eigen auto naar het werk te rijden. Ze vond het zo fijn dat zelfs de eindeloze files haar niet konden deren.
Ze kon parkeren in een straat in de buurt van het Sigma-gebouw, vlakbij de restaurantketen waar ze maanden geleden als serveerster had gewerkt. Vanaf de hoek van de straat stopte ze even om naar het torenhoge gebouw van glas en staal te kijken. Ze dacht nog aan de dag dat ze voor haar sollicitatiegesprek kwam. Toen voelde ze zich erg klein door het gebouw en de mensen binnen.
Ze streek haar donkerblauwe kokerrok glad met haar hand. Ze controleerde of haar zwarte vestje netjes over haar witte blouse was dichtgeknoopt. Daarna liep ze door de poortjes om het gebouw binnen te gaan.
Ze bracht het grootste deel van de ochtend door bij Personeelszaken. Daar kreeg ze haar pasje en een introductie. Daarna werd ze naar een kantoorruimte op de tiende verdieping gebracht. Hier zaten ook de andere stagiaires, die allemaal aan verschillende projecten werkten.
Ze hoorde dat haar teamleider, Natasha, zo bij haar zou komen om haar projecten door te nemen. Ondertussen installeerde ze zich op haar werkplek. Ze had er zin in om eindelijk te beginnen aan iets wat ze echt leuk vond. Iets waar ze zo hard voor had gewerkt.
Ze was bezig een berichtje naar Kaley te typen op haar mobiel, toen er een slanke blondine bij haar bureau verscheen. Ze had het lichaam van een model en droeg een strakke zwarte jurk met beige pumps. Haar perfect opgemaakte gezicht keek afkeurend naar haar neer.
„Het is hier niet toegestaan om tijdens werktijd mobiele telefoons te gebruiken. Tenminste niet voor privézaken,“ snauwde de blondine, terwijl ze haar halflange haar naar achteren gooide.
Mira stopte haar telefoon snel weg en ging staan.
„Ik ben—“
„Mira Singh. Ja, ik weet wie je bent.“ Ze trok één wenkbrauw op en nam haar van top tot teen op. „Volg mij.“
Mira had geen andere keuze dan de blonde vrouw te volgen. Ze nam aan dat dit Natasha was.
Ze nam haar mee naar een kleine vergaderruimte waar een andere stagiair door wat documenten zat te bladeren. Het lange bureau lag er helemaal vol mee.
„We hebben over een paar dagen een evenement. Tegen die tijd moet je al dit materiaal kennen. We zijn namelijk op zoek naar investeerders voor onze nieuwe projecten,“ legde Natasha uit.
Toen Mira in de war keek, rolde Natasha met haar ogen.
„Als iemand je een vraag stelt over een bepaald project, kun je daar maar beter antwoord op kunnen geven,“ ging Natasha verder. „De stagiair die de meeste investeerders voor zijn project weet te strikken, mag meteen met het team aan dat project gaan werken.“
Ze draaide zich om om weg te gaan, maar de vraag van Mira hield haar tegen.
„Ik dacht dat ik al aan een project werkte?“
Natasha zette een neppe glimlach op haar gezicht toen ze antwoordde.
„Dat doe je ook. Dit. Is. Het.“
Mira liet zich in een stoel zakken en keek twijfelend naar de mappen.
De jongen met de veel te grote bril en sproeten, die tegenover haar zat, gaf haar een vermoeide glimlach.
Ze zuchtte en pakte een map met de naam Shorelands.
