Het bezit van de alfa's: De gemaskerde alfa's
Auteur
Jen Cooper
Lezers
325K
Hoofdstukken
7
De Uitnodiging
Lorelai
Aan Luna Lorelai Valarian en de Alfa's van het Weerwolventerritorium, Derik, Braxton en Nikolai.
Jullie zijn vriendelijk uitgenodigd voor het jaarlijkse gemaskerde bal in het kasteel van het Vampierenterritorium. Jullie mogen zoveel wolven meenemen als jullie willen.
Draag alstublieft nette kleding. Maskers zijn verplicht.
Kom om zes uur aan per rijtuig.
Wij zorgen voor eten en drinken.
We hopen jullie daar te zien,
Lucien.
Ik keek fronsend naar het mooie zwarte perkament. Onze uitnodiging was er netjes in zilveren, aan elkaar geschreven letters op gezet. Ik had nog nooit van dit bal gehoord.
Blijkbaar hielden ze het elk jaar.
„Ik denk dat je zult zien dat dit gewoon het eerste jaar is dat er anderen zijn uitgenodigd, Spitfire,“ zei Brax. Hij leunde achterover in een stoel in de bibliotheek.
Hij had zijn voet omhoog en liet hem op een andere stoel rusten, terwijl ik in mijn schriften schreef.
Derik zat bij het raam te lezen en keek op. Hij keek naar de brief die door Anetta was bezorgd.
„En wij zijn dit jaar uitgenodigd?“ vroeg Derik.
Ik hield de uitnodiging omhoog.
„Ja,“ zei ik.
Hij stond op en legde zijn dikke boek over menselijke geschiedenis op de vensterbank. Hij liep naar me toe en keek naar de uitnodiging.
Brax was niet aan het lezen. Hij probeerde mijn aandacht af te leiden. Zijn schaduwen tilden mijn rokken op en bewogen over mijn been onder mijn kleding.
Ik hapte naar adem toen hij expres de gevoelige plek tussen mijn benen aanraakte.
Hij glimlachte breed en ik schudde mijn hoofd.
„Ik ben hier om te werken, niet om seks te hebben, Brax. Houd je schaduwen bij je,“ zei ik streng.
Zijn glimlach werd groter, maar hij trok zijn schaduwen terug.
Ik miste ze zodra ze me niet meer aanraakten.
„Dat is precies de reden waarom ik ben gaan hardlopen, Little Luna,“ zei Kai. Hij kwam binnenlopen en kuste mijn lippen. Hij gaf me een diepe kus voordat hij zich terugtrok.
RJ kwam achter hem aan naar binnen. Er stond zweet op zijn gezicht. Daardoor plakte zijn zwarte haar aan zijn voorhoofd.
„Ik word echt veel sneller,“ ademde hij zwaar. Hij droeg een korte broek en zijn voeten zaten vol modder.
„Dat klopt,“ lachte Kai en hij woelde door zijn haar. „Maar je verandert te langzaam. Als je je broers wilt verslaan, moet je sneller in een wolf veranderen dan zij.“
RJ rolde met zijn ogen. „Alaric wil niet eens racen. Hij zegt dat hij niet hoeft te bewijzen dat hij de snelste is. Hij moet er gewoon voor zorgen dat hij het is. En Zale laat me de helft van de tijd winnen, dus ik weet nooit of ik hem echt heb verslagen,“ klaagde RJ.
„Blijf oefenen, Rowan. Als je het graag genoeg wilt, zul je ze verslaan,“ glimlachte Derik naar hem.
„Ja, maar oom Derik, Alaric zegt dat het allemaal draait om controle en beter worden. Hij zegt dat oefenen zonde van je energie is,“ legde RJ uit. Hij blies zwaar uit terwijl hij in een stoel plofte.
„Dan zal hij niet lang meer blijven winnen, of wel soms?“ knipoogde Derik. Daarna pakte hij het papier op en gaf het aan Kai.
„Een kamer vol vampiers met maskers? Leuke grap,“ mopperde Kai. Hij gooide de uitnodiging terug op tafel.
„Ik zou graag willen gaan. Ik ben nog nooit naar een gemaskerd bal geweest,“ zei ik. Ik dacht eraan hoe spannend en geheimzinnig het zou zijn om een avond geen gezicht te hebben.
Ik zou iemands echte gezicht pas zien als diegene dat wilde. Het gaf me een spannend gevoel. Vooral omdat het bij de vampiers was. Dat voegde iets nieuws toe, waarvan ik niet had verwacht dat ik het leuk zou vinden. Maar dat vond ik wel.
Brax glimlachte stiekem. „Ik denk dat onze Luna erg uitkijkt naar een uitstapje naar het kasteel van de vampiers,“ plaagde hij. Hij voelde waarschijnlijk precies hoe enthousiast ik was.
„RJ, ga je broers en zus zoeken. Het is bijna tijd voor het avondeten,“ zei Kai.
RJ trok een vies gezicht. „Enzi is met Althea in de tuinen.“
„Is er iets mis met de tuinen?“ vroeg ik. Ik moest een beetje lachen om zijn zure gezicht.
„Nee. Maar als zij daar zijn, dan is Zale daar ook. Hij is gek op alles wat Althea zegt, maar soms heeft ze het mis. Als ik dat tegen haar zeg, wordt Zale boos op me.“
Ik glimlachte. We hadden gemerkt dat Zale Althea een beetje leuk begon te vinden. Het leek onschuldig, maar we hielden het in de gaten.
Het was schattig om te zien dat ze zo goed en zo snel opgroeiden. Het was schattig en beangstigend tegelijk.
„Zoek Alaric eerst. Dan kan hij met je mee naar de tuinen,“ stelde ik voor.
„Oké,“ zuchtte hij. Toen kwam hij uit de stoel en rende hij de kamer uit.
Ik glimlachte hem nog een seconde na, totdat mijn Alfa's mijn aandacht vroegen.
Kai kuste mijn lippen opnieuw. Tegelijkertijd tilde Derik me uit de stoel, zodat hij daar kon gaan zitten en mij op zijn schoot kon zetten.
De schaduwen van Brax gingen terug naar mijn rokken en tilden ze opzij.
„Ik had het druk,“ lachte ik tegen de lippen van Kai.
De handen van Derik maakten langzaam mijn korset los.
„We kunnen het samen druk hebben,“ lachte Kai.
„Als we naar het gemaskerde bal kunnen gaan. Samen,“ onderhandelde ik.
„Ik zal met je meegaan, Prachtige,“ fluisterde Derik in mijn oor.
Ik rilde tegen hem aan. Zijn vingertoppen raakten mijn huid aan op de plek waar hij mijn jurk opende.
„Ik ben niet bang voor vampiers,“ lachte Brax. Zijn schaduwen streelden me nog steeds.
Ik likte over mijn geopende lippen voordat Kai ze weer kuste.
„Ik ben niet bang voor vampiers. Ik wil deze ene nacht gewoon niet met hen doorbrengen, in plaats van naakt met mijn metgezel te zijn,“ zei hij. Hij kuste me weer innig.
Zijn tong gleed in mijn mond en ik kreunde zachtjes. Een seconde later begreep ik pas wat hij zei.
„Ik ben altijd naakt bij je. Waarom is deze nacht zo speciaal?“ vroeg ik, terwijl ik naar de uitnodiging knikte.
„Het is een nacht die we normaal gesproken neukend doorbrengen,“ lachte Kai breed.
„Het is bedoeld als een nacht waarop de maan verborgen is, Prachtige. Wij zien dat als een teken dat wij ons ook moeten verstoppen,“ legde Derik op een veel betere manier uit.
Ik stopte met het kussen van Kai en keek over mijn schouder naar Derik. „Verstoppen? Hoe dan?“
„We veranderen. We neuken als wolven. We brengen onze nachten door in het bos,“ zei Derik.
„En de kinderen die nog niet kunnen veranderen?“ vroeg ik, denkend aan de kleintjes. Die van ons konden veranderen door mijn magie in hun bloed. Maar de meesten konden dat niet op hun leeftijd.
„Zij maken maskers. Ze maken wolvenmaskers op school en dragen die 's nachts. We laten ze laat opblijven en ze eten geroosterde marshmallows en snoep. Voordat we gaan, geven we ze allemaal iets lekkers. Zo bedanken we ze voor het beschermen van de stad terwijl wij in het bos zijn. Dat doen ze natuurlijk niet echt. De ouderen beschermen de stad, maar het maakt de kinderen wel enthousiast,“ zei Brax.
Ik had nog nooit van deze traditie gehoord. Toch was ik al jaren bij hen.
„Hoe kan het dat ik dit niet wist?“ vroeg ik, terwijl ik een wenkbrauw optrok.
„We hebben het al een tijdje niet gedaan. Tijdens de Winterborn-oorlog lieten we alles schieten wat de stad onbeschermd achterliet. Maar dit jaar kunnen we daar weer mee beginnen. We kunnen naar het bal gaan, terwijl de kinderen thuisblijven en snoep eten,“ glimlachte Derik.
„Dat zouden ze leuk vinden,“ lachte ik.
„En wat dacht je van het deel waarin sommige kinderen een grap met ons uithalen als we terugkomen uit het bos?“ Brax trok een wenkbrauw op.
„Doen ze dat?“ lachte ik.
„Gifsumak is hun favoriet,“ kreunde Kai.
Ik lachte weer. „We moeten de traditie weer oppakken.“
„Mooi, neuken in het bos als wolven dus,“ zei Kai en hij kuste me.
Ik liet hem begaan, maar trok me toen terug. „Nee. We gaan naar een gemaskerd bal, terwijl de jongeren snoep eten en ons voor de gek houden. Ik denk dat het leuk kan zijn,“ glimlachte ik.
Ik had de traditie nog nooit meegemaakt. Dus zelfs als er grappen bij hoorden, wilde ik het proberen.
We hadden afscheid genomen van de oorlogen. We konden de tradities die iets speciaals betekenden, weer terugbrengen.
„We gaan naar het bal, Prachtige. Zelfs als ik Kai er zelf heen moet slepen. We gaan je dit geven,“ beloofde Derik.
Ik glimlachte breed en leunde toen achterover tegen hem aan.
Ik wikkelde mijn schaduwen om de schaduwen van Brax. Ik trok ze dichter naar me toe. Daarna trok ik de mond van Kai naar beneden, naar mijn mond.
„Goed zo. Kunnen jullie me nu iets anders geven? Want jullie metgezel wil graag dankjewel zeggen,“ fluisterde ik. Daarna liet ik me door hen verslinden als de dieren die ze waren.
