Het bezit van de alfa's: Bezit van de Winterborn
Auteur
Jen Cooper
Lezers
321K
Hoofdstukken
9
Hoofdstuk 1
Een 'Owned by the Alphas' Kort Verhaal: Owned by the Winterborn
NIKOLAI
„Dit ritueel zal anders zijn dan de andere, Nikolai. Voel je het?“ vroeg Tabby. Ze glimlachte met haar grote, wijze ogen vanuit haar schommelstoel op de veranda. Ze keek naar het moeras. Ik zat op de trap die naar het vieze water leidde.
De nachtlucht was koud. Het voelde als een waarschuwing op mijn huid die de haartjes op mijn lichaam overeind deed staan.
Ik knikte. „Ik voel het.“ Ik pakte een stuk vlees uit de emmer naast me en gooide het in het water voor Ruby, de alligator. Ze hapte ernaar en bewoog blij in het water.
„Hoe bedoel je, anders?“ fronste Derik. Zijn armen waren over elkaar geslagen terwijl hij tegen de muur van Tabby's huis leunde.
Ze glimlachte zacht en legde haar gebreide dekens beter over haar benen. „De tijd zal het leren,“ zei ze. Ik hoefde de link niet te gebruiken om te weten dat dit antwoord Derik heel erg boos zou maken.
En inderdaad, zijn frustratie was duidelijk voelbaar.
Ik keek naar Brax. Hij keek boos vanuit de bomen. Hij stond daar bij de koets en weigerde dichterbij te komen.
Tabby nam het hem niet kwalijk. Ik kon er echter niets aan doen dat het me irriteerde. Wat er in zijn verleden was gebeurd, moest daar blijven. Maar hij strafte Tabby er nog steeds voor.
Ik deed dat niet. Ik voelde haar aan. Ik kende haar hart beter dan de meesten. Mijn wolf gaf me een scherper gevoel voor emoties. Haar hart was puur. Als dat niet zo was, had ze niet zo'n kind kunnen dragen. Geen enkele heks kon dat. En toch werd Cain geboren.
Dat zei me genoeg.
„Ik hou niet van anders,“ mompelde Derik. „Anders betekent problemen. We kunnen geen problemen gebruiken als het om de grens gaat.“
„Een beetje gedoe heeft me nog nooit bang gemaakt,“ grijnsde ik om Derik op te fokken. „Ik ben het zat om af en toe tegen rogues te vechten of mensen bang te maken voor de lol. Geef me maar een maagd die beter weet hoe ze mijn lul moet zuigen dan de vrouwtjes in onze roedel. Dat zorgt pas voor problemen.“
Tabby sloeg me zachtjes op mijn achterhoofd. Ik trok een gezicht en gooide nog een stuk vlees naar Ruby.
„Grappig wordt al snel grof in één zin, Nikolai. Maar ik waarschuw je. Pas op met wat je wenst.“ Ze keek me aan en trok een wenkbrauw op.
Ik grijnsde en haalde mijn schouders op. „Wanneer ben ik ooit voorzichtig, Tab?“
Ze lachte zachtjes. Er verschenen lachrimpeltjes rond haar ogen toen ze met een zucht over haar moeras uitkeek. „Dat is waar. Jullie drie kunnen nu maar beter gaan, hm? Jullie moeten een ritueel voorbereiden.“
Derik liep weg van het huis en nam onze theekopjes mee naar binnen. Ik stond op en gooide het laatste vlees voor Ruby in het moeras.
Tabby stond langzaam op en sloeg haar deken als een sjaal om haar schouders. „Nikolai,“ zei ze zacht, terwijl ik haar arm pakte en haar naar binnen hielp strompelen. „Vertrouw op je instincten tijdens dit ritueel, hoor je me? Ze zullen je op de juiste weg wijzen.“
„Mijn weg? Denk je dat deze bloedmaan een of ander bepalend moment zal zijn?“ zei ik met een beetje sarcasme. Haar gepraat over het lot veranderde meestal niets aan mijn plannen.
Ze glimlachte alsof ze precies wist wat ik dacht en klopte op mijn arm. „Ja. Je hoeft het niet te geloven om het waar te laten zijn. Maar je zult het voelen. Het verschil zal je raken en je zult het weten. Als dat gebeurt, luister er dan naar. Hoe moeilijk dat ook voor je is. Jouw instincten zijn het scherpst. Ze zullen jou en de andere Alfa's helpen om het juiste pad te volgen.“
Ik knikte. Ik negeerde haar woorden deels, maar ik hoopte deels ook dat ze gelijk had. Ik was dit ritueel namelijk spuugzat.
Mensen waren saai om mee te neuken. Vooral maagden.
Ze lagen daar maar. Sommigen huilden en ik moest doen alsof dat me iets deed. Ik moest ze troosten. Doen alsof was niet mijn sterkste punt.
Brax had het makkelijk. Als we hier weggingen, kon hij een glimlach opzetten. De mensen dachten dan dat hij vriendelijk was. Het was een mooie leugen. Hij kon net zo meedogenloos zijn als de rest van ons.
Derik was puur zakelijk. Hij vertelde ze de regels. Hij zei dat we het voor hen deden en gaf ze het gevoel dat ze een keuze hadden. Maar die hadden ze niet. En wij ook niet.
We moesten met de maagden naar bed om de magie van de grens in leven te houden. Dat was het enige wat de vampiers weghield en opsloot in hun eigen gebied. De mensen waardeerden dat niet. Maar we deden het toch. Voor hen.
Derik zou alles voor ze doen, zelfs ten koste van zichzelf. Het kon Brax niet schelen wat we deden, hij deed gewoon mee. Maar ik? Ik zou me afmelden als dat kon.
Met vrouwtjes slapen was een leuke bezigheid. Ik genoot er regelmatig van, met wolven. Mensen, en dan vooral maagden, vond ik veel minder leuk. Zeker mensen zonder ervaring die gewoon een lul in zich wilden voelen. Dan konden ze zeggen dat ze zich hadden opgeofferd voor hun dorp. Daarna trouwden ze met hun eigen soort.
Het was niet echt mijn stijl. Maar ik deed mijn plicht als Alfa.
Maar als Tabby gelijk had en dit ritueel echt anders zou zijn? Dan wilde ik best luisteren, ook al ging het tegen mijn natuur in.
Ik nam Tabby mee naar binnen en zette haar in haar oude stoel. Ik legde haar deken weer over haar heen. Derik bracht haar een verse kop thee. Toen ging hij weer rechtop staan. „Bedankt dat we mochten komen, Tabitha. Wij gaan er weer vandoor.“
Tabby knikte. „Natuurlijk. Ga maar,“ zei ze, terwijl ze ons wegstuurde. Ik boog voorover om haar op de wang te kussen. Toen verliet ik het kleine huisje met Derik.
We liepen de helling af en zetten een paar stappen door het ondiepe deel van het moeras. Toen klommen we in de koets waar Brax al in zat.
Hij zat helemaal in de linkerhoek. Zijn armen waren over elkaar en zijn capuchon was op terwijl hij boos uit het raam keek.
„Verkeerde raam. Je kijkt boos naar het bos. Als je naar het huis van Tabby wilt kijken, moet je aan de andere kant gaan zitten,“ plaagde ik.
Brax richtte zijn boze blik op mij. „Ik zei toch dat jullie me achter moesten laten.“
Derik zuchtte toen hij ging zitten en sloot de deur achter ons. „En ik zei je dat dat respectloos zou zijn. We gaan allemaal. Dat zijn voorlopig Tabby's regels.“
Brax zei niets, maar bleef boos uit het raam kijken. Ik leunde ontspannen achteruit in mijn stoel terwijl de koets weer richting de stad begon te rijden.
De bloedmaan was al boven de horizon verschenen. Ik keek uit het raam van de koets en staarde ernaar.
En ik zwoer dat de maan terugstaarde. Dat hij fluisterde. Ik kreeg kippenvel op mijn huid.
„Tabby heeft gelijk.“ Ik slikte. „Er is iets anders deze keer.“
„Ik vertrouw niets van wat die heks zegt,“ mompelde Brax. „Als het anders is, dan komt dat omdat zij het zo heeft gemaakt.“
Ik rolde met mijn ogen.
Derik kneep in zijn neusbrug. „Gedraag jullie. We hebben vannacht een plicht te vervullen. We weten allemaal dat de grens op zijn zwakst is. Hij wordt niet sterker als jullie dit niet behandelen als het ritueel dat het hoort te zijn.“
„Jij en je regels, D.“ Ik grijnsde.
„Het zijn niet mijn regels,“ stelde hij.
Ik wist dat wel, maar ik plaagde hem er toch mee. Er waren niet veel regels die ik blindelings volgde. Het bloedmaanritueel was echter iets waar we geen van allen mee wilden sollen.
Onze ouders hadden alles gegeven om de grens op te zetten en de vampiers in de oorlog te stoppen. We moesten dat eren. We moesten het ritueel voltooien om de magie in de grens te houden.
Het was sowieso niet zo heel erg. De hele nacht neuken had zo zijn voordelen. Zoals niet op patrouille hoeven.
Dat was het dan ook wel.
Mensen hadden niet in zich wat nodig was om ons te bevredigen. Maar de nacht ging niet over bevrediging. Daarom waren er regels.
Regels die ik nog nooit gebroken had.
Bij die gedachte voelde ik een spanning in mijn borst. Ik fronste. Was dat wat Tabby bedoelde met anders? Was vannacht de nacht dat ik de regels zou breken?
Hoewel die gedachte me opwond, drukte ik het weg. Ik ging dit niet verpesten. We konden ons de gevolgen niet veroorloven.
Elke menselijke maagd die oud genoeg was, moest haar puurheid opofferen. Er waren geen uitzonderingen.
We kwamen terug in de stad en alle wolven waren gespannen. De roedel wist dat er mensen kwamen. Dat testte altijd hun zelfbeheersing.
De meesten waren aan het neuken. Anderen bleven in hun wolvenvorm of bleven gewoon uit het zicht.
De maagden mochten niet worden aangeraakt door een wolf die geen Alfa was. Behalve Galen. Hij was de oudste wolf in onze stad en leek zich niet aan dezelfde regels te hoeven houden.
Maar hij kwam tijdens deze dagen nooit uit zijn hut. Hij bleef gewoon in de buurt in plaats van in het bos. Dit voor het geval één van ons besloot om meer te doen dan alleen de mensen te neuken.
En daar was een kleine kans op.
Vroegere Alfa's stonden erom bekend dat ze hun wolven de controle lieten overnemen. Dan doodden ze de maagden. Maar Derik, Brax en ik hadden onze wolven beter onder controle dan onze ouders. We hadden nog nooit een ongeluk gehad zoals zij.
We gingen naar het landhuis om ons voor te bereiden. We liepen rechtstreeks naar de wachtkamers voor de mensen. We hadden ze alle luxe gegeven die we konden bedenken. Dat deden we elk jaar. Het was makkelijker als ze zo ontspannen mogelijk waren.
„Zeg de regels op,“ zei Derik. We controleerden of de kom met punch vol zat en of er sterke drank in zat. De bekers voor de eed stonden klaar. De badkamers waren voorbereid.
„Moeten we dit echt elke keer doen?“ vroeg ik. Ik pakte een beker en proefde de punch. Derik draaide zich om bij het vuur en keek me boos aan.
Dat was dus een ja.
„Geen offers kussen. Geen offers aanraken,“ begon Brax. Hij wist wel beter dan met Derik in discussie te gaan over de regels.
Ik grijnsde. „Ik snap niet waarom. Het zou veel leuker zijn als we ze de volledige ervaring konden geven.“
Derik vond dat niet grappig.
Brax nam mijn grijns echter over. „Stel je hun gezichten voor. We laten ze zien wat een wolf kan doen. Daarna sturen we ze terug om de rest van hun leven een matige menselijke lul te krijgen. De teleurstelling.“ Brax lachte en schudde zijn hoofd. Hij deed weer normaal nu we niet meer bij Tabby in de buurt waren.
Ik lachte en pakte nog een beker punch. Ik leunde tegen de tafel. „Ze zouden de volgende dag weer bij ons voor de deur staan. Smekend om het orgasme dat hun menselijke minnaar ze niet kon geven.“ Dat idee deed me grijnzen. Ik voelde een bruisende opwinding opkomen voor de nacht.
„Het is tegen de regels. Zowel voor ons ritueel als voor hun contract,“ zuchtte Derik. „Maar ik geef toe, als een zeester liggen neuken is best saai.“ Er verscheen een kleine grijns op zijn lippen terwijl hij in het vuur staarde. Ik grijnsde en zette de punch neer. Het leste mijn dorst, maar gaf me niet het dronken gevoel dat een mens ervan zou krijgen.
„En daar komt de waarheid naar boven,“ plaagde ik.
„Ik heb nooit gezegd dat het niet waar is. Of dat ik jouw mening niet deel. Het maakt alleen niet uit wat wij vanavond willen. We nemen de puurheid van de mensen. We geven het terug aan het rijk. Dat zijn de regels. We volgen ze.“
Ineens begon mijn huid te tintelen. Het leek alsof de punch me wel had beïnvloed. Ik fronste en keek ernaar alsof de drank me antwoorden kon geven. Toen schraapte ik mijn keel en zette mijn handen in mijn zij.
„Of we doen het niet. Tabby zei dat vanavond anders zou zijn.“ Terwijl ik het zei, voelde iets ook echt anders. Normaal wilde ik meer van de seks tijdens het bloedmaanritueel. Maar nu hintte iets in mijn borst, strak en opgewonden, dat ik het vanavond misschien wel zou krijgen.
„Dat kan niet. Het is een ritueel. Het moet—“
„Ik snap het, D. Ik zal de regels volgen,“ onderbrak ik hem. Ik wilde niet wéér over onze plicht horen.
„Zullen we maar gaan? Voordat de mensen denken dat we ze in de steek hebben gelaten, hm?“ zei Brax. Hij liep naar ons toe en sloeg Derik en mij op de schouder.
Derik knikte en liep naar de deur. „Ik heb onze kledingkeuze eerder naar de dorpen gestuurd.“
Ik likte over mijn lippen. Wit. Dat was de enige eis. Iets over traditie en het eren van de puurheid die ze opofferden.
Het kon me niet schelen welke kleur ze droegen. Het kon me eigenlijk helemaal niet schelen wat ze überhaupt droegen.
Maar hoe minder, hoe beter.
Het was koud voor hen, maar dat maakte het wel makkelijker om de klus snel te klaren. Meestal hielden ze hun kleding toch wel aan.
„Bedankt, D,“ zei Brax. Hij liep achter hem aan de deur uit. Ik ging als laatste weg en sloot de deur achter me. Ik wist niet hoe de avond zou verlopen. Maar nu geloofde ik meer dan ooit dat Tabby gelijk had. Het zou anders worden.
De vraag bleef echter: zou dat verschil goed of slecht zijn?
