Beteugelde Passies
Auteur
Lezers
322K
Hoofdstukken
101
Hoofdstuk Eén
AUGUSTUS 1876
Julia lag in het donker van de kleine slaapplaats en staarde naar het plafond, met als enige geluid dat van de sporen onder de grote wielen van de locomotief. Herinneringen aan de afgelopen dagen overspoelden haar, en opnieuw hoorde ze de echo van Sharon Farnsworth, wat haar dwong haar rode, gezwollen ogen te sluiten voor de pijn.
„Je bent een koelbloedige moordenaar,“ schreeuwde Sharon; haar boze woorden klonken luid boven het gerommel van de donder in de donkere lucht. „Je hebt mijn zus vermoord, geef het maar toe. Je was jaloers op haar en duwde haar in die verdomde vijver. Je hebt Heather verdronken uit jaloezie en hebzucht.“
Een kille golf van verdriet stroomde over haar heen terwijl de tranen langs haar gezicht begonnen te glijden.
Slechts twee dagen geleden stond ze op de ergste plek op aarde. Het geluid van de donder rommelde in de lucht terwijl donkere wolken de zon blokkeerden.
De wind die over de vlakte waaide, herinnerde iedereen aan de droevige dag en de reden waarom ze daar waren, staand rond een open gat in de grond.
Julia's lange jurk bestond uit een eenvoudige zwarte tafzijden rok met een bescheiden lijfje en lange mouwen. Ze droeg een effen zwarte wollen rouwhoed met een zwarte sluier die haar gezwollen, rode ogen verborg.
Dominee Parker stond naast een kist van donker walnotenhout en sprak gebeden uit, terwijl de familie van Heather Farnsworth er huilend omheen stond.
Mevrouw Farnsworth werd niet gesteund door haar man, maar door de bankier, meneer Hollings, en meneer Farnsworth stond tussen zijn zoon Peter en dochter Sharon in.
De zeventienjarige Julia stond bij haar ouders, Victor en Louise Turner, en haar jongere broer Jeremy. Ze voelde de armen van haar moeder en broer, maar de koude leegte rond haar hart kon niet worden verwarmd.
De zes dragers pakten lange, dikke touwen vast en lieten de kist voorzichtig in het gat zakken terwijl het gesnik luider werd. De bloemen die alle familieleden vasthielden, werden op het gesloten deksel gegooid.
Dominee Parker sprak nog een gebed uit terwijl de begraafplaatsmedewerkers dichterbij kwamen, klaar om het graf met zand te bedekken.
Julia vocht om haar gesnik in te houden toen ze zich omdraaide. De arm van haar broer lag ter ondersteuning om haar middel.
Ze liep naast haar moeder en vader en was bijna bij hun Dearborn toen een schrille stem achter hen weerkonk.
„Hoe durf je je gezicht hier te laten zien?“ krijste Sharon, wat de Turners deed omkijken, net als veel van de rouwenden die naar hun rijtuigen liepen.
„Je bent een koelbloedige moordenaar,“ zei Sharon, terwijl ze dichter bij Julia kwam, om vervolgens de pas te worden afgesneden door haar jongere broer, Jeremy. „Je hebt mijn zus vermoord, geef het maar toe. Je was jaloers op haar en duwde haar in die verdomde vijver. Je hebt Heather verdronken uit jaloezie en hebzucht.“
„Dat heb ik niet gedaan,“ zei Julia terwijl de snikken haar woorden overnamen. „Het spijt me zo...“
„Nu is het wel genoeg, jongedame,“ zei Victor Turner, terwijl hij naast zijn zoon ging staan. „De dood van Heather was een ongeluk.“
„Die kleine bitch heeft mijn zus vermoord, en iedereen weet het,“ krijste Sharon, terwijl ze haar arm lostrok toen haar broer die vastpakte. „Ze verdient het om te sterven. Ze moet wegrotten in de hel voor wat ze Heather heeft aangedaan.“
„Sharon, dat is genoeg,“ riep Peter. „Stap onmiddellijk in het rijtuig.“
„Ze is een moordenaar,“ schreeuwde het meisje, terwijl ze met haar voet in het zand stampte en wees naar het graf en de werkers die ernaast stonden te staren naar de vrouw. „Zij hoort in dat graf te liggen, niet Heather. Ze verdient het om te sterven.“
„Sharon, ik zei dat je moest stoppen,“ zei Peter tegen haar terwijl hun ouders hem te hulp kwamen. „Dit is niet de plek voor je driftbuien. Ga nu naar huis.“
„Geen woord meer,“ zei mevrouw Farnsworth tegen haar dochter. „Is er vandaag niet al genoeg verdriet geweest?“
„Hoe kunt u negeren dat die heks uw dochter heeft vermoord?“ gromde ze.
„Stap in het rijtuig,“ beval Peter streng.
„Pas maar goed op, Julia Turner,“ zei Sharon tegen haar. „Op een dag krijg je wat je verdient. Wacht maar af. Als het lot je niet straft, dan doe ik het wel. Ik zal je laten boeten voor de moord op mijn zus.“
Die woorden bleven door Julia's hoofd spoken terwijl ze probeerde het kussen over haar oren te trekken. Moordenaar. Je bent een moordenaar. Hoe hard ze het ook probeerde, ze kon niet aan de pijn ontsnappen.
Sheriff Patrick en dokter Stewart beschouwden Heathers dood als een ongeluk, maar Julia wist wel beter. Het kwam door haar dat Heather dood was.
Het was haar schuld. Zij had in dat graf moeten liggen.
Terwijl ze haar tranen wegveegde, haalde Julia diep adem. Misschien was dit haar straf wel.
Misschien was blijven leven wel de hel die ze verdiende voor wat ze had gedaan. Misschien was het de bedoeling dat ze pijn zou lijden en deze hartverscheurende schuld voor de rest van haar leven zou voelen.
Julia viel langzaam in slaap, terwijl de tranen vlekken achterlieten op het kussen onder haar hoofd en beelden van Heathers dode lichaam in haar gedachten opkwamen terwijl de schrille stem van Sharon bleef weerklinken.
„Moordenaar. Je hebt Heather vermoord. Jij hoort in dat graf te liggen. Je hebt Heather vermoord. Je bent een koelbloedige moordenaar. Op een dag krijg je je straf, Julia Turner. Als het lot je niet straft, dan doe ik het wel. Ik zal je laten boeten voor de moord op mijn zus.“
