Geklungel
Auteur
Lynn Fair
Lezers
241K
Hoofdstukken
39
“Ik ben geen player.” Hij zei het als een uitdaging… terwijl hij naar je mond staarde.
Sydney probeert alleen maar een NFL-gala te overleven zonder de publieke schande van Coach Hale te worden. Ze heeft een koffer in de ene hand, champagne in de andere, en precies nul behoefte om in de krantenkoppen te belanden.
Dan glijdt Drew Simmons naar binnen met die gladde grijns en een hand die belandt op een plek waar hij absoluut niet hoort. Verschijn ten tonele: “Cole Parker,” lang, kalm, en veel te goed in het tussen Sydney en de problemen stappen alsof hij de lucht om haar heen bezit. Ze zou het vreselijk moeten vinden hoe aantrekkelijk dat is. Dat vindt ze ook. Wat het alleen maar erger maakt.
Cole trekt haar de dansvloer op en houdt zijn handpalm op haar middel als een belofte. Sydney praat. Hij luistert. Hij flirt alsof hij haar ademhaling telt. En wanneer hij naar voren leunt en fluistert: “Ga met me mee,” dan voel je dat tot in je botten, schat.
Samen draaien ze zich om naar de uitgang. Een fotograaf roept: “Sydney Hale!” 😬
Hoofdstuk 1: Een kaaklijn met een waarschuwingslabel
SYDNEY
Wat niemand je vertelt als je weer bij je vader intrekt, is hoe snel je seksleven doodbloedt.
Niet je echte seksleven—want laten we eerlijk zijn, dat heb ik al niet meer gehad sinds mijn laatste bijna-relatie implodeerde in een spectaculaire puinhoop. Nee, ik heb het over de solovariant. Het soort waarbij je de deur op slot doet, een kaars aansteekt die je in de uitverkoop bij Target hebt gescoord, en vijf minuten lang doet alsof je iemand bent met een leven.
Iemand die niet op haar vijfentwintigste in een kelderappartement onder het huis van haar vader woont.
De kaars flikkert. Mijn benen zijn gespreid. En mijn vibrator levert op dit moment fantastisch werk tussen mijn dijen.
Ik adem langzaam uit, terwijl de ene hand mijn borst kneedt door het zachte kant van mijn bralette en de andere het speeltje in langzame, doelbewuste cirkels over mijn clitoris beweegt. Mijn heupen komen instinctief omhoog, jagend op die eerste piek van genot, mijn spieren al strakker wordend met de belofte van—
BONK. BONK. BONK.
„SYDNEY!“
Mijn hele lichaam verkrampt alsof ik net geëlektrocuteerd ben.
„Je hebt vijf minuten!“ roept mijn vader door de deur. Hij doet alsof we nog in de jaren negentig leven en hij nog niet weet hoe hij moet appen. „We zijn al te laat!“
Oh. Mijn. God.
Het orgasme dat ik op het punt stond te krijgen sterft een tragische, jankende dood. Ik ruk de vibrator weg en plof op mijn rug, nu op alle verkeerde manieren trillend, terwijl mijn lichaam zoemt van de hitte en irritatie.
„LEUK,“ roep ik, terwijl ik mijn stem op het plafond richt. „ECHT GEWELDIG DIT.“
Ik mep de vibrator uit en gooi hem naar mijn kussen, waar hij met een zielige plof landt. Mijn dijen zijn nat, mijn wangen zijn rood, en mijn hele lichaam schreeuwt: Waarom ben je gestopt? alsof ik net een misdaad tegen de natuur heb begaan.
Ik ga hijgend rechtop zitten en veeg met de rug van mijn hand over mijn gezicht. Mijn mascara is vast uitgelopen. Mijn hartslag bonst nog steeds van de bijna-ontlading, wat—trouwens—zoveel erger is dan helemaal geen genot.
Ik kijk naar de klok. Ik heb genoeg tijd. Ik was van plan om klaar te komen, een uitgebreide douche te nemen en misschien zelfs een nep-smokey eye te faken, zodat ik er knap genoeg uit zou zien om het gala van vanavond te overleven zonder te sterven van verveling.
In plaats daarvan ben ik opgewonden, onbevredigd, en mag ik me nu gaan mengen onder NFL-royalty alsof ik niet net probeerde klaar te komen in mijn jeugdbed. Foutloze uitvoering.
Ik trek mijn ondergoed uit, gooi het in de wasmand en pak een make-updoekje om de schade te beperken. Mijn bralette blijft aan—hij is schattig, past bij mijn jurk, en ik ben nu te lui om met bandjes te klooien.
Mijn jurk hangt al aan de kastdeur. Hij is zwart, strak en valt net boven de knie—een klassieke 'ik heb geen energie om vanavond interessant te doen'-zet. Ik wurm mezelf erin, stap in mijn hakken en breng mijn krullen in model met wat draaibewegingen van mijn vingers en een wanhopig gebed aan de luchtvochtigheidsgoden.
Laatste stap: genoeg parfum opdoen om elke hangende ik heb net geprobeerd klaar te komen en faalde geur te verbergen, en dan nog één laatste blik in de spiegel werpen. Ik zie er goed uit. Zelfs knap. Niet als een vrouw wier vibrator net werd onderschept door de stem van haar vader. Hoera voor mij.
Ik pak mijn koffer, helemaal ingepakt voor het hotel, en loop naar boven. Tegen de tijd dat ik boven ben, ijsbeert mijn vader al bij de voordeur met zijn telefoon in de ene hand en autosleutels in de andere. Hij kijkt op en fronst meteen.
„Heb je dat aan?“
„Leuk om jou ook te zien, Coach.“ Ik pak mijn tasje van tafel en geef hem een droge glimlach. „Als je klaar bent met oordelen, wil ik deze openbare vernedering graag achter de rug hebben.“
Hij gromt en knikt met zijn hoofd naar de deur. „De auto staat voor.“
Natuurlijk. Niets zegt gezellige familietijd zoals rijden naar een chic black-tie NFL-gala met je vader-slash-legendarische-defensive-coordinator, die elk evenement behandelt alsof het third down in de red zone is.
Ik schuif mijn koffer op de stoel ernaast, glijd de SUV in en sla mijn benen over elkaar, terwijl ik probeer niet ineen te krimpen van het feit dat ik nog steeds pijn heb van onbevredigde spanning. Mijn dijen drukken automatisch tegen elkaar. Ik verplaats mijn gewicht, en daarna nog eens, in een poging de hitte te negeren die nog onder mijn huid sluimert.
De auto ruikt naar duur leer en vanille-luchtverfrisser. Het is te stil. Ik pak mijn telefoon om absoluut niets van belang te checken, vooral om mezelf af te leiden van het feit dat ik nog steeds een beetje opgewonden en enorm geïrriteerd ben.
Mijn vader stapt naast me in en sluit zonder een woord de deur.
„Heb je er zin in?“ vraag ik met een droge stem.
„In het evenement?“
„Nee. In het deel waarin ik zwijgend naast je zit, terwijl een dozijn mannen met nekken zo dik als boomstammen vragen of ik vrijgezel ben.“
Hij zucht. „Doe gewoon... aardig. Glimlach. Begin nergens over.“
„Ik begin nooit ergens over.“
„Je draagt kisten naar een gala.“
„Het zijn hakken.“
„Er zitten ritsen in.“
„Ze zijn heel erg in de mode.“
Hij geeft me een blik die zegt: Jij bent de reden dat ik drink, en kijkt weer naar zijn telefoon.
Ik staar uit het raam terwijl we de snelweg op rijden, de stad oprijzend in glas en staal, gloeiend tegen de avondlucht. Het gala is in een of ander chic hotel in het centrum, één en al kristallen kroonluchters en sportmedia. Pap en ik blijven overnachten zodat hij niet laat nog terug hoeft te rijden. Fantastisch—ik ben echt dol op familietripjes.
Het hotel zal vol zitten met spelers en zaakwaarnemers en families die voor de camera's doen alsof ze elkaar niet haten. Het is een complete wereld waarin ik me nooit thuis heb gevoeld—ook al ben ik er praktisch in opgegroeid.
Ik leg mijn hoofd achterover en sluit mijn ogen. Eén avond. Dat is alles wat ik moet overleven.
Dan kan ik morgen thuiskomen, een glas wijn inschenken, en daadwerkelijk afmaken waar ik aan begonnen ben. Ervan uitgaande dat ik voor het einde van de avond niet een oneerbaar voorstel krijg van drie linebackers en een gepensioneerde tight end.
***
De rode loper is verblindend. Flitsers knallen als vuurwerk zodra we uit de SUV stappen, en ik heb direct spijt dat ik geen zonnebril draag—en misschien een masker. Het laatste wat ik wil is op de achtergrond van een sportblog belanden onder een bijschrift als Coach Hales bloedmooie dochter verbluft op NFL-gala.
Ik heb dat soort aandacht niet nodig. Niet vanavond. Helemaal nooit.
Toch trek ik mijn schouders naar achteren en loop ik alsof de verdomde tent van mij is, hoewel ik hier tegen mijn wil ben, in een jurk die ik al twee keer heb gedragen en op hakken die een vergissing waren zodra ik het huis uitstapte.
Mijn vader loopt naast me en zwaait naar verslaggevers alsof hij een senator is die herkozen moet worden, terwijl ik mijn beste imitatie doe van een welopgevoede dochter die er niet over heeft gefantaseerd om de helft van de zaal een klap op de strot te geven.
„Probeer te glimlachen,“ mompelt hij zonder me aan te kijken.
Ik blijf vooruit kijken. „Probeer je met je eigen zaken te bemoeien.“
Hij zucht. Ik zie zijn mondhoek trekken alsof hij twijfelt of hij in discussie zal gaan. Hij doet het niet. Waarschijnlijk omdat hij weet dat ik toch win.
Binnen in het hotel worden de lichten warmer, zachter—minder paparazzi, meer kroonluchters en schandalig dure bourbon. De balzaal is enorm, gevuld met een zee van pakken, strak achterovergekamd haar, cocktailjurken, en spray tans.
Er zit een strijkkwartet in de hoek dat hun best doet om mensen te laten vergeten dat dit een veredelde inzamelingsactie van de league is. En het is heet. Geen temperatuur-heet—testosteron-heet.
Sporters. Overal. Lange, breedgebouwde, perfect verzorgde mannen die naar Armani en geld ruiken en de kamer scannen alsof het een veiling is en zij klaar zijn om te bieden. Ik vertraag mijn pas niet.
Mijn telefoon trilt in mijn tasje, precies op het moment dat ik een glas champagne van een dienblad pak. Ik kijk naar het scherm. Ik ontspan meteen als ik Emily's naam zie.
Ik grijns, mijn duim vliegt over het scherm terwijl ik reageer. Ik maak een snelle, wazige spiegelselfie in de gang puur om haar stil te krijgen en stuur hem op.
De jurk is hot—zwart en strapless, strak om elke ronding die ik normaal probeer te negeren, gepaard met stiletto's met enkelbandjes die momenteel de grenzen van mijn levenswil uittesten. Mijn haar is gekruld in zachte, glanzende golven die over mijn rug vallen, en mijn make-up houdt verrassend goed stand, gezien ik een uur geleden bijna stierf van seksuele frustratie.
Ik stop mijn telefoon weg terwijl mijn vader weer verschijnt, al pratend tegen een of andere gepensioneerde coach die ik herken uit de ESPN-archieven. Ze knikken allebei naar me alsof ik een cocktailgarnering ben en niet een volgroeide volwassene.
Ik bied een glimlach aan die zo nep is dat er patent op zou moeten rusten en loop langzaam weg, glas in de hand. Het doel is simpel: overleven. Nippen. Glimlachen. Geen scène schoppen. En in godsnaam niet in het nauw gedreven worden door een linebacker.
Ik ben halverwege de achterkant van de zaal als ik een bekende stem hoor. „Sydney Hale. Dat meen je niet.“
Ik draai me om, traag en gecontroleerd, en kom oog in oog te staan met Drew Simmons—voormalig linebacker, gepensioneerd op zijn drieëndertigste, en nog steeds gebouwd als een goederentrein. Zijn grijns is breed. Te breed.
„Hé, Drew,“ zeg ik, en ik tover mijn beste beleefde glimlach tevoorschijn. „Ik wist niet dat je nog in omloop was.“
Hij lacht alsof ik iets schattigs zei. „Je lijkt precies op je vader. Hetzelfde vuur in je ogen.“
„Dat vat ik op als een compliment.“
„Houd je alle quarterbacks nog een beetje in toom?“
„Ik praat niet met quarterbacks.“
Hij trekt zijn wenkbrauwen geamuseerd op. „Je hebt die grote mond nog steeds, hè?“
„En jij probeert het nog steeds, hè?“
Hij grinnikt. „Leuk je te zien, Syd.“
Ik glimlach tot hij weg is en pak dan prompt nog een champagneflûte van het dichtstbijzijnde dienblad. De eerste slok is al warm, maar hij doet zijn werk.
Ik loop naar een rustig plekje bij de muur en adem langzaam uit terwijl ik mijn telefoon weer check. Er is niets nieuws van Emily. Alleen een paar likes op Instagram en een melding van ESPN over een speler die naar een rivaliserend team is geruild. Ik veeg de melding weg.
En dan voel ik het. Die rare tinteling in mijn nek. Alsof ik bekeken word.
Ik kijk op, en ik verstar.
Aan de andere kant van de balzaal, net voorbij de menigte, staat een man alleen bij de open bar. Hij is lang—langer dan wie dan ook in de zaal met minstens een paar centimeter. Brede schouders. Strakke lijnen. Donker golvend haar dat er meer uitziet alsof er met de vingers doorheen is gegaan dan dat het is gestyled, en een kaaklijn die een waarschuwingslabel zou moeten hebben.
Hij draagt een smokingjasje nonchalant over één schouder gegooid, het zwarte overhemd eronder opgerold tot zijn ellebogen alsof hij het midden houdt tussen verveeld en gevaarlijk. Zijn stropdas is los. Zijn houding is ontspannen.
Maar zijn ogen? Die zijn op mij gericht. Zonder enige schaamte.
Ik knipper één keer. Hij kijkt niet weg. Hij blijft me gewoon aankijken, alsof ik het enige in de kamer ben dat de moeite waard is.
Gewaagd. Mannen staren meestal naar mijn borsten, dan naar mijn kont, en dan misschien naar mijn gezicht als ik iets zeg. En deze? Hij begint bij mijn ogen. En blijft daar.
Ik doe mijn kin iets omhoog. Uitdaging geaccepteerd.
Zijn mond krult een klein beetje. De kleinste zweem van een grijns. Niet uit de hoogte. Niet arrogant. Het is alsof hij iets weet wat ik niet weet.
Ik glimlach niet terug. Maar ik kijk ook niet weg.
