Verbonden met de klootzak
Auteur
Eliza Vasquez
Lezers
552K
Hoofdstukken
48
Lily Summers dacht dat het verlaten van haar roedel vrijheid betekende, maar het lot heeft andere plannen. Een enkele aanval door vampiers verbrijzelt haar rustige leven en stort haar in een gevaar dat ze niet kan negeren. En dan is er nog Adrian Ryker: onuitstaanbaar, arrogant en volkomen onmogelijk te weerstaan. Hij is alles wat ze vastbesloten is te vermijden, maar de aantrekkingskracht tussen hen is magnetisch en onvermijdelijk.
Terwijl het gevaar dreigt en de verlangens opborrelen, moet Lily beslissen of ze de man die ze wil haten kan vertrouwen — of dat hem toelaten haar hart van steen zal veranderen in iets onverwoestbaars.
Hoofdstuk 1
LILY
Ik racete over de snelweg zonder me ergens druk om te maken, terwijl mijn vriendin op de passagiersstoel schreeuwde alsof haar leven ervan afhing. Ik kon er niets aan doen. Ik hield van snelheid.
Als weerwolf was ik gewend om door het bos te rennen met de wind in mijn gezicht, grind onder mijn poten en adrenaline door mijn aderen. Dit? Dit was niets. Gewoon weer een kick.
„Herinner me er even aan waarom ik ooit bij jou in de auto stap, gek mens,“ zei Marsha, mijn enige menselijke vriendin, terwijl ze probeerde haar haar te redden van de chaos.
Marsha's krullen waren prachtig, ook al beweerde ze dat ze de helft van de tijd niet te temmen waren. Na dit ritje zouden ze echter helemaal hun eigen gang gaan.
„Omdat je van mijn Lambo houdt,“ zei ik, terwijl ik mijn stuur kuste en lachte toen Marsha me een rare blik gaf.
„Ik weet echt niet waarom ik met jou omga,“ mompelde ze hoofdschuddend.
„Omdat je van me houdt, bitch.“
„Damn. Daar heb je me te pakken,“ schoot ze terug met een grijns.
We barstten allebei in lachen uit. Ik draaide me naar haar toe. „Wat zou ik zonder jou moeten, Marsh?“
Haar ogen werden groot. „Ten eerste, aww. En ten tweede, jij gestoorde bitch, hou je ogen op de weg!“
Ik rolde met mijn ogen. „Oké,“ mompelde ik en gaf nog meer gas. Natuurlijk zeurde Marsha de hele weg naar school.
We kwamen op de campus aan met ons leven nog intact. Marsha blies me een kusje toe terwijl we afscheid namen en elk een andere kant op gingen.
Zodra ik de collegezaal binnenstapte, begroette mijn professor me met een kort knikje en ging door met haar lezing. En Maangodin, wat was dat verfrissend. Bij de roedel zou ik flink op mijn kop hebben gekregen omdat ik te laat was. Hier? Gewoon een knikje. Je moest wel van menselijke universiteiten houden.
Het college vloog voorbij. Al snel liep ik terug naar mijn auto, mijn tas stevig tegen me aan gedrukt, terwijl de wind mijn lange bruine haar achter me aan blies.
Een trilling in mijn zak deed me midden in een stap stoppen. Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn en keek naar het contact. Mijn wenkbrauwen fronsten terwijl ik naar de naam staarde die over mijn scherm knipperde. Claus Blackthorn.
Mijn verloofde. Niet uit vrije keuze, maar door een oud gebruik dat allang in de hel had moeten verrotten samen met degene die het had bedacht.
Ik duwde mijn telefoon terug in mijn zak en dwong de herinneringen aan mijn verleden weg… aan mijn familie. Ik had ze moeten vergeten. Ze begraven, zelfs.
Maar een heel klein, wanhopig deel van me wilde nog steeds erkenning van mijn vaders lippen, een blik van vriendelijkheid in mijn broers ogen. Verdomme, zelfs een aai over mijn bol van een van hen. Maar zelfs zoiets simpels kwam nooit zonder gevolgen.
Een tikje op mijn schouder trok me uit mijn gedachten, en ik draaide me om.
Marsha's exotische groene ogen schitterden van kwajongenachtig plezier terwijl ze bijna opsprong van opwinding.
Ik haalde diep adem om me schrap te zetten voor welk plan dan ook dat tijdens het college in haar hoofd was opgekomen.
Marsha had een talent voor wilde ideeën. Het soort waar ik zwoer dat ik er nooit mee akkoord zou gaan, maar waar ik op de een of andere manier toch altijd in meegesleept werd, dankzij haar niet-aflatende vasthoudendheid. „Lily!“ zei ze, met een brede grijns op haar gezicht.
„Ja?“ vroeg ik voorzichtig.
„Laten we vanavond naar La Loba gaan!“ kwetterde ze.
„Absoluut niet.“ Ik schudde mijn hoofd.
„Maar Lily,“ jammerde ze, „ik heb niemand om mee te gaan. Jij bent mijn enige vriendin.“ Haar schouders zakten naar beneden; de teleurstelling verzachtte haar ogen. „Alsjeblieft,“ voegde ze eraan toe met een pruilmondje.
Ik zuchtte en streek met mijn hand over mijn gezicht. Verdomme. Ik kon haar niet afwijzen. Niet als ze zo deed. „Oké. Maar alleen omdat ik me doodongerust zou maken als je alleen gaat.“
„Ik wist het. Je bent de beste vriendin die een meisje zich kan wensen!“ piepte ze, terwijl ze haar armen om me heen sloeg in een stevige knuffel. „Je maakt je zeker zorgen om de aanvallen, hè?“
Ik hield mijn hoofd een beetje schuin. „Aanvallen?“
„Ja, ik zag het op het nieuws. Een of andere gestoorde psychopaat gaat rond en vermoordt mensen.“
Ik beet op mijn lip. Daar had ik niets over gehoord. Maar nu ik dit wist, was er absoluut geen sprake van dat ik haar alleen liet gaan.
Zo kwam het dat ik vijf uur later op een vrijdagavond in La Loba belandde.
Ik droeg een lichaamsvormende karmijnrode Helena-maxijurk, killer hoge hakken die erbij pasten, en mijn bruine haar zat in een strakke French twist, met zachte pony die mijn gezicht omlijstte. Mijn make-up was vol glamour — smokey eyeliner, donkere oogschaduw en een gedurfde, bloedrode lippenstift.
Eerlijk gezegd had ik helemaal niet naar deze club gewild. Maar dat betekende niet dat ik er niet verschroeiend goed uit kon zien. En als er toevallig een paar hoofden mijn kant op draaiden?
Nou… dat was gewoon therapie voor het ego.
We liepen naar de uitsmijter, en hij boog meteen respectvol zijn hoofd naar me. „Lily, ik wist dat je naar de stad was verhuisd, maar ik had niet verwacht je in een club te zien zonder Luna Trinity,“ zei hij met een verbaasde blik.
„Het is tegen mijn wil,“ mompelde ik, terwijl ik naar Marsha keek, die Nico, de uitsmijter, al bekeek alsof hij een dessert was. „Ga naar binnen, jij dorstige slet.“ Ik rolde met mijn ogen en duwde Marsha de club in.
Zodra we binnen waren, knalde de muziek in mijn oren. Mensen dansten en drukten zich tegen elkaar aan als dieren — misschien omdat de helft van hen dat ook was, maar dat terzijde. De geur was verschrikkelijk: zweet, alcohol en rook, allemaal gemengd tot één walgelijke cocktail. Ik had nu al een hekel aan vanavond, en ik was net binnengekomen.
„Oh mijn God, kijk hoeveel blikken we krijgen,“ zei Marsha opgetogen.
Ik keek om me heen. Ze had gelijk. De halve club keek naar ons alsof we hun volgende maaltijd waren.
Geweldig.
„Wil je met me dansen?“ klonk een diepe mannenstem, gericht aan Marsha.
We draaiden ons om naar de bron. De jongen naast ons was knap, wat waarschijnlijk de reden was dat Marsha zich naar mij omdraaide met smekende ogen.
Ik zuchtte. „Oké… maar gedraag je.“ Ik gaf haar een waarschuwende blik.
„Ik beloof dat ik me zal gedragen, moeder!“ Marsha grijnsde en kruiste haar vingers naar me voordat ze verdween op de dansvloer.
Tjonge, dat meisje toch.
Ik keek de ruimte rond en zag de bar. Ik liep ernaartoe en ging op een lege kruk zitten.
„Kan ik je iets aanbieden?“ vroeg een bekende stem die ik al ontelbare keren had gehoord.
„Long Island Iced Tea. Zet het op mijn rekening.“
„Je bedoelt die rekening die je nooit betaalt?“ Rodrigo trok een wenkbrauw op.
Ik gaf hem een brutale grijns. „Ik moet even naar het toilet. Ik verwacht een drankje als ik terug ben. Bedankt!“ Terwijl ik naar de toiletten liep, ving ik een walgelijke geur op. Ik volgde die naar buiten.
De nacht was donker; de maan was de enige lichtbron. De bonkende muziek was nog vaag te horen toen ik via de achterkant de club uit stapte. Er was niemand buiten, alleen een paar vuilcontainers. Maar dat was niet wat ik had geroken.
Plotseling verscheen er een figuur uit de schaduwen. Toen het dichterbij kwam, herkende ik eindelijk wat ik had geroken.
Een vampier.
Zijn rode ogen sloten zich op de mijne, terwijl een duivelse glimlach langzaam over zijn lippen krulde.
Ik verstijfde. Toen zette ik langzaam mijn schouders recht en maakte me klaar.
Ik had het gevoel dat vanavond een rotavond ging worden.
