Rosecliff Manor
Auteur
Laura Venus
Lezers
183K
Hoofdstukken
41
Jane komt Rosecliff Manor binnen als een eenvoudige huishoudster, maar in de gangen weerklinkt gefluister dat ze niet kan negeren. De zoon van de heer des huizes is charmant, het landhuis is prachtig, maar er sluipen 's nachts schaduwen binnen en bezoekers komen met vragen die haar te dicht op de huid zitten. Hun veelbetekenende blikken verwijzen naar geheimen over haar – geheimen die verband houden met een complot dat veel groter is dan ze zich had kunnen voorstellen. Elke hoek verbergt een stilzwijgen, elke blik suggereert een spel waarvan ze de regels niet kent. Naarmate Jane dieper in het mysterie wordt getrokken, botst de warmte die ze voelt in de aanwezigheid van één man met het kille complot van Rosecliff. Welke waarheid wacht in het donker en welk onheilspellend lot staat haar te wachten?
Aankomst
Rosecliff Manor… Dit moet het zijn.
Jane keek naar het adres in haar boekje en toen omhoog. Ze stond voor een groot Victoriaans huis omringd door een grote tuin met veel planten en bloemen. Ze wist dat het een groot huis zou zijn, maar dit is bijna een kasteel, dacht ze.
Over de oprijlaan lopen voelde bijna alsof ze ergens kwam waar ze niet thuishoorde, maar ze zei tegen zichzelf dat ze toestemming had en stapte op het geplaveide pad voor haar.
Ze liep naar de overdekte ingang. De hoge zuilen en het puntige dak boven haar hoofd gaven haar meteen het gevoel dat ze een andere wereld was binnengestapt.
De dubbele deuren hadden prachtig houtsnijwerk, en de koperen deurbel aan de zijkant zag er oud en duur uit. Ze nam even de tijd om haar kleren en haar te fatsoeneren voordat ze aanbelde.
Een klassieke, diepe ding dong klonk zacht van achter de deuren en ze voelde zich bijna schuldig dat ze de stilte verstoorde. Een paar seconden lang leek het alsof er niemand thuis was, totdat een luid klikgeluid aangaf dat de deur werd ontgrendeld.
Hij ging open en een magere oudere vrouw verscheen. 'Jane Copper, mag ik aannemen?' zei ze, haar stem helder en enigszins scherp.
Jane knikte. 'Ja, ik heb een afspraak met meneer Sinclair over de baan voor huishoudelijk werk,' antwoordde ze.
De vrouw opende de deur iets verder en wenkte Jane naar binnen met een knikje. Jane volgde haar de grote hal in.
De hal was groot en had zes zijden, met trappen die aan beide kanten omhoog kronkelden. Het was redelijk licht dankzij de vele lange ramen met kleine ruitjes. Het behang was geeloranje met donkere houten panelen op het onderste deel van de muren.
Jane gaf de vrouw haar jas. 'Met wie heb ik het genoegen?' vroeg ze, in een poging net zo beleefd te zijn als de vrouw.
'Hilda Burton. Aangenaam,' antwoordde de vrouw.
Jane stak haar hand uit om juffrouw Burton een hand te geven, maar in plaats daarvan boog de vrouw haar hoofd ter begroeting. Jane trok snel haar hand terug en deed haar na. When in Rome…
'Welnu, de heer heeft op je komst gewacht,' zei juffrouw Burton. Ze hing Jane’s jas aan een grote houten kapstok en liep naar een gedecoreerde loper op de vloer die naar een paar andere deuren leidde.
'Ik zal de heer vertellen dat je er bent, en daarna zal ik je het huis laten zien en, belangrijker nog, de kamers waar je zult verblijven.'
Jane liep stilletjes met juffrouw Burton mee, een beetje verrast door hoe formeel en chic ze was. Zou dit ook van haar verwacht worden?
Jane was niet gewend om op een plek als deze te zijn—verre van dat. Haar familie was altijd lagere-tot-middenklasse geweest, net rondkomend.
Een plek als deze… Ze keek om zich heen naar de lampen aan de muur, de chique olieverfschilderijen in versierde lijsten—alleen deze grote hal was waarschijnlijk al meer waard dan het hele huis van haar ouders.
Zelfs de mogelijkheid om op een plek als deze te werken—hoewel het nog steeds gewoon praktisch werk was—was iets wat ze nooit had verwacht. Het was puur toeval dat haar ouders helemaal naar de andere kant van het land moesten verhuizen naar de dichtstbijzijnde stad, voordat deze baan voor hun dochter werd gesuggereerd.
Juffrouw Burton stopte voor een andere set dubbele deuren. 'Wacht hier even,' zei ze voordat ze de kamer binnenging.
Jane fatsoeneerde weer snel haar haar, trok losse haren van haar kleren en zorgde ervoor dat haar rok niet gekreukt was. Net toen ze haar schoenen controleerde op vuil dat ze misschien naar binnen had gebracht, opende juffrouw Burton de deuren weer.
'De heer des huizes is klaar,' zei ze.
Jane stapte door de deur terwijl juffrouw Burton hem voor haar opendeed en achter haar weer sloot. De kamer was behoorlijk groot, hoewel niet zo enorm als de hal die ze net had verlaten.
De muren waren donkergroen, gedeeltelijk bedekt door hoge boekenkasten en verschillende schilderijen. Twee grote leren banken waren gerangschikt rond een delicate salontafel, samen met twee grote fauteuils—waarin een man en een vrouw zaten.
Meneer en mevrouw Sinclair, dacht Jane.
'De heer en mevrouw Sinclair.' Juffrouw Burton corrigeerde haar gedachten.
Jane liep ongemakkelijk naar hen toe, ze verwachtte half dat ze op zouden staan en haar een hand zouden geven, maar toen ze zich haar ontmoeting met juffrouw Burton herinnerde, besloot ze tot een lichte knik en een halve buiging.
De heer Sinclair stond op en zijn vrouw volgde zijn voorbeeld.'Aangenaam kennis te maken. Ik ben Jane Copper,' begon Jane. Ze merkte dat juffrouw Burton naast haar licht verstijfde.
'Juffrouw Copper, wat fijn om je eindelijk te ontmoeten—Richard Sinclair,' zei de heer Sinclair, en tot haar verrassing klonk het heel oprecht en vriendelijk.
Hij was iets kleiner dan ze had verwacht, maar hij zag er nog steeds indrukwekkend uit. Hij had roodbruin haar, een korte baard en hazelnootbruine ogen en hij droeg een formeel driedelig pak dat eruitzag alsof het in een modeblad thuishoorde.
'Lianne Sinclair. We hebben op je komst gewacht, juffrouw Copper,' zei de vrouw des huizes. Haar haar was iets donkerder dan dat van haar man, maar had nog steeds een roodachtige kleur. Door haar perfecte jurk voelde het voor Jane alsof ze zelf een aardappelzak aanhad.
Jane glimlachte ongemakkelijk. 'Heel erg bedankt!' zei ze, niet zeker hoe ze anders moest reageren. Ze lijken hun personeel goed te behandelen. Dat is een goed teken.
'Juffrouw Burton zal je rondleiden, je uniform geven en instructies geven over je nieuwe huishoudelijke taken. Ik vertrouw erop dat alles naar wens zal zijn,' zei de heer Sinclair.
Jane knikte opnieuw en begon zich steeds meer niet op haar plaats te voelen—ze wist niet hoe ze correct moest reageren.
De stilte die volgde, waarin ze alle drie elkaar nogal ongemakkelijk toelachten, leek eeuwig te duren totdat juffrouw Burton snel boog en de stilte beëindigde door te zeggen: 'Ik zal Jane inderdaad rondleiden.'
De ontmoeting eindigde nogal plotseling en had niet meer dan een paar minuten geduurd. Jane volgde juffrouw Burton terug de gang in.
Juffrouw Burton had een stijve blik op haar gezicht, waardoor ze er een beetje uitzag als een havik—of een gier. Ze onthulde de reden voor haar ongenoegen nadat ze de deur van de zitkamer had gesloten. 'Juffrouw Copper, vanaf nu, wanneer je tegen de heer en mevrouw spreekt, zou het gepast zijn om de aanspreekvorm te gebruiken.'
Jane reageerde door haar een verwarde blik te geven. 'Aanspreeknorm?' antwoordde ze.
'Aanspreekvorm,' verbeterde juffrouw Burton. 'In plaats van te zeggen: 'Dank u,' zou het gepast zijn om hun namen toe te voegen: 'Dank u, heer en mevrouw Sinclair.''
Jane voelde haar schouders een beetje verstrakken. 'Juist. Het spijt me. Ik zal dat vanaf nu doen…juffrouw Burton,' voegde ze snel toe.
Juffrouw Burton knikte. 'Uitstekend. Laten we nu beginnen op de begane grond.'
Ze leidde Jane rond door het landhuis, dat groter was dan elk gebouw waarin ze ooit was geweest. Er leken drie eetkamers te zijn die voor verschillende gelegenheden werden gebruikt, een keuken groot genoeg om de hele stad te voeden, meerdere gangen die verschillende delen van het landhuis met elkaar verbonden, een bibliotheek, verschillende studeervertrekken—om nog maar te zwijgen van alle slaapkamers, waarvan de meeste hun eigen privébadkamer hadden.
Jane was er zo zeker van dat ze niet zou onthouden waar alles was dat ze halverwege de rondleiding stopte met proberen en hoopte dat ze het uiteindelijk zou leren door fouten te maken.
'Hier is de trap naar beneden naar de bediendenvertrekken. Rechts is mijn kamer. De jouwe is hier links.'
Juffrouw Burton liep de trap af voor Jane uit en opende de deur. Deze kamer was kleiner dan de andere ruimtes in het huis, maar nog steeds groter dan elke slaapkamer waarin Jane ooit was geweest.
Er stond een eenpersoonsbed in de hoek naast het raam, een kaptafel voor een grote spiegel, een kledingkast en twee stoelen. Hoewel het behang een bloemig patroon had en het meubilair duidelijk van goede kwaliteit was, zag de kamer er nogal eenvoudig uit vergeleken met de overduidelijke schoonheid van de rest van het huis.
'Verblijven onze collega's ook in deze kamers?' vroeg Jane, want ze dacht aan de andere deuren die ze net waren gepasseerd.
'Meneer Marsh, de kok, verblijft aan het einde van de gang. Meneer O'Hara, de butler, heeft een slaapkamer op de eerste verdieping zodat hij dicht bij de heer en mevrouw is. Meneer Reid, de tuinman, werkt om de dag—hij woont in de stad.'
Jane wachtte tot ze klaar was. Toen merkte ze dat dat het was zei ze: 'Wacht, hoe zit het met de rest van het schoonmaakpersoneel?'
Juffrouw Burton perste haar lippen op elkaar. 'De Sinclairs houden er niet van om meer personeel te hebben—het maakt het huis nogal vol.'
Vol? Jane staarde haar aan. 'Dus wij tweeën houden dit hele landhuis schoon?'
Juffrouw Burton liep naar de deur. 'Je zult al snel leren dat de Sinclairs hun privacy waarderen. Meer personeel zou alleen maar leiden tot onnodige drukte. Bovendien is het met hard werken en structuur allemaal heel goed te doen.'
Ergens in de verte sloeg een klok. Juffrouw Burton stak een vinger op en wees op het geluid.
'Nu, juffrouw Copper, wil ik je wel een eerlijke waarschuwing geven. Wat je ook doet, verlaat de bediendenvertrekken niet na tien uur,' zei ze.
Toen Jane haar mond opende om een vraag te stellen, sprak juffrouw Burton snel weer.
'Niks vragen. Na tienen blijven we allemaal waar we zijn. Voor ons eigen bestwil.'
