De voorspelling: De alfakoningen en hun luna
Auteur
Daphne Anders
Lezers
1.6M
Hoofdstukken
24
Anna, dochter van de alfa van de Moonlightroedel, heeft een naderende deadline. Als ze haar ware partner niet vindt voor het Alfabal, zal ze worden gekoppeld aan alfa Victor van de Midnightroedel als zijn tweedekans partner—een vreselijk lot dat ze. Vastbesloten dit te voorkomen, vestigt Anna haar laatste hoop op het aankomende bal. Maar het lot heeft meer in petto dan ze had kunnen bedenken. Niet alleen ontdekt ze dat de twee alfakoningen haar voorbestemde partners zijn, maar ook een oude voorspelling dreigt alles te veranderen. Nu moet Anna haar weg vinden in een wereld van macht, passie en het lot, waar het offer groter is dan ooit. Zal ze haar lot omarmen of zal ze ertegen vechten?
Hoofdstuk 1.
ANNA
Natte bladeren en aarde plakten aan mijn poten terwijl ik over de modderige bosgrond rende. Er is niets mooiers dan een ren door het bos voor zonsopgang, dacht mijn wolf. Het was muisstil en overal rook het fris. In de natuur zijn hielp me mijn saaie leven even te vergeten.
Normaal gesproken zou ik nu al druk in de weer zijn met talloze klusjes, allemaal opgedragen door mijn vader. Hij liet het 'alfadochter' zijn klinken als een 'koninklijke prinses', alsof ik overal voor moest zorgen.
De laatste tijd liet hij me veel tijd besteden aan trainen. Dat vond ik niet erg. Ik vocht liever dan dat ik studeerde, en de studies waren pittig. Het ging over weerwolfgeschiedenis en oude verhalen. Mijn vader noemde het cultuur.
Er was een oud verhaal over een nieuwe voorspelling en kinderen met bijzondere krachten dat me de stuipen op het lijf joeg. Het waren een soort sprookjes, maar dan voor weerwolven.
“Anna,“ klonk de stem in mijn hoofd.
Ik antwoordde niet en bleef rennen. Ik zou later op mijn kop krijgen omdat ik niet luisterde, maar dat kon me even niet schelen. Ik had wat tijd voor mezelf nodig, al was het maar voor een kort moment.
Niets kon me het bos doen haten. Het bos was waar ik me echt vrij voelde.
“Anna!“ schreeuwde de stem. Het was een bevel, en een krachtig ook. Niemand durfde het ooit te negeren. Maar ik bleef rennen richting de top van de Rocky Mountains.
“Anna! Je komt nu terug!“
Oh, hij was boos! Ik dacht aan het verbod om in mijn eentje in het bos te rennen, dus stopte ik. Ik haalde diep adem en snoof de frisse lucht op.
“Ik kom eraan, Alfa,“ zei ik via onze gedachtenlink.
Hij gromde boos als antwoord, en ik liep langzaam terug naar het roedelhuis.
Ik stopte waar ik mijn kleren had achtergelaten in een hoopje droge bladeren, veranderde terug in mijn menselijke vorm en trok mijn kleren aan.
Voordat ik bij de deur van het roedelhuis kwam, vloog die open en twee goudbruine ogen keken me woedend aan. Ik rolde met mijn ogen, wat de alfa nog bozer maakte.
„Naar binnen, nu!“ gromde hij.
Ik slenterde naar binnen en zag de raad van de alfa naar me kijken. Ik maakte een quasi-buiging, bijna spottend. Ik zat onder de modder en droeg wat zij als oude kleren zouden beschouwen - een legging en een hemdje.
Ik hoorde Victor lachen. Hij was de alfa van onze buurroedel, de Midnight Pack.
Mijn alfa van de Moonlight Pack keek me aan zoals gewoonlijk, afkeurend.
„Je weet beter dan dit, Anna,“ zei de alfa boos.
„Vad—Alfa, ik moest mijn wolf laten rennen. En in alle rust! Trouwens, hoe moet ik ooit mijn partner vinden als ik hier voor eeuwig opgesloten zit? We hebben de laatste tijd niet veel bezoekers gehad, en ik heb nog steeds geen partner.“ Ik sprak eerlijk. Er was geen reden om dat niet te doen.
Op achttienjarige leeftijd vonden roedelleden vaak hun partners. Op drieëntwintig had ik er nog steeds geen. Mijn vader, broer en de raad herinnerden me er altijd aan. Een alfadochter zou op deze leeftijd een partner moeten hebben, hoorde ik ze in gedachten zeggen.
Mijn broer, Anthony, vond zijn partner toen hij twintig was na twee jaar lang naar elke paringsceremonie te zijn gegaan. Hij vond zijn partner, mijn lieve schoonzus Charlotte, die de alfadochter was van een roedel in Duitsland.
Toen ik achttien was, ging ik naar elke paringsceremonie tot ik twintig was. Ik voelde nooit de paringsband. Sindsdien had ik mijn vader overgehaald om me drie jaar in de roedel te laten blijven om te trainen en te leren, en vrij te zijn.
Hoewel hij er niet blij mee was, stemde hij ermee in, waarschijnlijk omdat mijn broer me hielp met argumenteren. Anthony had mijn vader drie kleinkinderen gegeven, die toekomstige alfa's zouden worden. En ik werkte hard aan mijn studies en training. Zonder partner was het de beste manier waarop ik mijn roedel kon helpen.
Ik dacht dat beide genoeg zouden zijn voor mijn vader om een tijdje niet te zeuren over mijn gebrek aan partner.
Ik snapte niet waarom er plotseling interesse was in het vinden van een partner voor mij.
„Genoeg, Anna—je zult geen partner vinden door in je eentje door de bossen te struinen of in onze omgeving. Je gaat over twee weken naar de paringsceremonie van de alfakoningen.“ Mijn vader sprak kortaf vandaag; er moest iets gebeurd zijn tijdens de raadsvergadering.
„Maar Vader—Alfa,“ verbeterde ik mezelf. „Ik ben een paar jaar geleden al naar de paringsceremonie van de alfakoningen geweest.“
De alfa van de Midnight Pack staarde me hard aan. Ik keek boos terug. Hij glimlachte en knipoogde naar me.
Ik mocht die vent echt niet.
Zeker, hij was niet lelijk. Hij was lang en gespierd, maar gedroeg zich erg arrogant en verwend. Het stoorde me hoe zijn ogen over mijn lichaam gleden. Ik wilde hem vertellen op te houden met kwijlen en op te hoepelen.
Weerwolven zonder partners konden seks hebben met anderen. Het was onderdeel van onze cultuur. Maar Victor deed het te veel naar mijn smaak. We hoorden niet alleen met één persoon te zijn tenzij we een partner hadden. Maar ik betwijfelde sterk of zelfs een partner Victor trouw zou maken.
„Dat feest werd gehouden door de oude koningen,“ zei mijn vader. „Ze hebben de koninkrijken overgedragen aan hun zonen, Ares en Apollo. De nieuwe alfakoningen vragen bepaalde ongebonden alfa's en alfadochters om te komen. Jij bent uitgenodigd.“
Mijn borst voelde benauwd en mijn maag draaide. Ik wist wat dit betekende. Ik dacht dat ik meer tijd had voordat ze dit van me zouden vragen.
„Anna, deze ceremonie is erg belangrijk,“ ging mijn vader verder. „De nieuwe alfakoningen hebben geen partners. Dit is een geweldige kans. Moet ik je eraan herinneren dat ik je moeder op dat feest heb ontmoet?“ Hij sloeg hard met zijn hand op tafel, wat een luid geluid door de kamer liet echoën.
„Waarom is het plotseling zo belangrijk voor jou en de raad dat ik een partner vind?“ zei ik kalm, hoewel ik van binnen kookte. „En waarom is hij hier?“ Ik wees naar de Midnight alfa en keek boos.
„Anthony—neem de raad en Alfa Victor mee naar de eetkamer. Laat de roedel wat hapjes brengen terwijl ik weg ben,“ zei mijn vader.
Victor bleef naar me staren. Ik voelde me ongemakkelijk.
Ik bedoel, de vent was ongeveer tien jaar ouder dan ik.
Zijn baard begon al grijs te worden. Ik snapte niet waarom hij naar me bleef kijken alsof ik van hem hoorde te zijn.
Zelfs niet voor even. Ik glimlachte in mezelf.
Mijn vader sprak weer. „Anna—dit is serieus!“
„Wat dan, Vader?“ zei ik kil.
„Anna—een partner zijn is meer dan een vrouw of moeder zijn. Het gaat erom je andere helft te vinden en een roedel te leiden!“ Zijn stem werd zachter. „Je moeder zou dit willen.“
„Dat is als ik een partner vind die me als gelijke ziet,“ gromde ik naar hem.
„Is dat waarom je je partner niet wilt vinden?“ Hij ging zitten. Zijn ogen waren nu zacht.
Ik legde mijn hand op de zijne. „Het stoort me niet dat ik nu geen partner heb. Ik heb nog vele jaren om een partner te vinden en kinderen te krijgen. Ik probeer een betere vechter te worden en zoveel mogelijk te leren. Er zijn veel manieren om een roedel te helpen.“
„Ik wou dat dat waar was.“ Hij schudde zijn hoofd. „Dit jaar stop ik als alfa zodat je broer het over kan nemen. Hij is sterker nu hij een partner en kinderen heeft. Zonder je moeder heb ik niet dezelfde steun. Je broer zal het goed doen met zijn partner aan zijn zijde. Ik heb je moeder beloofd dat ik je zou helpen een partner te vinden.“ Zijn ogen verraadden dat hij iets verborg. Hij vertelde me niet alles.
„Wat vertel je me nog meer niet, Vader?“ Ik pakte zijn hand en vroeg hem me in de ogen te kijken.
Hij keek weg, staarde even uit het raam. Uiteindelijk keek hij me aan en kneep in mijn hand. „Als je je partner niet vindt op de volgende ceremonie, dan zul je paren met de alfa van de Midnight Pack.“
„Victor!?“ zei ik woedend, terwijl ik mijn hand wegtrok. „Daar zou ik nooit mee instemmen, en dat weet je!“ Ik liep door de kamer, hevig verontrust.
„Als je je partner niet vindt, dan zul je de zijne zijn. Misschien helpt dit je inzien waarom je studies belangrijk zijn en waarom dit ertoe doet,“ gromde hij, me duidelijk makend dat hij niet van gedachten zou veranderen.
„Waarom zou je me dat aandoen? Anthony zou het nooit toestaan!“ schreeuwde ik, proberend niet te huilen van woede.
„Hij is onze vriend, onze naaste buur, en heeft ook geen partner. Jou als zijn partner hebben zal ervoor zorgen dat hij Anthony niet uitdaagt wanneer hij alfa wordt.“
Mijn woede ebde weg.
„Hij heeft gezegd dat hij je leuk vindt,“ ging mijn vader door. „Het is de beste optie. Hij is een alfa en een sterke ook!“
„De tweede paring is niet zo sterk als een ware paring—dat weet je.“ Ik bleef praten alsof het mijn laatste kans was om deze dingen te zeggen. „Hij zou gemakkelijk met een andere wolf slapen zonder de ware paringsband.“
Mijn vader ontblootte zijn tanden, woedend dat ik het er niet mee eens was.
„Het is besloten. Je zult aan hem beloofd worden als je geen partner hebt wanneer je over twee weken terugkomt.“ En toen stond hij op en verliet de kamer.
Ik sloeg alles om me heen kapot, vernielde de helft van de roedelkamer omdat ik zo boos was.
Is mijn geluk echt belangrijker dan mijn roedel veilig houden?
Dat was het niet. Ik wist het meteen.
Mijn moeder zou gewild hebben dat ik een partner en kinderen had. Ze zou gewild hebben dat ik sterk en verstandig was in tijden als deze, niet kinderachtig en ongehoorzaam.
Ik dacht na over mijn opties. Het feest zelf had me altijd ouderwets geleken. Het was een zwakke poging van de twee koninkrijken om te laten zien dat ze voor één nacht 'verenigd' waren. Wat een eenheid. We zijn nog nooit zo verdeeld geweest als samenleving.
Als de alfakoningen echt eenheid wilden, zouden ze de koninkrijken samenvoegen tot één, niet doen alsof twee koninkrijken de macht in evenwicht konden houden.
Maar er zouden honderden wolven zonder partners op het feest zijn. Er was een kans om mijn partner te vinden, iemand die me als gelijke zou zien.
En voor Victor om een andere partner te vinden dan ik.
