De Verloren Kroon Boek 4: Het Boek der Spinachtigen
Auteur
Saphira Aelin
Lezers
104K
Hoofdstukken
29
Bliksem sloeg vijftig meter verderop in. Mijn hoofd bonsde.
Terwijl ik me omdraaide om mijn omgeving te bekijken, viel mijn blik. Een man en vrouw lagen naast me, en een zwaard onder het bloed lag in mijn hand. Heb ik dit gedaan?
Hollis groeit op in een rustig dorp, ervan overtuigd dat haar leven gewoon zal blijven. Maar wanneer ze naar de Academie van Oswalda wordt gestuurd, verandert alles. Ze verwacht niets, maar ontdekt niet alleen dat ze kracht bezit, maar misschien wel een van de sterkste leerlingen daar is. Geheimen ontrafelen zich snel—over haar verleden, haar familie en de waarheid over waar ze vandaan komt. Vragen over liefde, loyaliteit en lotsbestemming achtervolgen haar terwijl ze op zoek gaat naar antwoorden. Maar bloed, oorlog en gevaarlijke onthullingen werpen een schaduw over haar reis. Hollis is niet langer zomaar een dorpsmeisje—ze is iemand die koninkrijken kan herscheppen. En elk geheim dat ze ontdekt, trekt haar dieper een storm van macht, passie en keuzes in die haar voor altijd zullen veranderen.
Gevonden
DRAKE
Modder plakte aan mijn huid en mijn haar was een vieze en vette bende, alsof ik het in de olie had gedompeld en het dagenlang zo had gelaten. Eerlijk gezegd zag het er waarschijnlijk ook zo uit.
We reisden nu al meer dan drie weken en elke stap voelde als een nieuwe marteling. We deden dit allemaal alleen maar om onze vriend te redden, en toch voelde het alsof we geen stap verder kwamen.
Mijn hart klopte sneller naarmate we dichter bij het kasteel van de koning van Arachnid kwamen, dichter bij Lord Hunter. Ulric had eindelijk besloten dat we er klaar voor waren en had generaal Thomas verteld dat we groen licht kregen.
Niemand van ons was echt fan van Ulric, en ik zag dat ook niet snel veranderen. Hij had ons aan de kant geschoven en mensen laten sterven voor een stomme fles wijn. Ik kon het nog steeds niet geloven.
Meestal verstopten we ons 's nachts in het bos. Soms, als we geluk hadden, verbleven we bij de spionnen van generaal Thomas in Arachnid, maar dat gebeurde niet vaak. Zij konden hun families niet nog meer in gevaar brengen dan ze al hadden gedaan.
Toch hadden we ze nodig, want informatie was alles. Koning Halum zou zonder twijfel iedereen doden die in de weg stond tussen hem en de macht of de magie die door onze aderen stroomde.
Die nacht stopten we bij de Welsh River. Het water was zo helder en blauw dat het bijna nep leek. Ik stond aan de rand en staarde er alleen maar naar, terwijl ik wenste dat ik erin kon duiken om de afgelopen drie weken van me af te spoelen.
„Wacht even voordat je erin gaat baden. Wij moeten eerst onze veldflessen vullen“, riep Johnny, die achter me kwam staan.
Ik had niet eens door dat ik zo intens aan het staren was, totdat Weston begon te lachen. „Kijk je nou echt naar de rivier alsof het een lekkere biefstuk is?“
Celestria kwam naast me staan met haar armen over elkaar. „Pardon, maar niemand van ons heeft een bad gehad sinds we het kamp verlieten.“
Ze had gelijk. Ik kon zien dat ze precies hetzelfde dacht. Wie niet?
Toen de veldflessen vol waren, sprongen Celestria en ik in het water, met kleren en al. We hadden geen extra kleren bij ons, dus we dachten dat we net zo goed alles tegelijk konden wassen.
Ik was het zo zat om naar zweet, vuil en bloed te ruiken. Ik maakte mijn haar los en dook onder water, en liet het water al het vuil wegspoelen.
Het water om ons heen werd donker en kolkte van al het vuil dat we al dagen bij ons droegen.
„Ik dacht even dat we een heel jaar geen bad zouden nemen“, giechelde Celestria, terwijl ze water naar me spatte.
Matthew en Clay liepen stroomopwaarts met hun netten, waarschijnlijk in de hoop vis te vangen.
„Ik begrijp wat je bedoelt, zelfs de dieren renden voor ons weg“, lachte ik. „Eerlijk gezegd wou ik dat we op een schip zaten, want lopen duurt eindeloos.“
Een lach klonk vanaf de oever.
„Ja, want we weten allemaal nog hoe dat afliep: op de bodem van de oceaan“, zei Johnny, die met een grijns op ons neerkeek.
Ik rolde zo hard met mijn ogen dat het bijna pijn deed.
Celestria stak haar hand uit naar Johnny. „Help je me eruit?“
Hij reikte naar haar, maar in plaats van haar omhoog te trekken, trok ze hém erin. Johnny kwam proestend, kletsnat en geïrriteerd boven water. Hij probeerde eruit te klimmen, maar wij pakten zijn riem beet en trokken hem weer onder water.
Hij zag eruit als een kat die voor het eerst in bad ging, boos en in de war.
„Kom op! Ik ben een man en ik hou van die stinkende geur. Nu hebben jullie het verpest, ik wil niet als een meisje ruiken“, mopperde hij, terwijl hij ons van zich afduwde.
Ik pakte een bloem van de oever en wreef die over zijn hele hoofd. „Ik probeer je alleen maar te helpen met die vreselijke stank“, plaagde ik, toen we hem eindelijk loslieten.
Hij veegde de bloemblaadjes van zich af en stampte mopperend uit het water.
„Denk je dat we de rest ook in het water kunnen krijgen?“ grapte Celestria met stralende ogen.
Ik lachte toen ik me de gezichten van de jongens voorstelde als we dat zouden proberen.
„Dat klinkt als een echte uitdaging“, zei ik grijnzend tegen haar.
Maar mijn glimlach verdween snel toen de stem van Hunter in mijn hoofd klonk.
Waar heb ik hem toch in meegesleept?
Alleen al mijn vriend zijn, was nu gevaarlijk.
„We gaan hem terughalen, maak je geen zorgen meer“, zei Celestria zachtjes, terwijl haar hand warm op mijn schouder lag.
„Ik weet het.“ Ik dook nog een laatste keer onder water voordat ik eruit klom.
Tanner kwam aanrennen en duwde me er meteen weer in.
Voordat ik iets kon zeggen, klonk de luide stem van sergeant Ulric door de nacht. „Zeg geen woord. Zwem naar de overkant en verstop je bij de kliffen.“
Ze hadden ons gevonden. We waren zo lang onopgemerkt gebleven dat het bijna te mooi was om waar te zijn. Omdat we zo dicht bij het kasteel waren, had ik moeten weten dat ze meer bewakers zouden hebben.
We deden precies wat Ulric zei. Vanuit onze schuilplaats keken we toe hoe de soldaten van Arachnid ons kamp overhoop haalden, op zoek naar elk spoor van ons.
„Vergeet niet dat koning Halum het meisje levend wil hebben. Zij is de toekomst van ons koninkrijk“, schreeuwde de leider.
Hij bedoelde mij. Ik voelde dat iedereen stiekem naar me keek.
De soldaten namen de tijd en doorzochten alles wat we hadden achtergelaten, zelfs ons eten. Een paar bewakers begonnen het op te eten, en Matthew en Clay rolden alleen maar met hun ogen.
„Kijk bij de beek!“ riep iemand.
