Gestraft door de alfa Book 4
Auteur
B. Luna
Lezers
214K
Hoofdstukken
30
In een wereld waar oeroude goden en oerinstincten botsen, bewandelen Artemis en haar partner Aeros een verraderlijk pad vol liefde, macht en lotsbestemming. Wanneer Aeros bezeten raakt door de god Fenrir, wordt hun band op de proef gesteld door bovennatuurlijke krachten en dodelijke vijanden. Tijdens hun reis om Aeros' geboorterecht terug te winnen en een tirannieke koning te confronteren, moeten ze hun innerlijke kracht en de macht van hun roedel aanwenden om te overleven. Zal hun liefde de beproevingen van goden en mensen doorstaan?
Een God Aanroepen
Boek Vier
ARTEMIS
Ik word de volgende ochtend vroeg wakker door zachte lippen en ruwe stoppels die over mijn blote buik glijden. Het merk in mijn nek waar hij me gemarkeerd heeft, tintelt nog steeds. Als ik eraan denk, voel ik zijn scherpe tanden nog op mijn keel.
Het is het enige waar ik aan kan denken.
Ik had een fijne droom, maar zijn dringende lippen voelen beter dan half in slaap zijn. Hij gaat lager terwijl zijn handen over mijn benen strelen.
Ik krijg kippenvel. Ik probeer niet te laten merken dat ik wakker ben, maar ik weet dat hij het doorheeft. We spelen een spelletje en dat windt me enorm op.
Even houd ik mijn ogen dicht en probeer ik te vergeten waar ik ben, maar ik kan niet vergeten met wie ik ben.
Ik ruik hem, voel hoe hard hij is, zelfs als hij zich verplaatst om naar beneden te gaan...
Mijn ogen gaan open. Mijn hart bonkt in mijn borst. Het voelt goed dat hij weet dat ik wakker ben.
Al mijn zintuigen staan op scherp, tintelend bij elke aanraking. Sterker nog, ik weet wat hij wil zonder dat we iets zeggen.
Mijn bloed stroomt sneller. Vreemd genoeg voelt het als een gemis, als een ontbrekend lichaamsdeel. Hij is nu een deel van mij. Tot in mijn botten. Zijn zweet dringt door mijn huid heen.
Zijn lichaam is deel van het mijne. En het mijne is van hem.
Onze band is zo sterk dat ik mijn gedachten nauwelijks van de zijne kan onderscheiden, maar iets aan hem lijkt...
Anders.
Ik snak naar adem als een sterke, vreemde energie om ons heen beweegt tot het in de lucht gonst als elektriciteit. Schokken gaan als waarschuwing over mijn rug.
Ik kan niet plaatsen waar het ongemakkelijke gevoel vandaan komt.
Mijn huid prikt scherp als ik besef dat het van mijn partner komt.
De haren in mijn nek gaan overeind staan alsof er een roofdier in de buurt is. Alles in me voelt gespannen en alsof ik moet vluchten.
Het is alsof zijn geur op de een of andere manier is veranderd. Maar vreemd genoeg is dat niet zo. Hij ruikt nog steeds zoals altijd. Wild met een vleugje zoete bloemen en mannelijke kracht, allemaal door elkaar.
Ik voel hem dichtbij. Zijn gedachten gaan door mijn hoofd.
Dierlijk instinct neemt het over. Het is bijna te veel om te verwerken.
Ik probeer rustig te ademen en de verwarde gedachten in mijn hoofd op een rijtje te zetten. Plotseling wil ik heel graag wegrennen.
Het is alsof er iemand of iets anders in de kamer is. Een enorme aanwezigheid. Dreigend en overschaduwend.
„Partner,“ gromt mijn wolf zachtjes. Geruststellend. „Partner zal ons geen pijn doen. Je bent veilig.“
Zelfs terwijl ze me dit vertelt, tintelt mijn huid. Ik ben me zeer bewust van een grote hand die over mijn lichaam omhoog glijdt en op mijn keel rust.
De aanraking is niet zacht. Het is een stevige greep die mijn hart sneller doet kloppen. Er zit spanning in de beweging.
Zijn duim wrijft heen en weer over de gevoelige plek waar zijn tanden gisteravond een afdruk hebben achtergelaten, waardoor ik tussen mijn benen warm word. De drang om te paren overheerst bijna mijn zorgen.
Mijn lichaam spant zich aan terwijl ik probeer mezelf in bedwang te houden. Ik wil niet toegeven aan de honger die ik voel, of het loslaten. Het allemaal aan hem geven. Aeros. Maar ik kan het niet beheersen.
Het gevoel dat hij op de een of andere manier ontbreekt, blijft me dwarszitten. Ik heb hulp nodig. Misschien moet ik hulp gaan halen.
De mond van mijn partner blijft naar beneden gaan, over mijn heupbeen en naar de andere kant. Ik probeer niet te kreunen, bang en opgewonden tegelijk.
Gedachten aan vluchten worden onduidelijk. Ik wil hem zo erg, maar...
Ik knijp mijn ogen stijf dicht alsof dat het vreemde gevoel zou laten verdwijnen, maar zodra ik dat doe, lichten twee felrode ogen op in de duisternis achter mijn oogleden.
Ik voel me even doodsbang. Ik probeer mijn gespannen lichaam te ontspannen. Het lukt. De angst verdwijnt.
Het beeld van de rode ogen blijft als ik mijn ogen open.
Het is nog niet voorbij. Ik dacht van wel, maar dat is niet zo. De hand om mijn keel knijpt als ik sneller ga ademen. Aeros' hand... denk ik?
Ik hoop het. Ik weet het niet.
Een diepe grom klinkt achter in mijn hoofd en stopt alle andere chaotische gedachten. Een bekende stem die ik instinctief herken.
„Min kvinne. Min ástvinur. Ik heb zo lang geslapen.“ Het geluid is bovennatuurlijk. Bijna gewelddadig. Als ik me niet vergis, trillen de muren. Veranderen van vorm. Nee. Nee. Dat kan niet.
Wat is dit?
Waarom wil ik het? Het vocht tussen mijn benen. Alleen Aeros kan me zo laten voelen...
Is hij het?
Ik slaak bijna een zacht geluidje bij het opwindende geluid, maar gelukkig word ik weer voorzichtig. Waar is mijn wolf?
Ik ben hier. Wees niet bang.
Mijn hart bonst in mijn borst. Het accent van de stem is erg zwaar, rijk. Zijn donkere, diepe accent is niet dat van Aeros. Mijn borst gaat snel op en neer terwijl ik op het antwoord wacht.
Het kan Aeros niet zijn.
Of toch wel?
Mijn wolf neemt de geur van Aeros op, mijn partner, maar ze is voorzichtig. Maar mijn wolf vecht niet.
Ik kan de hypnotiserende onderwerping niet beheersen. Het is als een donkere, zware deken op mijn lichaam. Wat me nog banger maakt, is dat ze stil is. Kalm. Ik kan niet bewegen.
Ik ben gehoorzaam aan de aantrekkingskracht van de oude stem in mijn oren.
Ik open mijn ogen en kijk naar hem. Het is een vreemde die ik heel goed ken.
Ik huiver, niet alleen omdat hij in de binnenkant van mijn dij bijt met zijn lange scherpe tanden.
Zijn donkere haar bedekt zijn gezicht en verbergt zijn scherpe trekken. Hij lijkt de geluiden in mijn hoofd niet op te merken. Hij wil zijn hoofd niet optillen om me aan te kijken.
„Je beeft onder mijn aanraking,“ zegt de harde diepe stem opnieuw. „Ben je bang voor me, partner?“
„Wie... wie ben je?“ Ik wou dat ik dapperder klonk. Ik wou dat ik niet bijna hijgde van verlangen terwijl ik bang was. Wie ben je?
Mijn vraag wordt beantwoord met een donkere lach die meer op een grom lijkt.
„Min ástvinur,“ ademt hij, en ik schreeuw het uit als twee dikke vingers in me glijden en me wijd oprekken. „Je weet wie ik ben.“
Mijn rug kromt zich onder zijn aanraking. Zijn bekwame aanraking.
Mijn hersenen proberen het te begrijpen, maar het gevoel van zijn vingers en zijn grote aanwezigheid is het enige waar ik aan kan denken.
Ergens in mijn achterhoofd is het antwoord dat ik wil. Ben ik er klaar voor om het te accepteren? Als ik het voor mezelf kan toegeven, ben ik misschien beter af. Alsjeblieft. Alsjeblieft. Alsjeblieft.
Mijn wolf gromt zachtjes en geeft het antwoord in zijn oude taal.
„Zeg het, min ástvinur. Zeg mijn naam.“ Zijn woorden worden dieper. Eisen dat ik het zeg. Hij herhaalt... „Zeg het, min ástvinur. Zeg mijn naam.“
Een grote hand drukt op mijn buik en houdt me vast terwijl zijn brede borst dichterbij leunt. Hij neemt de controle over me. Ik kan niet bewegen. Ik kan niet. Wat gebeurt er met me? Wat is deze gedachtenlink? Waarom helpt mijn wolf me niet?
Ik adem snel en mijn vingers trillen, maar ik blijf ademen. Eén ademhaling. Twee ademhalingen. Drie.
Hij tilt een van mijn benen over zijn schouder, waardoor ik open lig. Niet dat ik wil bewegen. Die tastende vingers beginnen in me te bewegen, krullend om een plek te raken die mijn ogen doet wegdraaien.
Zijn vingers laten me kreunen als ik bijna...
“Fenrir!“ Ik kom zo dicht bij een climax.
Mijn uitbarsting laat Aeros stoppen met bewegen, en zijn vurige ogen kijken langzaam op naar de mijne. Hij pauzeert in een hurkende houding. Hij is een dier dat klaar staat om aan te vallen.
Ik stel me de rode kleur in zijn ogen voor voordat ik het zie. Als hij zijn donkere haar uit zijn gezicht duwt, is er geen twijfel mogelijk. Het felle rood in de ogen van mijn partner laat mijn hart een slag overslaan.
Ik ben nog steeds dicht bij een climax. Ik wil over de finish gaan terwijl mijn lichaam smelt.
De lippen van mijn partner krullen in een duivelse glimlach als hij zijn vingers uit me haalt. Plagend en dreigend tegelijk. Me uitdagend om iets te doen.
Het enige waar ik aan kan denken zijn die ontbrekende vingers en hoe graag ik ze terug wil waar ze waren.
Ik kijk met halfgesloten ogen toe hoe hij ze naar zijn mond brengt en een diep geluid in zijn keel maakt terwijl hij ze schoonzuigt. Ik adem zwaar. Hij is fascinerend en angstaanjagend. Krachtig.
Ik kan niet bewegen. Ik durf niet. Ik weet dat hij me kan en zal nemen.
„Heel lang heb ik ernaar verlangd je te proeven,“ zegt hij ruw. „Ik heb naar je aanraking verlangd. Je bent van mij, min ástvinur.“ Zijn ogen flitsen van verlangen. Ik geloof hem.
Hij kijkt naar mijn hele lichaam en stuurt een rilling tot in mijn tenen met zijn gefocuste blik. Een bezitterige grom komt uit zijn borst voordat hij zijn hoofd tussen mijn benen laat zakken.
Zijn lippen gaan open en ik snak zachtjes naar adem. Dan likt hij me langzaam van diep vanbinnen helemaal naar boven.
Ik denk dat ik flauw ga vallen. Hij kreunt in me en ik sta op het punt om...
Dan bijt hij in het zachte, natte vlees.
Ik schreeuw het uit, mijn rug komt los van het bed terwijl sterke krampen door mijn lichaam gaan. Ze rollen keer op keer door me heen. Het orgasme schudt me diep, en in één snelle beweging haalt hij zijn tanden eruit en draait me op mijn buik.
Ik hijg nog steeds als zijn sterke handen mijn heupen vastpakken voordat hij mijn achterwerk hoog in de lucht tilt, en mijn hart gaat sneller kloppen als ik voel dat hij naar me kijkt. Mijn vingers krullen in de lakens.
Hij ademt net zo zwaar als ik.
„Så våt for meg, min ástvinur,“ kreunt hij terwijl hij mijn natte delen begint aan te raken.
Ik voel hem naar me kijken, dit moment rekken en van elke seconde genieten. Ik weet dat als hij zichzelf loslaat op mij, hij niet zacht zal zijn. Ik heb het nodig.
Zijn zware hand rust op mijn nek en duwt mijn bovenlichaam in het bed. Ik vecht er niet tegen. Misschien zou ik dat moeten doen.
Zijn bewegingen zijn controlerend, dominerend en... ik vind het lekker. Ik vind het echt lekker.
Ik kreun als zijn harde deel mijn ingang raakt, en ik probeer naar achteren te bewegen om hem in me op te nemen, maar hij houdt me volledig stil. Een grom vormt zich in mijn keel.
Ik hoor zijn hete ademhaling, voel het op mijn rug. De gespannen spieren van mijn partners benen raken de mijne. Hij duwt mijn knieën verder uit elkaar. We voelen ons allebei zeer dringend.
Ik buig naar achteren om hem aan te moedigen als ik voel dat hij beweegt om zichzelf in mij te plaatsen. Mijn hart klopt zo luid in mijn oren dat ik de klop op de deur nauwelijks hoor.
Mijn partner gromt boos en koude lucht stroomt over mijn achterwerk als hij van het bed stapt. Zijn luide voetstappen verraden hoe boos hij is over de onderbreking. Ongecontroleerde woede.
De woede van een god.
Het gevoel van verlangen verdwijnt snel als ik besef dat dit snel fout kan gaan. Wie er ook achter die deur staat, weet niet wie er nu in deze kamer is.
Ik weet niet of hij zichzelf in bedwang zal houden.
Hij zou kunnen doden en ik zou niets kunnen doen om hem tegen te houden.
„Nee! Wacht!“ roep ik, en hij draait zich om om me aan te kijken. „Breng Aeros terug. Nu.“
„Nee.“ De uitdaging ligt in zijn ogen. Hij wil dat ik tegen hem in ga. Ik probeer niet te beven als ik bedenk wat er zou kunnen gebeuren als ik dat doe.
„Nu. Ik heb hem nodig.“ Ik zie de woede even in zijn ogen flitsen. De razernij die hij ieder ander zou tonen die zo brutaal sprak. Hij draait zich naar me toe en ik probeer niet naar beneden te kijken naar zijn indrukwekkende formaat.
Hij snauwt voordat hij naar me toe loopt. Ik houd mijn adem in als zijn hand door mijn haar gaat voordat hij het stevig vastpakt en mijn hoofd naar achteren trekt zodat ik naar hem opkijk.
De beweging maakt me gespannen van verwachting. Ik voel hoe nat de lakens onder me zijn.
„Nodig? Je weet niet wat nodig is, min ástvinur.“ Een kleine glimlach raakt zijn lippen. De lippen van mijn partner, maar een glimlach die ik niet helemaal herken. „Maar dat zul je wel. Oh, dat zul je zeker.“
Hongerige, bovennatuurlijke ogen staren me slechts een moment aan voordat zijn mond op de mijne neerdaalt. De kus is niets zoals die van Aeros, zacht en zoet. Nee, deze kus is alleen maar tanden en tong. Ruw en rauw.
Ik kan nauwelijks ademen terwijl zijn tong blijft bewegen. De harde zoetheid bouwt iets in me op. Hij beheerst mijn gezwollen mond volledig met straffende kracht.
God, ik haat het. Maar verdomme, wat hou ik ervan.
Als hij eindelijk wegtrekt, gromt hij opnieuw, zijn spieren bewegen onder zijn huid. Zijn gemene glimlach laat me weten dat zijn seksuele verlangens volledig op zijn voorwaarden zijn.
Zijn vernauwende ogen kijken naar me en een strakke grijns bedekt zijn gezicht. „Ik zal gaan. Voor nu. Maar weet dit, kleintje, ik zal altijd net onder de oppervlakte zijn, en ik zal nemen wat van mij is.“
Er is een plotselinge verandering in de lucht voordat Aeros' ogen weer normaal worden. Ik voel de echo van de verschrikkelijke woorden door mijn ziel gaan.
Aeros' sterke aanwezigheid vult de kamer.
Zoete opluchting en smakelijke naschokken van genot gaan over me heen. Iets anders... ik zou het geen angst noemen, maar een gezond respect voor een verborgen beest, beweegt langs mijn armen en benen.
Terwijl ik de harde brok in mijn keel wegslik, reik ik naar hem. „Aeros?“
Hij geeft me een zachte glimlach voordat hij mijn hand pakt en kust. Staand over me heen ziet hij eruit alsof hij net wakker is geworden uit een goede nachtrust.
De zachte blik vertelt me alles wat ik moet weten over wat hij weet. „Ja, mijn lief?“
Er klinkt opnieuw een klop, luider deze keer, op de deur. Aeros kantelt zijn hoofd nieuwsgierig voordat hij een deken om zijn onderlichaam wikkelt.
Hij loopt op zijn eigen manier. Ontspannen en kalm. Ik zou me misschien beter voelen als ik niet net iets onder ogen had gezien dat me zonder nadenken had kunnen doden.
En bijna...
Als hij de deur opendoet, herken ik meteen Inga's stem, en Aeros gromt alleen maar als antwoord op wat ze ook zegt voordat hij haar binnenlaat.
Een paar andere vrouwen komen achter haar aan en beginnen de grote badkuip leeg te maken voordat ze hem weer vullen met schoon, heet water.
„Dacht dat jullie misschien nog een bad nodig hadden,“ glimlacht Inga warm terwijl ze me knipoogt.
Mijn wangen worden warm bij wat ze suggereert, maar ze geeft me alleen nog een kleine glimlach voordat ze weer naar Aeros kijkt. Hij lijkt zich niet bewust van de interactie.
Als je eens wist.
Mijn lichaam verlangt nog steeds naar een nieuwe ontlading, maar mijn hoofd denkt aan al het andere.
„Koning Ulfhednar, Alfa Rowan heeft gevraagd om u te zien. Hij is erg gretig om met u te praten. Het feest begint over twee uur.“ Inga knikt in een kleine buiging en geeft Aeros schone kleren.
Mijn partner knikt gedachteloos voordat hij de kleren uit haar handen aanneemt. Hij blijft me van opzij aankijken.
Inga geeft me een laatste glimlach voordat zij en de andere vrouwen vertrekken. Ik denk dat ik een zacht lachje hoor achter de gesloten deur.
Ik stap uit bed en loop naar Aeros toe. Hij ziet er goed uit. Normaal. „Weet je zeker dat je hier klaar voor bent? Alles gaat zo snel. Ik... ik maak me zorgen om je.“
Op meer manieren dan één. Kan ik het hem zelfs vertellen?
Hij buigt zijn hoofd en kust me langzaam, laat zijn zachte tong lui over de mijne glijden. Ik laat het zo lang mogelijk doorgaan.
Na een paar momenten trekt hij zich terug en legt zijn voorhoofd tegen het mijne. „Ik ben er klaar voor. Meer dan klaar. Zolang jij bij me bent, zal ik altijd klaar zijn voor alles.“
Mijn hart komt eindelijk tot rust. Stopt met zo snel te kloppen.
Voor nu.
Hij drukt me tegen zijn borst voordat hij me optilt. Hij is stil terwijl hij me naar de badkuip draagt en ons langzaam in het warme water laat zakken.
Zijn lippen drukken tegen zijn markering op mijn keel, en ik leun met mijn hoofd achterover tegen zijn stevige borst. Hij is helemaal koele beheersing en donkere warmte, alsof er niets mis zou kunnen zijn.
Ik zucht tevreden, maar ik kan niet ontkennen dat ik me een beetje zorgen maak over wat er eerder is gebeurd.
Zelfs nu ik mijn ogen sluit, branden die hongerige, rode ogen in mijn gedachten en herinneren me aan het beest dat net onder de oppervlakte wacht.
