Wanneer de Duisternis Roept
Auteur
Lezers
97,1K
Hoofdstukken
43
Chasing Cars
„Ik wil niet naar een eng huis verhuizen waar iemand is vermoord,“ klaagde ik tegen Haylee terwijl we de keukenvloer dweilden. „Ik wil hier bij jou blijven.“
Ze stopte met de emmer in haar hand. „Wat? Wat bedoel je? Wat is daar gebeurd?“
„Weet je dat niet? Het was maandenlang het enige waar onze moeders over praatten. Virginia Cole heeft er een heel boek over geschreven.“
„Ik negeer mijn moeder meestal,“ zei Haylee. „Bovendien is lezen meer iets voor mijn moeder.“
„Ik heb het boek ook niet gelezen,“ gaf ik toe terwijl ik de dweil tegen de muur zette. „Maar ik heb wel wat details op internet opgezocht. Ze zijn gruwelijk.“
„Gruwelijk?“ herhaalde Haylee, en ze klonk geïnteresseerd. „Vertel me meer.“
„Nou, mensen die erbij waren, zeiden dat de Johnsons een heel normaal gezin waren. Maar op een nacht kwam de oudste dochter thuis. Ze ontdekte dat haar hele familie was vergiftigd.“
Haylee hapte naar adem. „Arme meid! Was zij de enige die het overleefde?“
„Nee, haar broer bleef ook leven. Maar de nieuwsberichten gaven geen details over hem. Hij was toen nog een kind.“
„Zijn ze er ooit achter gekomen wie het heeft gedaan?“
„Het was een van de dochters,“ vertelde ik haar. „Ik geloof dat ze Melinda heette. Mensen zeggen dat ze problemen had met haar mentale gezondheid.“
„Hebben ze zo besloten dat zij het was?“ vroeg Haylee. Ze klonk ontevreden en voegde eraan toe: „Mentale problemen hebben, maakt je nog geen monster.“
„Nee. Maar het is moeilijk te bedenken dat er zoiets ergs is gebeurd in zo'n mooi huis,“ zei ik.
„Ik heb online foto's van de plek gezien. Ik zou daar heel graag willen wonen,“ bekende Haylee. Toen voegde ze er snel aan toe: „Maar ik zou jou niet inruilen om daar te mogen wonen. Bah, ik word er misselijk van.“ Ze keek me met grote ogen aan. „Wat moet ik zonder jou doen?“
„Misschien ben je nu eindelijk dapper genoeg om Payton mee uit te vragen. Ik ben er niet meer om je tegen te houden,“ antwoordde ik.
Payton was een jongen uit ons leerjaar. We vonden hem allebei al leuk sinds ons eerste jaar op de middelbare school. We hadden besloten om nooit met hem te daten, zodat we vriendinnen konden blijven.
„Dharma, als ik moest kiezen tussen jou en Payton, zou ik altijd voor jou kiezen,“ zei ze als een trouwe vriendin.
„Wat als er twee van hem waren?“ antwoordde ik, terwijl ik mijn wenkbrauw optrok.
Haylee pauzeerde en beet op haar onderlip. Ze deed alsof ze erover nadacht. Door haar grappige gezicht barstte ik in lachen uit.
Voordat ik meer over het idee kon zeggen, stond mijn moeder in de deuropening. „Je hebt een plekje in de hoek overgeslagen,“ zei ze. Ze wees naar de brandschone vloer.
Haylee zuchtte terwijl ze met de dweil over de plek ging.
„Waarom moest je verkopen aan mensen die op elk klein dingetje letten?“ klaagde ik. Ik trok mijn rubberen handschoenen uit. Ik gooide ze in de emmer waar we de rest van onze schoonmaakspullen bewaarden.
„Omdat ze de volledige prijs wilden betalen,“ antwoordde mijn moeder terwijl ze de kamer bekeek. Ze leek tevreden en keek weer naar mij. „Heb je eraan gedacht om de dozen met spullen om weg te geven af te leveren?“
„Dat hebben we vanmorgen gedaan. Maar om eerlijk te zijn, heb ik de meeste spullen van Dharma gehouden,“ grapte Haylee. Ze streek haar lange, blonde haar over haar schouder. „Ik ben een heel goed doel.“
Mijn moeder probeerde streng naar Haylee te kijken. Maar ze kon een kleine glimlach niet onderdrukken. „Ik denk dat ik jou het meeste ga missen.“
„En ik ga jullie ook missen, mevrouw Dupree!“ riep Haylee. „Ik kan niet geloven dat ik mijn laatste jaar van de middelbare school zonder Dharma begin.“
Toen Haylee dit zei, voelde mijn maag even raar. Haylee en ik waren al sinds mijn eerste schooldag beste vriendinnen. Onze vriendschap had elke fase van mijn leven doorstaan.
We waren samen door de puberteit gegaan. Toen het grootste deel van mijn klas zenuwachtig was om met de middelbare school te beginnen, voelde ik me veilig. Ik wist dat Haylee naast me zou staan.
Maar dit jaar zou ik naar een nieuwe school ver weg gaan. Haylee zou er niet zijn om me moed in te spreken.
Er brandden tranen in mijn ogen. Haylee zag dit en haar ogen werden ook vochtig. Maar voordat we allebei heel hard begonnen te huilen, greep mijn moeder in.
„Jullie kunnen elkaar nog steeds spreken en zien,“ zei ze vriendelijk. Ze sloeg een beschermende arm om mijn schouder. „En tijdens de schoolvakanties kunnen we een vliegticket voor Haylee kopen, zodat ze op bezoek kan komen.“
„Maar ik wil niet verhuizen,“ zei ik stellig. „En al helemaal niet naar een huis waarvan mensen zeggen dat het er spookt.“
„Het spookt niet in het huis. Tenminste, nu niet meer.“ Mijn moeder grinnikte even. „Volgens Virginia kwamen ze erachter waarom er zoveel spoken waren. Sindsdien is het rustig geweest.“
„Rustig?“ zei Haylee. „Dat betekent alleen maar dat de spoken slapen. Ze wachten tot ze een tienermeisje kunnen vinden om op te eten!“
Ik porde haar in haar zij. „Doe niet zo dramatisch.“
„Het huis is heel mooi,“ zei mijn moeder. „En door de nieuwe regels kreeg ik een vergunning voor een bedrijf op de begane grond. Zo ben ik nooit ver bij Dharma of thuis vandaan.“
Ik deed mijn best om geen lelijk gezicht te trekken. Mijn moeder dacht dat dit iets goeds was. Maar ik was het daar helemaal niet mee eens. Geen enkel kind wil dat zijn ouders hem de hele tijd in de gaten houden.
„Als de benedenverdieping wordt gebruikt voor jouw dokterspraktijk, waar gaan wij dan wonen?“ vroeg ik streng.
„Alleen de formele kamers en één badkamer voor gasten zijn voor het bedrijf. Er is een woonkamer, nog twee badkamers, een keuken en vijf slaapkamers. Dat is genoeg ruimte om in te wonen,“ zei mijn moeder snel. Ze liet merken dat ze geen gezeur meer wilde horen.
We hadden het hier al heel vaak over gehad. Ik dacht dat ze er moe van werd.
„Goed,“ zei ik, en ik gaf het op. „Dat betekent dat we één kamer speciaal voor Haylee kunnen bewaren.“
„Ik kan wat spullen van mezelf opsturen met de post, als je de kamer persoonlijk wilt maken,“ stelde ze voor.
„Dit kan een leuk avontuur voor ons allemaal zijn,“ zei mijn moeder. Ze opende haar armen zodat we elkaar een snelle groepsknuffel konden geven.
Toen ze ons losliet, zei ze: „Nu het schoonmaken klaar is, moeten we opschieten. Ik wil voor morgenavond bij het huis aankomen. Haylee, kun jij Dharma helpen om de rest van onze tassen naar buiten te dragen? Dan doe ik de deuren op slot.“
Met tegenzin liep Haylee achter me aan naar de voordeur. Daar stonden de rest van de tassen. „Dit is zo oneerlijk,“ klaagde Haylee. Ze hing mijn kleine tas over haar schouder. „Ik wou dat ik met je mee kon gaan.“
„En je kans met Payton missen?“ plaagde ik, terwijl ik de deur opende.
„Jij verhuist naar Californië. Dat is het land van de mooie mensen,“ zei Haylee. „Je zult jongens ontmoeten die veel beter zijn dan Payton.“
„We verhuizen niet naar Hollywood,“ herinnerde ik haar eraan. „De jongens in onze nieuwe buurt zijn waarschijnlijk net zo saai als de jongens hier.“
„Binnenkort moeten we de jongens van onze leeftijd mannen gaan noemen,“ merkte Haylee op.
„Nee, het blijven nog steeds jongens,“ zei ik. We legden de tassen in de kofferbak van mijn moeders auto en gooiden de klep dicht. „Bovendien denk ik niet dat ook maar één van hen mij leuk zal vinden.“
Haylee lachte hard en schudde haar hoofd. „Met jouw donkere haar en felgroene ogen? Ik snap niet hoe een man jou kan weerstaan.“
Ik keek naar Haylee. Ik genoot van haar blauwe ogen, blonde haar en typisch Amerikaanse schoonheid. Ik was altijd jaloers op haar geweest. Ze paste namelijk altijd zo makkelijk in de groep op school.
Mijn vader kwam uit een Europese familie. Maar mijn moeder kwam uit India. Ze viel heel erg op in ons dorp. Ik had haar donkere haar en mooie bruine huid gekregen. Ik had de gezichtsvorm en de groene ogen van mijn vader.
Mijn moeder vroeg me vaak om haar in de ogen te kijken. Ze zei dan dat ze daarin een klein beetje van mijn vader kon zien.
„Verhuizen naar een plek met veel verschillende soorten mensen is misschien een voordeel,“ zei Haylee. „De meeste boerenjongens hier weten niet wat ze met een meisje zoals jij aan moeten.“
„Ik zou ook niet weten wat ik met hen aan zou moeten,“ zei ik zachtjes. Mijn moeder stond nu op de stoep. Ze had moeite met het slot van de voordeur.
Het slot was verroest omdat het jarenlang niet was gebruikt. Niemand in ons dorp draaide zijn deur dubbel op slot. Voor ons als kinderen was dat prima. Dat onze ouders niet goed op onze veiligheid letten, kwam goed uit als we stiekem het huis uit wilden sluipen.
Eindelijk kreeg mijn moeder het slot dicht. „Het zal moeilijk worden om de gewoonte te krijgen dat we 's nachts onze deuren op slot moeten doen,“ zei ze.
Haylee leunde naar me toe en grapte: „Jij kunt nu niet meer laat thuiskomen.“
Ik schudde mijn hoofd. „Dat maakt niet uit. Er is toch geen Haylee meer om plezier mee te maken.“
Haar ogen werden weer nat toen ze me heel stevig knuffelde. „Ik kom je bezoeken zodra ik de kans krijg.“
„Beloof je dat?“
„Ik beloof het,“ zei ze stellig. „Nu kun je maar beter gaan. De zon gaat onder en de nacht komt eraan...,“ kondigde ze aan met een dramatische stem. Ze probeerde de sfeer wat beter te maken.
„Haylee, ik weet niet wat we zonder jou moeten doen.“ Mijn moeder liep naar haar toe. Ze gaf haar een afscheidsknuffel.
„Ik ga u ook missen, Deva,“ bekende ze. Ze sloeg haar armen om mijn moeder heen. Toen vroeg ze: „Is het goed als ik Deva tegen u zeg?“
„Alleen voor deze ene keer,“ grapte mijn moeder terwijl ze Haylee losliet. Ze draaide zich naar mij om en vroeg: „Ben je er klaar voor?“
Hoewel ik er helemaal niet klaar voor was, knikte ik toch. Toen draaide ik me om naar Haylee. „Ik zal je de hele reis appen.“
„Maar niet na tien uur,“ waarschuwde Haylee me. „Ik heb morgen de eerste dag van mijn nieuwe werk. Mijn moeder vermoordt me als ik te laat ben.“
Mijn moeder ging op de bestuurdersstoel zitten en startte de auto. Dat was het teken dat het tijd was om te gaan. Ik stapte in en deed het raam omlaag. Zo konden Haylee en ik verder afscheid nemen.
„Ik zal je elke dag appen,“ zei ik.
„Dat kun je maar beter doen!“ riep Haylee. Ze zwaaide terwijl ze met de auto mee over straat rende.
Ik stak mijn hand uit het raam. Ik zwaaide totdat mijn moeder de grote weg opreed en ik Haylee niet meer kon zien.
Ik zuchtte. Ik concentreerde me maar op de weg die snel voorbijvloog. „Waarom moeten we verhuizen?“
Mijn moeder kneep haar handen wat strakker om het stuur. „Dharma... we hebben het hierover gehad.“
„Ik weet het, ik weet het...,“ klaagde ik. „Het spijt me. Ik zal er niet meer over beginnen.“
Ik wist heel goed waarom mijn moeder een nieuwe start wilde. Nadat mijn vader stierf, werd ze stil en teruggetrokken. Ze sloot haar dokterspraktijk. Ze ontsnapte aan de wereld door boeken te lezen.
Zo was ze achter Virginia Cole en het oude spookhuis van de schrijfster gekomen.
En nu was het ons oude spookhuis.
