Wanneer de Nacht Valt
Auteur
Nureyluna
Lezers
🔥43,1M
Hoofdstukken
44
1: Hoofdstuk 1
WAARSCHUWING EROTISCHE INHOUD
Beste lezers,
Dit is een erotisch verhaal met veel opwindende situaties en sensuele ontwikkelingen. Hou daar rekening mee tijdens het lezen.
***
JASMINE
Theodore Jefferson.
Iedere man wilde hem zijn.
Elke vrouw wilde met hem naar bed.
Hij was de machtigste man in de VS - zonder enige twijfel .
In de loop van zijn carrière verdiende hij miljarden dollars, maar zijn zakelijke belangen bleven gehuld in geheimzinnigheid.
Zijn rijkdom was echter niets vergeleken met zijn lichaam.
Hij had een lichaamsbouw die Griekse goden zou doen blozen.
Hij stond op de covers van tijdschriften van Berlijn tot San Francisco.
Maar zijn aantrekkingskracht ging verder dan zijn uiterlijk.
Hij was een mysterie, een raadsel.
Niemand wist precies waar hij woonde.
Of hij getrouwd was, of hij kinderen had.
Paparazzi die te dichtbij kwamen, verdwenen plotseling.
Welke mysteries verscholen zich achter die ijzige , gevaarlijke ogen?
"Jasmine, doe open! Nu!"
Het gebons op mijn deur deed me opspringen. Ik gooide het tijdschrift Time met het gezicht van Theodore Jefferson op de voorkant, opzij.
Ik kreunde. Ik kende de stem van degene die op mijn deur bonkte. De duivel was hier.
Ik verzamelde al mijn kracht en opende de deur van mijn appartement. Ik gaf mijn huisbaas een strakke glimlach en plofte neer op de zitzak, in de veronderstelling dat hij niet snel weg zou gaan.
"Je kunt net zo goed gaan zitten. Je hoeft je niet als gast te gedragen."
Hij ging op de bank zitten met zijn gezicht naar me toe. "Wanneer ga je me betalen?"
Tot zover de beleefdheden.
"Alex, je weet al van mijn situatie. Ik ben mijn baan kwijt en ik zit behoorlijk krap. Ik heb geen cent op mijn bankrekening," zei ik fronsend.
Nooit in mijn leven had ik gedacht dat ik dagen zoals deze zou meemaken.
Ik had als kok gewerkt voor een goed salaris, maar mijn klootzak van een chef had gedreigd me te ontslaan als ik niet met hem naar bed ging. Ik deinsde terug, herinnerde me zijn wreedheid en hoezeer het me speet voor zijn onschuldige vrouw - ze had geen idee.
Voordat hij me kon ontslaan, had ik zelf ontslag genomen, wat zijn mannelijke ego had aangetast . Uit wraak had hij ervoor gezorgd dat ik geen andere baan kon krijgen .
"Je bent al drie maanden te laat. Het kan me niet schelen of je een baan hebt of niet, ik wil gewoon mijn geld. Als je eind volgende maand niet betaalt, lig je eruit."
Ik zuchtte en knikte verdrietig. Hij stond op en stormde mijn appartement uit.
Ik kreunde toen ik dacht aan de rekeningen die ik moest betalen. Ik had niet genoeg geld om ze allemaal te voldoen .
Mijn lege koelkast moest dringend gevuld worden. Ik was verslaafd geraakt aan instant noodles, omdat dat het enige was dat ik me kon veroorloven. Waarom had ik al die maanden dat ik werkte geen geld gespaard?
Omdat je al die kleren wel moest kopen. En al die sieraden !
Er zat niets anders op dan te huilen.
Ergens tussen de rommel van mijn appartement begon mijn telefoon te rinkelen. Ik slaagde erin hem te vinden en op te nemen voor hij stopte met overgaan .
"Hallo?" Wie belde me op dit tijdstip ?
"Hallo, mevrouw Gibson. Mijn naam is Iris White. De reden dat ik contact met u opneem is omdat we een baan hebben, waarvan ik denk dat u die wel kunt gebruiken ," zei de dame aan de andere kant.
Ik trok de telefoon weg van mijn oor en controleerde het nummer van de beller. Het zag er niet uit als een spam telefoontje.
"Oké... Wat voor soort baan is het?" vroeg ik haar. Ik kon me niet herinneren dat ik onlangs gesolliciteerd had .
"Mevrouw Gibson, als u vrij bent, kunnen we dan afspreken? Ik leg de details liever persoonlijk uit."
"Natuurlijk, dat denk ik wel. Stuur me de locatie."
Zodra ik het gesprek had beëindigd, ontving ik een bericht van de mysterieuze dame. Als ik me in een betere situatie had bevonden , zou ik het gesprek zijn vergeten zodra ik het had beëindigd. Ik zou nooit met een willekeurige vrouw afspreken die me zomaar had gebeld.
Maar ik zat in een uitzichtloze financiële situatie.
Ik waste mijn gezicht en trok een wit overhemd aan dat ik in mijn spijkerbroek stopte. Ik borstelde mijn kastanjebruine haar in een hoge paardenstaart en deed wat nude lippenstift op. Nadat ik mijn onweerstaanbare gele sandalen had aangetrokken, liep ik mijn appartement uit.
Gelukkig was het adres dat de mysterieuze vrouw me had gegeven niet zo ver van waar ik woonde, dus ik had genoeg benzine in mijn auto om heen en terug te rijden .
Toen ik op de locatie aankwam, opende ik de indrukwekkend uitziende voordeur en ging een kleine wachtruimte binnen. Ik stuurde de dame een berichtje - Iris - en ging zitten s.
Ik keek de wachtkamer rond, want er was niet veel anders te doen, en zag een sierlijke TJ in de muur achter de receptie gegraveerd. Het leek op een soort logo.
Wat was dit voor een mysterieuze organisatie? Ik had nog nooit een bedrijfslogo gezien dat er zo uitzag.
Het duurde niet lang voordat een slanke dame in stijlvolle kleding naar me toe kwam lopen. Ik was onder de indruk van de manier waarop ze gekleed was. Ze zag er stijlvol uit in vergelijking met mijn jeans en sandalen.
Ik stond op en we schudden elkaar de hand.
"Ik ben Iris. Ik ben blij dat je meteen kon komen ," zei ze, terwijl ze mijn kleren bekeek. Ze knikte met haar hoofd en leek het goed te keuren.
"Nou, ik moest wel, aangezien ik dringend een baan nodig heb."
Daar lachte ze zachtjes om.
"Ik weet alles over u, mevrouw Gibson. De reden dat ik u voor deze baan heb uitgekozen is vanwege uw vorige werk."
Ze ging zitten, sloeg haar benen over elkaar en ging rechtop zitten terwijl ze tegen me sprak.
Iets aan deze dame intrigeerde me.
"Ten eerste, wat voor soort baan is dit?" Ik wilde graag weten waar ik aan begon.
"Kinderopvang."
Ik keek haar aan alsof ze gek was geworden.
"Sorry dat ik het zeg, maar ik denk dat je me voor iemand anders aanziet," zei ik, terwijl ik dacht dat ik maar beter weer kon vertrekken.
Ze glimlachte subtiel naar me, wat eigenlijk een beetje onheilspellend was.
"Je werkte als chef-kok. Je verliet de baan vanwege je manager. Je bent vierentwintig jaar oud, nooit getrouwd. Je hebt rekeningen om te betalen en een negatief banksaldo. Heb ik dat allemaal goed?"
Mijn mond viel open en woede laaide in me op. Hoe durfde ze mijn persoonlijke zaken te onderzoeken?
"Kijk, mevrouw .... Iris, ik heb nu misschien geen baan en ik heb dan wel rekeningen om te betalen, maar ik zal de baan krijgen die ik nodig heb," antwoordde ik.
"Ik ben niet geïnteresseerd, of gekwalificeerd, om op iemand te passen," ging ik verder. "O, en trouwens, het is illegaal om iemand te stalken," eindigde ik verontwaardigd, terwijl ik opstond om weg te gaan.
"Ik geef je een miljoen dollar als je op mijn aanbod in gaat ."
Mijn mond viel weer open en ik keek de dame doordringend aan .
"Wat? Neem je me in de maling? Een miljoen dollar om te babysitten? Ben je gek geworden, of probeer je me te belazeren ?"
Iris trok een wenkbrauw op en grijnsde mysterieus , alsof ze hier echt van genoot.
"Mevrouw Gibson, ik probeer u niet voor de gek te houden. Het 'babysitten', zoals u het noemt , omvat het zorgen voor de voeding van de baby en een paar andere dingen."
"Zoals?"
"Als je klaar bent om de baan te accepteren, vertel ik je over de andere dingen."
Ik dacht erover na. Ik had in mijn hele leven nog nooit een miljoen dollar gezien. Als ik zoveel geld had, hoefde ik niet meer te werken voor klootzakken van managers of met dreigende huisbazen om te gaan. Ik zou mijn eigen bedrijf kunnen beginnen.
"Oké," stemde ik in, en ze haalde een dossier uit haar tas en legde het voor me neer.
"Dit is het contract, waarin staat dat je vanaf morgen voor de baby zult zorgen, voor minstens een jaar.
"Je moet onmiddellijk verhuizen naar de plek waar de baby zich bevindt. Je moet alle banden die je hebt verbreken en vertrekken zonder dat iemand weet waar je bent. Je telefoon mag je niet meenemen. Je krijgt een nieuwe."
"Maar... kan ik niet in mijn eigen huis blijven wonen? Ik kan elke dag naar het huis van het kind rijden."
"Nee, mevrouw Gibson. Het is een vertrouwelijke zaak, dus ik kan u op dit moment niet meer details geven, maar we willen niet dat u dagelijks reist."
Ik nam het contract door en las de voorwaarden.
"Oké. Waar moet ik tekenen?" Ik tekende de papieren voordat ik opstond.
"Onze chauffeur zal u morgenochtend ophalen om u naar uw nieuwe huis te begeleiden. Pak vanavond alles in wat u nodig hebt."
Ik nam afscheid en reed naar huis om te beginnen inpakken.
Ik hoefde niet echt banden met iemand te verbreken; er was niemand met wie ik close was. Ik had een paar vrienden op het werk, maar die had ik niet meer gezien nadat ik weg was gegaan . Ik was met vier jongens uit geweest, maar die relaties hadden hooguit een paar weken geduurd.
De helft van de meiden van mijn leeftijd die ik kende, gingen trouwen en ik had nog nooit een echt vriendje gehad. Ik had zelfs nog nooit seks gehad.
Als ik in de stemming was, keek ik naar pornofilmpjes, maar ik kon niet eens masturberen. Daar voelde ik me te verlegen voor, en dat was klote.
De slappe zoenen van die saaie jongens waren niets vergeleken met de kussen waarover ik in romans had gelezen. Ik was een enorme liefhebber van die erotische en BDSM-romans.
Ik pauzeerde bij het inpakken en mijn ogen dwaalden af naar het weggegooide tijdschrift dat op de grond lag.
De imposante blik t van Theodore Jefferson keek me aan. Ik kon het niet helpen, maar ik rilde.
Ik was mijn kleren en andere bezittingen aan het doorzoeken toen iemand luid op mijn deur klopte, waardoor ik opsprong.
"Binnenkort heb ik geld! Ik heb net een baan!" riep ik.
Toen ik geen antwoord kreeg, liep ik naar de deur om Alex te zeggen dat hij weg moest gaan.
Toen ik de deur open rukte, stond tot mijn verbazing niet mijn huisbaas op de stoep.
Het was Iris. Twee gespierde mannen met zonnebrillen en zwarte pakken stonden achter haar en keken naar binnen .
"Hé, Iris..."
"Ik hoop dat ik u niet stoor, mevrouw Gibson. Ik ben u nog een paar dingen vergeten te vertellen. Ik dacht dat ik u nu wel kon inlichten, als u tijd hebt t," zei Iris.
"Nee, nee... ik was net mijn koffers aan het pakken. Ik heb wel tijd om te praten ."
"Goed. Zorg ervoor dat u alles meeneemt wat belangrijk voor u is. U komt niet meer terug naar dit appartement."
Ik perste mijn lippen strak op elkaar terwijl ik naar Iris luisterde.
"Hmm. Dus, Iris, ik kan mijn appartement niet bezoeken als ik dat wil? Ik bedoel, misschien wil ik hier wel terugkomen op mijn vrije dagen," zei ik.
"Ik begrijp het, mevrouw Gibson, en ik verontschuldig me, maar u hebt het contract ondertekend. Ik kan er op dit moment niet over uitweiden, maar u kunt hier niet terugkeren. Ik hoop dat u begrijpt hoe belangrijk het is om alles mee te nemen wat u nodig heeft."
"Hmm... Oké, Iris."
Ik dacht dat ze weg zou gaan, samen met haar enge handlangers . Maar dat deed ze niet.
"O, en mevrouw Gibson, neem alstublieft niets anders mee dan uw kleren, belangrijke documenten en persoonlijke bezittingen. Alles wat u verder nodig hebt, is aanwezig in het huis. U hoeft zich nergens zorgen over te maken."
Ik voelde me een beetje ongemakkelijk en knikte.
Ik probeerde de deur te sluiten, maar een van de gespierde bodyguards hield hem open met zijn imposante arm.
"Wat doe je?" vroeg ik nerveus, terwijl ik van hem naar Iris keek.
Iris grijnsde naar me voordat ze over de drempel mijn appartement binnenstapte.
"Ik ben bang dat het plan is veranderd. U gaat meteen met ons mee."
Pro Tip!
Je kunt kortingen, aanbiedingen en de laatste updates vinden op onze https://www.facebook.com/groups/galatea.stories
groep! Word vandaag nog lid van onze community!
