Rebel Souls MC (Nederlands) Book 2
Auteur
Violet Bloom
Lezers
16.4K
Hoofdstukken
22
In een wereld waar loyaliteit en liefde op de proef worden gesteld door broederschap en de chaos van rivaliserende bendes, banen Hawk en Charlotte zich een weg door het gevaarlijke leven van motorclub Rebel Souls. Wanneer Hawk Charlotte, de dochter van de burgemeester, claimt, krijgt hun relatie te maken met jaloerse exen, clubpolitiek en gewelddadige confrontaties. Te midden van alle onrust moeten ze beslissen of hun liefde sterk genoeg is om de gevaren van het Rebel Souls-leven te doorstaan.
Hoofdstuk 1.
Boek 2:Onzichtbare Vlammen
Havik
Verdorie. Het zou een lange dag worden. Te lang.
Mijn beste vriend ging trouwen. Nathan was eindelijk met Rachel in het huwelijksbootje gestapt. Het had hem langer gekost dan het mij zou kosten als ik de ware Jakob zou vinden.
Nathan en Rachel waren de enigen die wisten wat ik echt wilde. Nodig had. Naar verlangde.
Door mijn reputatie vonden anderen het moeilijk te geloven dat ik er klaar voor was om me met één vrouw te settelen, maar dat was ik wel. Ik was ooit eerder ook al zover geweest, lang geleden, maar zij had mijn hart gebroken.
Veel drank en vele nieuwe vrouwen hadden het gebroken hart gelijmd, maar ik was nog steeds van de ene vrouw naar de andere gehopt.
Brenda was de enige vrouw die ik meer dan één keer had gezien, maar zij was niet de ware. Ze was knap en ik mocht haar graag, maar het was geen liefde. Dat zou het nooit zijn geworden.
Toen ze dacht dat ze zwanger was, sloeg de schrik me om het hart. Ik had altijd een condoom gebruikt. Altijd. Ik kwam ook nooit in haar klaar. Alleen ergens boven de taille. Borst, mond, gezicht.
Ja, ik weet het. Ik was een eikel.
Ik zou het juiste hebben gedaan, met haar zijn getrouwd en voor haar en ons kind hebben gezorgd. Maar de dokter die haar vertelde dat de test fout was, was het beste nieuws dat ik ooit had gehoord.
En sindsdien had ik geen seks meer gehad. Bijna zes lange maanden zonder seks.
De volgende vrouw met wie ik het bed zou delen, zou de laatste zijn. De enige met wie ik ooit de liefde zou bedrijven. Want hoewel ik veel seks had gehad, was dat het enige wat ik nog niet had gedaan.
'Hier,' zei ik, terwijl ik mijn gedachten terugdwong naar het hier en nu en Nathan de heupfles overhandigde.
'Nee,' zei hij, zijn hoofd schuddend. 'Ik wil helder blijven hiervoor.'
'Voor het geval ze probeert de benen te nemen?'
'Dat zal ze niet doen.'
Ik lachte terwijl Bender gromde. We hadden een kleine weddenschap lopen. Ze had al drie keer geprobeerd bij hem weg te rennen. Gelukkig hield hij van achter haar aan jagen.
'Ze is nu te langzaam nu ze zwanger is,' zei Bender.
'Ze is pas twintig weken.'
Na hun echo gisteren hadden ze de naam van hun zoon aangekondigd. Storm.
Wat voor naam is dat? Hawk zou veel beter zijn geweest, wat ik ze ook had verteld.
'Je moet iets doen om tot rust te komen,' zei ik. Zijn zenuwen gierden zo door zijn lijf dat het mij ook nerveus maakte. 'Een borrel zal helpen. Of een jointje.'
'Rachel zal door het lint gaan als ik niet nuchter ben hiervoor. Eerlijk gezegd heeft ze al vaak gedreigd me droog te laten staan tot de baby geboren is. Ik wil haar geen stok geven om mee te slaan.'
Schijterd.
Wie ik ook zou krijgen, ze moest maar weten dat ik de broek aan had. Ik zou het niet anders willen.
Het is niet omdat ik niet van vrouwen hou. De baas zijn zou de enige manier zijn waarop ik haar veilig zou kunnen houden. En zodra ik haar eindelijk had gevonden, zou dat mijn enige prioriteit zijn.
'We zouden kunnen gaan rijden?'
Nathan keek naar zijn kleren. Ze waren niet echt anders dan wat hij normaal droeg, alleen nieuwer en schoner.
Een zwarte spijkerbroek verving zijn gebruikelijke vervaagde blauwe. In plaats van een wit t-shirt droeg hij een wit overhemd, eentje dat hij zeker niet zelf had gestreken.
Daaroverheen droeg hij zijn leren vest. Precies zoals het hoorde.
Hij wilde zijn kleren niet vies maken. Dat was schattig.
Hij had ook niet zo veel op zijn motor gereden als normaal sinds Rachel zwanger was.
Hij liet haar niet achterop zijn motor zitten, en omdat ze bijna altijd samen waren, zat hij bijna altijd in zijn truck.
Ik zou de getuige zijn op deze bruiloft. Bender was een bruidsjonker en Hands ook. De rest van de broers mocht gewoon achterover leunen, zuipen en genieten.
Ze keken ernaar uit dat Rachel's vrienden en familie zouden komen. Nieuwe vrouwen om mee te praten, met andere woorden. Maar Rachel's enige familie was de motorclub, en haar drie vriendinnen waren allemaal gelukkig bezet.
JJ, onze clubadvocaat, was de eerste dag al samen met haar vriendin Chrissy, ook een advocaat.
Zodra ze waren vertrokken - met sterretjes. Serieus, wie verzint zoiets? Zodra ze weg waren, zou JJ haar ten huwelijk vragen. Hij had toestemming gekregen van Nathan en Rachel.
We wisten allemaal dat ze ja zou zeggen. Ze was een van de bruidsmeisjes.
Jamie was Rachel's getuige. Ze waren hun hele leven al vriendinnen, samen opgegroeid in een club zoals Nathan en ik dat hadden gedaan. Ze was gelukkig samen met Annie, het stille kleine roodharige meisje.
De jongens zouden teleurgesteld zijn als er vanavond geen nieuwe dames zouden opdagen. En ik zou ze allemaal uitlachen.
'Schietbaan?' stelde Bender voor.
'Goed idee,' zei ik.
'Laten we gaan.'
We volgden Nathan uit zijn kantoor, onze aangewezen plek voor de bruiloft.
We mochten niet naar het bargedeelte gaan, omdat dat werd voorbereid voor het feest erna. Want blijkbaar zouden we 'alles in de war schoppen'.
Gelukkig konden we via de achterdeur naar de sportschool en schietbaan lopen.
'Hoe lang hebben we voordat we weg moeten?' vroeg Nathan.
'Dertig minuten, Prez,' zei Hands.
Dertig minuten schieten. Dat was bijna net zo lekker als dertig minuten met een blonde die onder me kermde terwijl ik seks met haar had.
Bijna.
En alleen blondines. Sammie had brunettes voor mij verpest.
De schietbaan en sportschool roken naar een mix van zweet, schimmel, pis en kots. Het werd tijd dat we een van de nieuwe jongens hier lieten schoonmaken.
Ik maakte een mentale notitie om Joey er morgen heen te sturen. Of de dag erna. Hij zou morgen bezig zijn met opruimen na het feest van vandaag.
Rachel had vaak tegen me geklaagd - blijkbaar was een bruiloft geen feest. Maar er was alcohol, dansen, muziek. Het was een feest. Bruiloften kostten alleen veel meer.
Nathan opende de wapenkluis, koos een handpistool en geweer uit voordat hij naar een baan liep. We hielden rang, wat betekende dat ik de volgende was, dan Bender, en dan Hands.
Dertig minuten gingen snel voorbij, en toen de timer op Hands' telefoon afging en liet zien dat het tijd was om te vertrekken, mopperde ik een beetje.
Dit zou de eerste en laatste keer zijn dat ik een van deze idioten liet overtuigen om in de bruiloft mee te doen. Ik wed dat alle andere broers al goed op weg waren om lazarus te worden.
Hopelijk was niemand van hen dom genoeg om problemen te veroorzaken tijdens de ceremonie, anders zou Nathan hun patch afnemen en zou Rachel hun ballen in een glazen kast boven de open haard hangen.
Precies naast waar ze die van Nathan bewaarde.
We stapten in de nieuwe Expedition van de club. Het vuurgevecht een paar maanden geleden had de truck naar de filistijnen geholpen. We hadden het geld dat Seal had binnengebracht van zijn laatste beveiligingsklus gebruikt om de SUV te kopen.
Ze was enorm. En prachtig.
Ik gromde naar iedereen die haar wilde besturen. Een van deze idioten zou haar in de prak rijden. Dat wist ik gewoon.
Ik had ook een geen-seks-regel ingesteld. Ik wilde hier geen gebruikte condooms vinden. Nathan was het er meteen mee eens geweest, maar zodra de vergadering voorbij was, had hij gezegd dat die regel niet voor hem gold.
Ik reed naar de open plek waar mijn moeder en Nathans moeder ons vroeger naartoe brachten als er slechte dingen gebeurden met de motorclub toen we jonger waren.
Hij had Rachel hiernaartoe gebracht en ze had het geweldig gevonden. Nu was het hun plekje.
Het maakte me jaloers omdat zodra ik me realiseerde dat ik het echte werk wilde - huwelijk, toewijding en al dat soort dingen - ik meteen aan deze plek had gedacht.
Nu zou ik een andere moeten vinden. Ik hoefde mijn meisje hier niet naartoe te brengen om Nathan en Rachel al aan te treffen.
Vooral omdat ik kon garanderen dat ze de koffer in zouden duiken. Vooral als ik er niet was om het te stoppen.
Ik had er eigenlijk niet van genoten om ze te stoppen met seks hebben, zoals Rachel het noemde, maar toen ze zei dat ik ervan genoot, nou... toen begon ik ervan te genieten.
Ik had de gewoonte verplaatst naar de andere broers. Ik had altijd een grote grijns op mijn gezicht als ik ze kon onderbreken.
Ik won geen populariteitswedstrijden met deze nieuwe hobby, maar dat kon me niet schelen.
'Klaar?' vroeg ik toen ik de SUV voor de geparkeerde motoren parkeerde. We waren precies op tijd. Rachel zou over vijf minuten aankomen.
Chrissy was de coördinator, of hoe de persoon die dacht dat ze de baas was ook heette. Ze klopte op mijn raam en liet haar telefoon zien met de tijd. 17:51.
Oké, we waren een minuut te laat, en ik stond op het punt de wind van voren te krijgen.
Bender had in zijn planning niet nagedacht over de tijd die het zou kosten om alle wapens schoon te maken.
'We zijn er,' zei ik, terwijl ik de deur opende en eruit sprong.
'Te laat!' schreeuwde ze.
'Een minuut. Rustig aan.'
Ze keek me woedend aan. Ooit zou ik leren om een boze vrouw niet te zeggen dat ze rustig aan moest doen. Die dag zou vandaag niet zijn.
'Als ik harder had gereden, had ik hem niet veilig hier gekregen. Rachel zou dat niet leuk vinden.'
Toen ik haar bruid en beste vriendin noemde, ontspande ze. Maar slechts een beetje.
'Laten we gaan.'
Nathan had de hele tijd een domme glimlach op zijn gezicht. Hij was helemaal niet nerveus. De schietbaan had zijn zenuwen verholpen.
'Heb je de ringen?'
Ik voelde in mijn zakken en liet mijn gezicht bezorgd kijken. 'Shit. Nee.' Ik zwoer dat er bijna rook uit haar oren kwam. 'Grapje.' Ik grijnsde voordat ze kon ontploffen. 'Veilig en wel.'
'Geef me die van Nathan. Ik geef hem aan Jamie als ze hier zijn.'
'Hoe weet ik dat ik je kan vertrouwen?'
Met rollende ogen - is dat iets wat alle vrouwen doen? - hield ze haar hand op, palm open en wachtend.
Ik graaide in mijn zak en haalde de ring tevoorschijn die het oudste en kleinste teken van eigendom ter wereld liet zien: een trouwring.
'Dank je.' Ze stopte hem in de zak van haar jurk. Blijkbaar was dit ook een ding?
Terugdenkend aan het gesprek dat ze hadden gevoerd, luidruchtig, in de bar van het clubhuis over hoe de jurken zakken nodig hadden, begreep ik het gewoon niet.
Blijkbaar begreep ik het niet omdat de kleren van mannen altijd zakken hadden. En die van vrouwen niet. Wie had dat kunnen weten?
Rachel had het een leermoment genoemd en gezegd dat ik beter moest opletten zodat ze er zeker van konden zijn dat ik wist wat ik deed als ik mijn partner vond.
Ik was snel vertrokken.
'Hawk! Luister je?' snauwde Chrissy. 'Weet je wat je moet doen?'
'Achter Prez hier aanlopen,' zei ik, terwijl ik hem op zijn rug klopte. 'Er goed uitzien, wat nooit een probleem is. En glimlachen. Hem de ring geven wanneer de persoon die de ceremonie leidt dat zegt.'
Haar lippen verstrakten terwijl ze inslikte wat ze ook maar wilde zeggen. Ze haatte dat ze me niet kon verslaan.
Ik vond het heerlijk om deze meiden te irriteren. Haar, Jamie, Annie en Rachel. Ze maakten het me zo makkelijk om sarcastische dingen te zeggen.
Maar bij Rachel moest ik voorzichtig zijn. Zij gaf net zo goed als ze kreeg.
Ik was er zeker van dat Jamie hetzelfde was, maar Annie had haar zo strak om haar vinger gewonden dat ik me geen zorgen over haar hoefde te maken.
'We zijn er klaar voor,' zei ze toen de persoon die de ceremonie leidde arriveerde. Hij zag er erg formeel uit in zijn pak en stropdas, de enige van ons die zo netjes gekleed was. We pasten allemaal bij Nathan.
Hij leidde ons naar binnen, gevolgd door Nathan, dan ik, dan Bender, met Hands als laatste.
Ik glimlachte toen de broers een reeks fluitjes lieten horen toen we binnenkwamen. Nathan, altijd gebruik makend van zijn macht als clubpresident, bracht ze met slechts een blik tot zwijgen.
Ze zaten allemaal bij elkaar, achter Nathans ouders.
Maar er was geen echte scheiding van kanten, vooral omdat Rachel geen familie had en slechts drie vriendinnen, die allemaal naast haar zouden staan. Of zouden staan als ze arriveerde.
De muziek begon en Annie was de eerste die het gangpad afliep. Haar rode jurk en rode haar vormden een interessante combinatie.
Daarna kwam Chrissy, en ik durfde niet naar haar te kijken. Ik had geen zin in ruzie met JJ.
Toen kwam Jamie. Ik wierp stiekem een blik op Annie en was jaloers op de blik op haar gezicht. Ik wilde dat iemand zo naar mij keek.
De muziek veranderde en iedereen stond op. Binnenlopend, met opgeheven hoofd, ogen gericht op haar man, was Rachel werkelijk prachtig, zelfs met haar groeiende zwangerschapsbuik.
Haar jurk had lange mouwen omdat het bijna december was. Het werd een beetje koud, zelfs in Californië. Hij zat strak om haar borst, en ik moest mezelf dwingen beleefd te zijn en niet te staren.
Zwangerschapshormonen hadden alles net iets groter gemaakt. Nathan zei dat ze nog nooit zo sexy was geweest, en ik kon het niet oneens zijn met die mening.
De jurk was eenvoudig en strak onder haar borst voordat hij wijder werd, niet in staat om haar buik te verbergen. Er was vast een naam voor dit soort stijl, maar ik wist niet wat het was. Het kon me ook niet schelen.
De beweging van Nathan die tranen uit zijn ogen veegde trok mijn aandacht. Rachel had tranen die over haar gezicht rolden terwijl ze naar hem glimlachte.
Het was walgelijk om naar te kijken.
En ik wilde het.
Alles ervan.
Misschien had Nathan gelijk. Misschien moest ik Tinder proberen.
Ik luisterde naar de niet-religieuze persoon die de ceremonie leidde - je kon niet echt een kerkelijk huwelijk hebben als je twintig weken zwanger bent - die iedereen welkom heette.
Ik moet een grap gemist hebben want iedereen anders lachte.
Rachel had duidelijk gemaakt dat ze een korte ceremonie wilde, en de dingen gingen snel. Jamie las een liefdesgedicht voor, waar ik niet echt naar luisterde, en toen was het meteen door naar de geloften.
'Rachel, ik wist vanaf het moment dat ik je zag dat jij de vrouw voor mij was. Je bracht me op mijn knieën. Ik zou je achterna jagen tot het einde van de wereld.'
Die regel zorgde voor een licht gelach uit het publiek omdat hij dat misschien echt zou moeten doen.
'Je bent prachtig, van binnen en van buiten. Ik hou van de manier waarop je me aan het lachen maakt en hoe je nooit bang bent om me te vertellen wanneer ik fout zit. Maar er zit geen gemeenheid in als je dat doet.
'Je bent niet bang om je mening te geven, maar steunt me zelfs als je denkt dat ik het verkeerde doe. Wat meestal zo is.
'Je brengt mijn gekheid in evenwicht en je bent precies wat ik altijd wilde terwijl je precies bent wat ik nodig heb. Ik beloof van je te houden, elke dag voor de rest van ons leven.
'Ik zal van je houden en je beschermen, net als onze zoon, tot mijn laatste adem.' Hij pauzeerde. 'En als je wegrent, zal ik je achterna jagen.'
Rachel's hoofd viel achterover van het lachen toen hij zijn laatste woorden zei. Misschien zou ze deze keer echt niet wegrennen.
Ze haalde een van haar handen weg van de zijne om onder haar ogen te vegen voordat ze sprak.
'Nathan, zoals een van mijn vriendinnen zo accuraat zei,' ze draaide haar hoofd om beschuldigend naar Jamie te kijken terwijl haar vriendin alleen maar grijnzend terugkeek, 'ik kijk naar je alsof je de maan en de sterren hebt opgehangen.
'Want voor mij heb je dat gedaan. Maar niet alleen het melkwegstelsel - het hele universum. Ik geef toe, ik heb een paar keer geprobeerd bij je weg te rennen.'
'Drie,' hoestte iemand in het publiek, wat meer gelach veroorzaakte bij de menigte. Rachel bloosde, lachend met iedereen mee voordat ze doorging.
'Maar ik kon niet bij je wegrennen. Mijn lotsbestemming. Je hebt mijn hele hart en ik beloof voor de rest van mijn leven van je te houden. En misschien ooit te stoppen met bij je weg te rennen.'
Nathan kopieerde haar grijns en schudde zijn hoofd naar haar.
'Nu de ringen,' zei de persoon die de ceremonie leidde. Nathan stak zijn hand naar mij uit.
Ik liet het kleine stukje witgoud in zijn hand vallen terwijl Jamie hetzelfde deed met zijn ring in Rachel's hand. De zijne was helemaal zwart, gemaakt van titanium.
Ik keek toe, doend alsof ik serieus was, terwijl ik in werkelijkheid blij voor hem was, voor hen, terwijl ze ringen uitwisselden en de woorden van de persoon die de ceremonie leidde herhaalden.
'Je mag de bruid nu kussen.'
Prez verspilde geen tijd, pakte haar bij haar gezicht, handen op haar wangen, en trok haar naar voren. Gejuich barstte om ons heen los terwijl ik voor hen klapte, en hij maakte de laatste claim die hij op haar kon maken.
Zijn vrouw. Moeder van zijn kind. Vrouw. Zijn naam was op haar huid getatoeëerd en zijn ring zat om haar vinger.
Gisteravond had hij Ink haar naam op zijn borst laten tatoeëren.
Hij zat eigenlijk helemaal vol en er was geen vrije plek op hem, maar Ink had rood gebruikt, de kleur die afstak tegen het zwart en grijs dat hij overal anders had, om haar naam op zijn huid te tatoeëren.
Blijkbaar was ik altijd al een beetje een romanticus geweest want ik zat eigenlijk van nek tot dijen vol, inclusief handen, maar er was een lege plek aan de linkerkant van mijn borst.
Ik had het pas recent opgemerkt, maar blijkbaar wist mijn onderbewustzijn wat het deed. Een lege plek voor de naam van mijn partner.
Ik was er zelf ook verbaasd over.
Terwijl we hen het gangpad af volgden, nam de fotograaf de foto, die het voor altijd in de MC-geschiedenis zou vastleggen.
Met tegenzin liet ik me dwingen te poseren voor de honderden foto's waarop Chrissy stond. Zelfs Rachel had er genoeg van tegen de tijd dat we klaar waren.
'Ik ben zwanger en heb honger! We gaan naar het feest. Nu!'
Haar humeur veranderde onmiddellijk toen Nathan een kingsize pakje Reese's uit zijn vest haalde.
'Ik wist dat ik om een reden met je trouwde,' zei ze voordat ze hem agressief kuste. Zijn lippen bewogen tegen de hare, maar in gelach, niet als een kus.
'Laten we feesten!' schreeuwde Bubbles terwijl hij langs ons rende. Je zou denken dat hij dronken was, maar hij was degene die zich vrijwillig had aangeboden om het gelukkige stel rond te rijden en nuchter te blijven.
Ze klommen in de achterkant van hun nieuwe Explorer - een gezinsauto, had Nathan het genoemd - terwijl ik hem uitlachte. Ik kon ook niet geloven dat hij Bubbles liet rijden.
Hands en Bender gingen met mij mee in de Expedition van de club terwijl we terugreden naar het clubhuis.
De parkeerplaats was al vol toen we aankwamen. Iedereen die niet gedwongen was te blijven voor foto's was al terug, waarschijnlijk dronken.
Ik kon niet geloven hoe de bar eruitzag toen ik binnenkwam. Het rook zelfs schoon. Maar het zag eruit alsof feeën overal hadden overgegeven.
De oude tafels waren bedekt met mooie witte tafelkleden. Witte kerstlichtjes fonkelden, hangend aan het plafond in alle richtingen. Bloemen en kaarsen bedekten elk oppervlak.
Ik streek met mijn hand over een van de kaarsen - gelukkig was iemand slim genoeg geweest om batterij-exemplaren te halen en geen met echte vlammen.
De plek zou zijn afgebrand als zoveel alcohol in contact was gekomen met vuur.
Bloemen. Verdomme overal. Ze hingen aan het plafond, gewikkeld om boomtakken die zorgvuldig waren opgehangen.
Alles fonkelde verdomme.
Ik baande me een weg naar mijn gebruikelijke box, vroeg om een biertje en whisky.
'Alsjeblieft,' zei Brenda. Rachel had geprobeerd haar ervan te overtuigen dat een gast niet achter de bar zou moeten werken, maar ze haatte het om iemand anders achter haar bar te laten.
'Bedankt,' zei ik, terwijl ik de fles naar haar toe kantelde als dank.
Hoewel de dingen geëindigd waren, waren we nog steeds vrienden. Ze zou ooit een goede man vinden. Dat verdiende ze. Ook al kon ik het haar niet geven.
Ik bewoog de hele avond niet van mijn plek. Ik zat en keek naar het gelukkige stel dat met elkaar danste. Ze zagen er zo verliefd uit. Echt gelukkig.
Hopelijk, wie mijn partner ook zou zijn, was ze daar buiten op me aan het wachten. Ik wilde haar vinden.
En snel.
