Met Tegenzin Verbonden Boek 3
Auteur
Lezers
232K
Hoofdstukken
53
Nacht vol Terreur
Boek 3: Eeuwig Verbonden
Toen…
Ze werd gevolgd.
Ze keek over haar schouder en zag niemand in het donker, maar toch was er iemand die haar volgde.
Ze voelde dat iemand naar haar rug staarde. Haar vingers grepen de band van haar tas stevig vast terwijl ze snel over de lege stoep liep.
Amara ging sneller lopen, vlug naar haar appartement, alsof de dunne muren en het kapotte slot een indringer buiten konden houden. Ze zou zich in elk geval veiliger voelen.
Dat was eigenlijk best vreemd, want Amara had zich nog nooit echt veilig gevoeld.
Ze was haar hele leven al een slachtoffer. Amara was stil en terughoudend, eigenschappen waardoor anderen het gevoel kregen dat ze over haar heen konden lopen, vooral mannen. Bazen.
En nog erger, ze had hen misbruik laten maken van haar, haar tijd, haar geld en haar hart. Ze was te aardig en te goed van vertrouwen, en op een dag zou haar dat in grote problemen brengen.
Precies vanavond was haar date niet komen opdagen.
En toen ze contact had gezocht met Josh, had hij het lef gehad om te zeggen dat er iemand beter langs was gekomen, „een zekertje“, en hij zou Amara wel laten weten of hij later nog wilde afspreken.
Om het nog erger te maken, had hij de telefoon opgenomen tijdens de seks, met zijn nieuwe date luid kreunend op de achtergrond terwijl Josh het nieuws aan Amara vertelde, grommend in de telefoon terwijl ze hoorde hoe hun blote lichamen tegen elkaar kletsten.
Ze schaamde zich vreselijk, maar ze was te geschokt om de verbinding te verbreken.
Hij had niet eens de moeite genomen om te doen alsof ze een etentje waard was. Het was gewoon een scharrel die waarschijnlijk in een seksuele teleurstelling voor haar was geëindigd, en toch had hij haar laten zitten.
Opgeruimd staat netjes.
Ze keek weer achter zich en de alarmbellen rinkelden terwijl een rilling over haar rug liep.
Het was zo laat dat er niet veel mensen op straat waren, tenminste geen mensen, en de straat leek verlaten, waarbij het licht van de lantaarnpalen de omgeving om haar heen maar voor een deel verlichtte.
Ze vervloekte zichzelf en Josh dat ze hadden afgesproken om middernacht in een bar. Het was nu over enen 's nachts, en Amara kon niet geloven dat ze bijna een uur had gewacht om hem te bellen om te bevestigen dat hij haar had laten zitten.
Ze zou zoiets nooit meer doen, zwoer ze zichzelf. Ze zou zichzelf niet meer in gevaar brengen voor een jongen die zichzelf een man noemde, voor niemand niet.
Ze hoorde een zacht geluid, draaide zich helemaal om en liep achteruit terwijl ze naar de lege straat staarde. Amara wilde niet betrokken raken bij wat er ook gaande was.
Haar adem stokte en haar bloeddruk steeg. Ze voelde zich opgejaagd.
Ze moest nu naar huis.
Ze draaide zich weer om, van plan om te vluchten, maar werd tegengehouden door een man die in de weg stond. Ze slaakte een geschrokken kreet en sprong op van angst, onzeker over hoe hij zomaar uit het niets was verschenen.
Hij was aan de korte kant, met een vrij onopvallend uiterlijk, maar de bloedrode kleur die rond zijn irissen sijpelde verraadde dat hij een Ander was.
Ze slikte hoorbaar en haar mond werd droog terwijl ze daar stonden en elkaar aanstaarden.
Ze moest bij hem wegkomen, maar zoals altijd was ze te bang om te bewegen, om iets anders te doen dan naar de vampier te staren terwijl de angst haar verlamd hield. Waarom was ze altijd zo verdomd zwak van wil?
De vampier glimlachte naar haar, waarbij zijn hoektanden goed te zien waren. Ze deed een aarzelende stap achteruit voordat ze haar rug rechtte en vastberadenheid door haar heen stroomde.
Het was onbeleefd van haar om bang voor hem te zijn. Het was voor een vampier tenslotte verboden om zonder toestemming te drinken, dus ze zou veilig moeten zijn.
Ze kon dapper zijn. Ze hoefde alleen maar weg te lopen en naar huis te gaan. Ze dacht eigenlijk niet dat het zo makkelijk zou zijn, maar de angst zette haar eindelijk aan tot actie en spoorde haar aan om te ontsnappen.
„Het spijt me. Ik moet er even langs.“ Ze wees ietwat futloos naar de stoep, terwijl de angst haar stem iets zachter maakte dan normaal.
Hij likte over een hoektand, zoog zijn mondhoek naar binnen en maakte een geluid dat veel te seksueel was voor een vreemde op straat.
„Ik ga er gewoon...“ Ze maakte haar zin niet af en stapte de straat op om met een grote boog om hem heen te lopen. Hopelijk kon ze hem helemaal ontwijken, naar huis gaan en net doen alsof deze vreselijke nacht nooit was gebeurd.
In een flits was hij bij haar en zijn hand greep haar arm pijnlijk stevig vast.
„We hebben elkaar nog maar net ontmoet, huisdiertje. Jij blijft hier als een braaf meisje.“ Zijn stem was hoog, met een vreemde klank die haar betoverde.
Maar toen ze plotseling stopte met bewegen, besefte ze dat hij dwang op haar had gebruikt, een duidelijke vampiereigenschap tegen mensen. Ze kon niet meer bewegen en stond als bevroren op straat.
De vampier grinnikte onnatuurlijk naar haar terwijl hij dichterbij kwam en tegen haar aan leunde.
Amara voelde hoe hij haar lange, blauwzwarte haar uit haar nek streek, voelde hoe hij met zijn koude lippen over de ader in haar nek streek en tegen haar aan huiverde.
Zijn lippen gingen van elkaar toen hij uitademde, waardoor de koele lucht haar kippenvel bezorgde.
„Alsjeblieft...“ Meer dan een bange smeekbede kon ze niet uitbrengen, een zachte afwijzing van wat ze wist dat zeker ging gebeuren.
„Goed zo, huisdiertje. Smeek me om mijn beet.“
„Nee!“ Dat wilde ze niet. Ze wilde gewoon naar huis en net doen alsof deze nacht nooit was gebeurd.
„Ik zei, SMEEK.“
En zomaar opende Amara haar mond en smeekte ze hem om haar te bijten.
Ze was vervuld van pure afschuw; haar geest wilde wanhopig ontsnappen aan de hel waarin ze was beland met deze vampier, maar ze kon niets anders doen dan wat hij haar dwong.
Er viel een eenzame traan over haar wang en ze ademde oppervlakkig terwijl ze tegen hem vocht om de autonomie over haar eigen lichaam terug te krijgen. Er gebeurde niets; haar armen hingen slap langs haar lichaam en haar voeten bewogen niet.
„Je ruikt zo bedwelmend, een afrodisiacum voor mijn zintuigen.“ Hij nestelde zich tegen haar aan, sloeg zijn armen om haar middel en omhelsde haar zoals een minnaar zou doen.
Ze bleef stilstaan bij zijn opdringerigheid, en probeerde zichzelf te dwingen om terug te vechten, om iets te doen, terwijl hij langzaam zijn handen bewoog om haar borsten, haar kruis en haar billen vast te pakken.
Zijn handen gleden onder haar rok om elk stukje huid aan te raken waar hij maar bij kon.
Het enige wat ze kon uitbrengen, was nog een zachte traan terwijl hij haar bekeek alsof ze vee op een veiling was.
Hij liep om haar heen en bekeek haar lichaam aandachtig, waarna hij haar kin beetpakte en haar gezicht deze en gene kant op draaide.
„Wat een mooie tranen. Wat een prachtig gezicht. En wauw, wat een verrukkelijk lichaam. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe je smaakt, hoe heerlijk je zult zijn op mijn tong.“
Hij leunde naar voren en fluisterde in haar oor: „Ik zou je het kunnen laten willen, mij laten willen. Ik neem je hoe dan ook. Maar ik vind iets,“ zuchtte hij luchtig, „zo heerlijk om te luisteren naar mijn vrouwen die huilen van de pijn.
„Het bloed smaakt krachtiger als het vol zit met angst.“ Hij veegde teder nog een traan weg toen die viel.
„Je ziet er zo mooi uit als je huilt, huisdiertje.“
Toen was hij bovenop haar; zijn handen duwden haar hoofd ruw opzij om hem betere toegang tot haar nek te verlenen, waarna hij er hard in beet.
De pijn was onbeschrijfelijk, waardoor Amara het uitschreeuwde toen hij nog een wrede slok uit haar slagader nam.
Hij trok zich snel terug en wankelde naar achteren terwijl hij haar bloed van zijn lippen veegde en de achterkant van zijn hand schoonlikte.
Het was alsof hij geen genoeg kon krijgen van haar bloed. Zijn lichaam huiverde van genot terwijl hij haar strak aankeek met zijn wrede blik.
„Je bloed is voortreffelijk. Je smaakt eeuwenoud, perfect.“ Hij tilde haar op in zijn armen; haar ogen staarden recht vooruit terwijl ze voelde dat ze zich afsloot, waarbij haar angst als een verdedigingsmechanisme werkte.
Ze verwerkte maar één woord, dat de loop van haar leven zou veranderen.
Eeuwenoud?
„Jij wordt mijn speciale meisje, mijn mooie huisdiertje.“
***
Amara deed haar ogen open en keek verward om zich heen. Het enige wat ze zich herinnerde was de vampier die haar op straat bang maakte en nam wat ze niet had aangeboden, maar nu was ze in een kamer.
Ze probeerde rechtop te gaan zitten, maar dat lukte niet. Het voelde alsof haar lichaam aan het bed vastgebonden was waarop ze lag, maar niets hield haar fysiek tegen.
Haar geest werkte traag en haar hoofd bewoog amper terwijl ze nog eens om zich heen probeerde te kijken.
Ze voelde zich zo zwak en machteloos. Hoeveel bloed had hij genomen? Ze voelde een scherpe steek in haar nek toen haar hoofd eindelijk deed wat ze wilde en traag opzij rolde.
Ze schreeuwde het uit, machteloos om haar reactie tegen te houden terwijl haar nek brandde en klopte.
Ze probeerde zich om te rollen, maar zijn dwang moest haar nog steeds in zijn greep hebben, want haar lichaam weigerde mee te werken en hield haar plat op haar rug op het bed.
Ze wilde wanhopig vluchten, om te ontsnappen. Maar net als eerder liet haar lichaam haar in de steek en Amara wist dat ze ten dode opgeschreven was.
Een deur buiten haar gezichtsveld vloog open en raakte iets hards, waarna ze de vampier langzaam in beeld zag komen.
Zijn voetstappen waren licht en hij leek wel naar haar toe te zweven met een waanzinnige blik in zijn ogen. Van binnen kromp ze in elkaar voor die blik, doodsbang voor wat hij nog meer van plan was.
„Mijn huisdiertje, mijn huisdiertje, mijn huisdiertje. Wat ben je toch een braaf meisje voor me geweest.“
Zijn handen begonnen haar uit te kleden; het geluid van de rits van haar jas maakte haar misselijk, en ze voelde het gal in haar keel opkomen terwijl ze daar lag.
„Brave meisjes krijgen een beloning, mijn lieve koningin.“
Hij zette haar rechtop als een pop, gleed haar jas van haar af en trok haar shirt over haar hoofd, waardoor ze alleen nog een kanten beha en een rokje aanhad. Ze wenste hevig dat ze in plaats daarvan zes lagen leggings aanhad.
„Wat een geluk heb ik toch dat ik de wederhelft van de koning heb gevonden, en nog wel zo dicht bij mijn huis.“
Hij trok haar laarzen uit en daarna haar rok, waardoor ze alleen nog maar in haar lingerie gekleed was. Hij siste een ademhaling naar buiten, zijn ogen verduisterend met een verlangen waar ze misselijk van werd.
„Wat bedoel je?“ Ze kon het nauwelijks nog volgen; haar emoties raasden door haar heen totdat ze bang was dat ze zou flauwvallen.
„Het is echt waar,“ antwoordde hij vrolijk, terwijl hij haar slipje van haar afscheurde en haar bloot voor hem achterliet.
Amara wist niet zeker wat hij bedoelde, en het kon haar ook niets schelen. Ze moest hier weg, ontsnappen. Haar ledematen lagen stil, terwijl haar geest ernaar schreeuwde om te werken, te bewegen, haar te helpen.
De vampier strekte zijn handen naar haar uit en raakte haar blote heupen aan.
„Alsjeblieft, stop. Ik wil dit niet.“
De vampier greep haar kin pijnlijk stevig vast, en zijn nagels groeven zich in haar huid terwijl hij haar dwong om naar hem omhoog te staren.
„Als de koning niet zo'n tirannieke klootzak was, zou ik je misschien als cadeau aan hem geven.“ Hij tskte naar haar. „Maar helaas, lief huisdiertje, je hebt je wederhelft niet nodig. Je hebt mij en alles wat ik je kan geven.
„En dan te bedenken dat ik hiervoor van plan was om je te vermoorden. Nu niet meer. Je bent voorbestemd om voor eeuwig de mijne te zijn.“
Hij scheurde de voorkant van haar beha open; de stof viel langs haar armen omlaag totdat hij hem helemaal lostrok, waarna haar ledematen slap terug op het bed vielen.
Amara ademde geschokt in toen de koele lucht haar tepels kuste. Ze wist dat ze dit niet kon tegenhouden. Hem niet kon tegenhouden. Hij was duidelijk een gestoorde, psychotische vampier, en hij ging haar... O, God.
„Ik kan niet voor eeuwig van jou zijn. Ik ben een mens.“
Het was haar enige verdediging terwijl hij haar zachtjes terug op bed legde en zich uitkleedde voordat hij naast haar kwam liggen. Zijn naakte lichaam lag bovenop haar en verstikte haar zo erg dat ze wenste dat ze eraan dood zou gaan.
Misschien was het niet zo erg als ze stikte voordat hij... voordat... Ze had over het algemeen een goed leven gehad. Maar dit? Ze wist niet zeker of ze aan kon wat er op het punt stond te gebeuren.
Ze kon haar dilemma nauwelijks bevatten, alsof alles om haar heen in sneltreinvaart gebeurde terwijl haar brein in slow motion leek te werken. Raakte ze in shock?
„Je bent een koningin. Dat heb ik in jou geproefd.“
Hij beet zachtjes in haar wang en maakte de huid kapot. Hij neuriede diep in zijn keel toen ze een kreetje van de pijn gaf, waarna hij de wond schoonlikte en boven haar huiverde.
„Je bent voorbestemd om een vampierkoningin te worden. Mijn koningin. We gaan het samen zo leuk hebben.“
Ze kon geen vampier worden. Een mens moest dat zelf willen, en zij wilde dat absoluut niet. En zelfs dan was het moeilijk; meer dan de helft van de tijd stierf de mens tijdens de verandering.
Er was een reden waarom het zelden werd gedaan, waarom er wetten waren om het te reguleren.
Hij duwde haar dijen uit elkaar en ze wist wat er ging komen. Ze staarde naar het plafond, compleet gevangen terwijl hij met een hand over haar lichaam streek.
Tranen gleden over haar wangen; de situatie drong eindelijk tot haar door en ze snikte zachtjes.
„Zo droog,“ mompelde hij, waarna hij haar dijbeen opensneed en haar bloed als glijmiddel gebruikte.
Een verdoofd gevoel spoelde door haar heen, waarna de bijtende pijn van haar openscheurende huid toesloeg. Niemand zou haar redden, niemand zou dit stoppen. Hij zou alleen maar nemen en nemen en...
„Alsjeblieft, stop,“ jammerde ze, terwijl hij met één pijnlijke stoot helemaal bij haar naar binnen drong.
Hij gromde boven haar voordat hij met volle kracht haar lichaam binnendrong, ongeacht de schade die hij aanrichtte.
Amara deed haar best om stil te blijven terwijl het gebeurde, om hem niet de voldoening van haar wanhoop te geven, maar uiteindelijk smeekte ze hem om te stoppen.
„Ik zei toch dat je me zou smeken,“ beet hij haar toe, waarna hij haar keel aanviel en haar huid opnieuw verscheurde.
Ze voelde haar levensessentie langs haar nek wegglijden, maar verder voelde ze niets meer. Ze staarde wezenloos voor zich uit terwijl ze werd verkracht, in haar geest, lichaam en ziel.
Het korrelige plafond boven haar was oud. De witte kleur was door de tijd heen bijna geel geworden.
Ze weigerde weg te kijken. Ze kon het niet. Ze kon zijn gegrom niet negeren, noch de klap van zijn vlees tegen haar bekken terwijl hij zich steeds harder bij haar naar binnen drong.
Amara merkte amper dat hij klaar was en dat hij met een nat, zuigend geluid zijn tanden uit haar nek trok.
Hij dwong haar lippen van elkaar, duwde zijn bloedende pols tegen haar mond en zei dat ze moest drinken; hij beval het haar.
Ze was machteloos en kon niet anders dan gehoorzamen; haar ogen staarden in het niets boven haar.
De eerste slok van zijn koperachtige bloed zorgde alleen maar voor meer walging. De tweede slok was... anders. Nog steeds smerig. Nog steeds vies. Maar er gebeurde iets terwijl ze dronk.
Ze voelde een lichte beweging in haar geest, een of andere kwaadaardige entiteit die haar zintuigen vulde met een zachte streling. Het hield haar net zo gevangen, misschien nog wel meer, als de verkrachter boven haar.
De aanwezigheid streek langs haar geest, waarbij een donkere, mannelijke stem haar in de ban hield en haar aanspoorde om naar beneden te kijken. Ze hoefde alleen maar omlaag te kijken, om hem te laten zien wat er gebeurde, fluisterde hij.
In plaats daarvan deed ze haar ogen dicht, doodsbang om te zien wat er al was gebeurd. Van binnen gilde en huilde ze, smekend of iemand haar wilde helpen, om haar te redden.
In plaats van haar gerust te stellen, werd de aanwezigheid nog duisterder en dwong haar om te doen wat hij wilde. Het wilde door haar ogen kijken en eiste dat ze gehoorzaamde.
Omdat ze er niet tegen kon vechten — hij was zoveel sterker dan de vampier die ze vanavond had ontmoet — deed Amara haar ogen open.
Ze zochten totdat ze gericht stonden op de vampier, die druk bezig was met het opzuigen van bloed uit een nieuwe snee in haar borst.
Ze zag er vreselijk uit. Haar blote huid zat helemaal onder het bloed en er zaten blauwe plekken op de binnenkant van haar dijen door de mishandeling van de vampier.
Ze ademde scherp in, de pijn in haar lichaam kwam eindelijk hard binnen, maar toen nam het wezen in haar hoofd die pijn gewoon van haar over.
Het leek alsof het een verzachtende zalf op haar geteisterde ziel en lichaam had gesmeerd, waardoor ze even kon uitrusten. De snik in haar stierf langzaam weg terwijl ze werd omhuld in de duistere omhelzing van de entiteit.
De entiteit — nee, de man — in haar geest sprak met háár stem, wat haar aanvaller volkomen verraste.
„Sebastian,“ beet ze hem toe, haar stem zwaar en vol woede.
De vampier keek snel op, geschrokken staarde hij haar aan, de angst op zijn gezicht steeds groter wordend.
Hij deinsde achteruit en zijn ogen vulden zich met afschuw toen hij haar in zich opnam; zijn handen en zijn slappe lengte zaten onder haar bloed.
„Nee, nee, nee. Het kan niet... Hoe ben je hier?“ Hij schoot van het bed af, zijn kleine, bebloede pik stuiterend rondom hem terwijl hij zich haastte om zich aan te kleden.
Ze wilde overgeven van het bloed dat hem bedekte, maar een duisterder deel van haar wilde zijn vieze aanhangsel eraf trekken en aan hem voeren.
Ze voelde dat ze rechtop ging zitten, al had ze haar bewegingen niet onder controle.
Híj gebruikte haar lichaam, net zoals Sebastian had gedaan, maar dit keer verwelkomde ze de inbreuk; ze wilde dat de man in haar de klootzak voor haar doodsbang zou maken.
Achter haar angst, haar verdriet en haar absolute wanhoop lag een muur van woede die ze nog nooit eerder had gevoeld. Het wilde uitbreken, om de ijskoude furie van haar nieuwe beschermer nog te versterken.
„Er is geen plek waar je naartoe kunt vluchten die ver genoeg is,“ siste ze, „geen plek veilig genoeg voor wat ik met je van plan ben. Als je dacht dat je vorige straf zwaar was, is dat niets vergeleken met wat je te wachten staat.
„Je marteling zal eindeloos zijn. Je ellende zal de komende duizend jaar je enige metgezel zijn. Het zal nooit voor je eindigen, en ik zal genieten van elk gebroken geluid dat je uitbrengt.
„Ik zal een ketting van je ingewanden dragen en ik zal elk stukje van je na verloop van tijd stukje voor stukje verwijderen, totdat alleen je ogen nog over zijn om getuige te zijn van mijn toorn.“
„Mijn koning,“ Sebastian boog diep, waarbij zijn ledematen zichtbaar trilden toen hij knielde. „Ik wist niet dat ze van u was.“
Amara kromp ineen. De leugen die van Sebastians tong rolde was niets vergeleken met de verwarring die ze voelde. Waarom zat er een vampierkoning in haar hoofd?
Dat kon toch onmogelijk betekenen dat ze echt...
Sebastian sprong naar voren, greep haar hoofd met beide handen vast en draaide eraan.
Amara herinnerde zich vaag een rauw gebrul in haar hoofd voordat alles donker werd.
