Vernieuwd
Auteur
G. M. Marks
Lezers
105K
Hoofdstukken
25
In een universum waar liefde de sterren trotseert, hebben menselijke vrouwen diepe, gecompliceerde banden gevormd met hun Zibon-ontvoerders. Uit deze onwaarschijnlijke connecties ontstaat hoop: hybride kinderen wier bestaan de Zibon-soort van uitsterven kan redden. Maar die kwetsbare toekomst wordt bedreigd wanneer een angstaanjagende en onverklaarbare agressie zich als een ziekte onder de Zibons verspreidt. Terwijl de angst groeit en de tijd dringt, moeten de aliens zich haasten om een medicijn te vinden voordat hun enige kans op overleving verloren gaat. Met levens, toekomsten en hele werelden op het spel, blijft de vraag: kan hun liefde de naderende storm doorstaan, of zal alles wat ze hebben opgebouwd instorten?
Het falen van de natuur
Boek 7: Vernieuwd
FRIZZ
Frizz tikte met zijn nagels tegen zijn tanden terwijl hij voor zijn console zat. Zijn voorhoofd deed pijn van het fronsen, en zijn ogen voelden zo zwaar dat het leek alsof ze uit zijn hoofd hingen.
Bezorgd was niet krachtig genoeg om het te beschrijven.
Hij leunde achterover in zijn stoel en wreef met zijn handen over zijn kale hoofd. De autoriteiten zouden het niet leuk vinden, maar hij had geen keus. Zij hadden geen keus.
Hun soort had geen keus. Er moesten moeilijke beslissingen worden genomen.
God mag weten dat Frizz niets liever wilde dan nieuwe Zibons op de wereld zetten. Hij hield hun kleine, wiebelende lichaampjes voorzichtig in zijn grote handen, hoorde hun gezonde longen huilen en genoot van de verbazing op de gezichten van de stellen wanneer hij de baby's aan hen gaf. Het was de beste baan in het universum.
Maar de natuur kon soms wreed zijn. Degenen die de middelen hadden, zoals hij, moesten ingrijpen en de fouten van de natuur herstellen. Zibon-levens liepen gevaar. Rictoriaanse levens liepen gevaar.
De hele familie-eenheid.
Hij had over Aisha gelezen. Hoe ze bijna was gestorven. Ze moesten voorzichtiger zijn.
Zij zou het bijvoorbeeld niet overleven als ze te snel weer zwanger werd.
Dat was niet te voorspellen. Deze banden waren sterk. Te sterk. En als mannelijke Zibons nu gedwongen werden om te blijven vanwege die sterke band…
Zes weken. Het was al zes weken sinds de eerste geboorte. De tijd drong. Zibon-moeders waren na zes maanden alweer vruchtbaar.
En wat betrof Rictoriaanse moeders… wie zal het zeggen?
Frizz tikte weer tegen zijn tanden en pakte toen zijn I-Spy. Het laatste wat hij wilde, was de gelukkige stellen storen. Al was dit specifieke stel niet zo gelukkig.
Hij keek naar de tijd. Het was niet te laat.
Hij stuurde een signaal en wachtte.
„Hallo?“
„Tor, ik moet met jou en je mooie Chloe praten. Is het beter als jullie naar de onderzoekskamer komen, of hebben jullie liever dat ik naar jullie verblijf kom?“
„Waarom?“
Hij was onmiddellijk achterdochtig.
„Het gaat over jullie anticonceptie. Ik wil het gebruiken.“
Stilte. Toen, „We komen eraan.“
Frizz zat op de bank bij de deur. Hij staarde naar het onderzoeksbed en dacht aan alle vrouwen en baby's die hij de afgelopen weken had gecontroleerd.
Het vrouwenverblijf had nog nooit zoveel activiteit gekend, en hij was moe.
Zijn kin zakte op zijn borst, maar schoot weer omhoog toen er op zijn deur werd geklopt.
Het stel kwam binnen.
Frizz stond op en glimlachte. „Welkom. Ga alsjeblieft zitten.“
Hij wees naar het bed.
Beiden fronsten terwijl ze op de rand ervan gingen zitten. Chloe's mond was gespannen. Ze keek naar beneden naar haar schoot en trok haar schouders op.
Haar lange bruine haar verborg de markering op haar oog. Tor keek boos. Ondanks dat alles hielden ze elkaars handen stevig vast.
„Waar gaat dit over?“ zei Tor. „Het is een beetje laat om aan anticonceptie te denken, vind je niet?“
Het meisje haalde haar neus op.
Frizz ging weer zitten. „Het spijt me daarvan. Dit is nieuw voor mij.“
Hij leunde naar voren met zijn handen samengevouwen tussen zijn knieën. „Ik wil dat jullie meer van die condooms maken. Ik wil ze zien.“
„Waarom?“
„Ik maak me zorgen. Onze vrouwen mogen niet zo snel na de bevalling weer zwanger worden. Ze hebben tijd nodig om te herstellen, anders kan het gevaarlijk zijn. Het is een van de redenen waarom we jullie mannen weghouden. Om hen te beschermen.“
„En nu kunnen jullie dat niet meer doen.“
Frizz knikte. „Het is een nieuw tijdperk. We hebben nieuwe methoden nodig.“
Het meisje tilde haar gezicht op. Haar betraande ogen waren als dolken. „Je had me de keuze moeten geven. Je zou ons de keuze moeten geven, want het is onze beslissing en ons recht.“
„Dat was Neesons beslissing, niet de mijne,“ zei Frizz.
„Zou het enig verschil hebben gemaakt?“
Frizz opende zijn mond, maar sloot hem weer.
„En wat bedoel je met 'zo snel'?“ zei Tor.
„Eén jaar. Het zou minstens één jaar moeten duren voordat ze weer zwanger worden.“
„Praat tegen Chloe, niet tegen mij,“ zei de Zibon geïrriteerd. „Zij is degene die hier het meest onder lijdt.“
Frizz richtte zijn aandacht snel op het meisje. „Het spijt me. Eén jaar. We moeten je een jaar geven om te herstellen.“
„En wat dan?“ zei ze.
Hij kon haar markering nu goed zien. Het liep in een boog over haar linkeroog, fijn en zacht. Het maakte haar nog mooier.
„En wat dan, hoezo?“ zei Frizz.
„Wat gebeurt er na een jaar? Nemen jullie het gewoon weer van ons af? Samen met de macht over ons eigen lichaam?“
„Het is natuurlijk…“
„Begin niet over natuurlijk,“ beet ze hem toe.
Ze wees naar de kamer, naar de console en naar de plafondlampen. Daarna wees ze uit het raam naar de groene lucht.
„Wat is hier natuurlijk aan? Waarom is al deze technologie prima, maar mijn eigen persoonlijke rechten niet?“ Ze snoof spottend. „Natuurlijk. Gods plan. Dat zei mijn vader ook altijd. Nou… fuck hem. En fuck jou.“
De tranen rolden over haar wangen. Haar lip trilde. Tor kneep stevig in haar hand. Haar verdriet was hartverscheurend.
Frizz had nog nooit een vrouw ontmoet die geen baby's wilde. En hij had zeker nog nooit iemand ontmoet die de baby niet wilde waarvan ze in verwachting was. Al betwijfelde hij of het echt zo simpel was.
Emoties rondom een geboorte waren altijd ingewikkeld. Zeker als het om Rictorianen ging.
„We kunnen er later wel over praten,“ zei Frizz snel, omdat hij niet wist wat hij moest zeggen.
„We kunnen er nu over praten.“
„Oké. Oké. Ik zal erover nadenken.“
„Je gaat het doen,“ gromde Tor terwijl hij stijf naast haar zat. „Als je denkt dat de ontsnapping uit het mannenverblijf erg was, wacht dan maar af.“
Frizz fronste. „Wat bedoel je?“
„Alles. Gewoon alles. De band betekent dat ik voel wat zij voelt. En ik haat het om me machteloos te voelen.“
Hij balde zijn vrije hand in zijn schoot tot zijn knokkels wit werden. „Het zit niet in mijn aard om me over te geven. Zeker niet als het gaat om het welzijn van mijn vrouw.“
Zijn gele ogen keken scherp en fel.
„Goed dan. Het zij zo. Ik zal een verzoek indienen bij de autoriteiten. Ik zal voor jullie vechten, als dat is wat jullie willen.“
Chloe tuitte twijfelend haar lippen. Tor ontspande zijn vuist.
„Mooi. Mooi zo.“ Frizz blies de spanning weg. „Ik wil die anticonceptie zien. Neeson zei dat het van plastic was.“
„Ouderwets,“ zei Tor met een grimas. „Ik geef toe dat ik het niet prettig vond.“
„Het zal toch niet werken,“ voegde Chloe eraan toe.
„Wat bedoel je? Het leek perfect te werken. Ongeveer tien maanden lang geen zwangerschap.“
Haar wangen kleurden rood. „Ik denk dat het… Ik denk dat het iets te maken heeft met Zibon-sperma. Het… het moet b-binnenin me, op de… de normale manier.“
Haar wangen werden nog roder.
„Het houdt de band tevreden,“ legde Tor uit. „Het was bijna ondraaglijk om die verdomde dingen te gebruiken.“
„Op wat voor manier?“
„We werden er ziek van, en boos…“
„Jeukerig,“ maakte Chloe Tors zin af. Ze rolde met haar schouders en vertrok haar gezicht.
Frizz voelde zich een beetje ontmoedigd. „Dat maakt de situatie… moeilijk.“
„Maar je kunt andere dingen bedenken,“ zei Chloe wanhopig. „Dat doen we ook op aarde. We slikken pillen…“
Ze dacht even na. „Volgens mij zorgen ze ervoor dat het lichaam van een vrouw denkt dat het zwanger is. Meer weet ik er niet van. Dat zouden jullie toch ook kunnen doen?“
Haar ogen straalden van hoop. „Jij bent slim.“
„Ik denk het… Het zal wel teamwerk vereisen,“ zei hij twijfelend.
Hij twijfelde heel erg. Het klonk onmogelijk. Vooral omdat ze zo weinig tijd hadden.
Hij moest deze vrouwen nu beschermen.
„We hebben hier op de afdeling twee zeer ervaren medische specialisten, plus een wetenschapper,“ zei Tor scherp, omdat hij de aarzeling opmerkte. „En dan is er nog jouw hele team. Dat zijn veel slimme mensen die samen kunnen nadenken. Ik weet zeker dat het kan.“
De blikken van de twee Zibons kruisten elkaar. Geen van beiden had er veel vertrouwen in.
„Dan kunnen we maar beter beginnen. De tijd dringt.“ Hij nam het meisje in zich op. Haar haar verborg haar gezicht weer. „Hoe voel jij je met jouw zwangerschap? Het is nu vier weken.“
„Ik voel me niet anders,“ zei ze. „Nog niet.“
„Mijn team en ik zullen je steunen op elke manier die je nodig hebt,“ zei hij rustig tegen haar.
Ze haalde haar neus op en draaide haar hoofd weg.
„Bedankt voor jullie komst,“ zei Frizz afrondend, terwijl hij luchtig probeerde te klinken. „Jullie hebben me veel gegeven om over na te denken.“
Hij stond op. Tor en Chloe deden hetzelfde.
„Ik zie jullie over een paar dagen om jullie voortgang te controleren. En hoe gaat het met jullie… unieke band?“
„Net zo hecht als altijd,“ zei Tor.
„Verstikkend hecht,“ stemde Chloe in.
Ze glimlachten somber naar elkaar. Hoewel hun leven nog niet perfect was, straalden hun ogen van zo'n intense liefde voor elkaar. Frizz voelde een diep verlangen dat zo sterk was dat het bijna fysiek pijn deed.
Ze hielden elkaars handen stevig vast toen ze weggingen.
Frizz keek hen jaloers na. Daarna ging hij weer op zijn bank zitten om na te denken. Na een paar minuten stond hij op en liep naar zijn console.
Hij moest zijn team bij elkaar roepen. Ineens voelde hij zich hoopvol. Net als Tor zei, ze hadden genoeg vaardigheden en ervaring in huis.
Ze konden vast wel iets bedenken. Als de Rictorianen het konden, konden de Zibons het zeker.
Hij begon het verzoek van Chloe en hemzelf te typen. Daarna leunde hij achterover in zijn stoel en tikte weer zenuwachtig tegen zijn tanden. Ze konden Frizz' persoonlijke verzoek om een jaar uitstel voor tweede zwangerschappen toch niet weigeren?
Maar wat als ze dat wel deden? Hij stelde zich de komende jaren voor en vertrok zijn gezicht. Hij was om deze vrouwen gaan geven; hij wilde niet dat hen iets overkwam.
Toen hij aan Chloe dacht, rilde Frizz plotseling. Deze Rictorianen waren zo teer, zo breekbaar in vergelijking met hun Zibon-partners. Als die band er niet was geweest, zouden ze helemaal geen macht hebben.
Het zou zo makkelijk zijn om hen meer dan alleen pijn te doen.
Hij kreeg overal kippenvel op zijn armen. Waarom had hij het gevoel dat er iets vreselijks ging gebeuren?
