Sahara Ashdell Boek 2: Zoon van het kwaad
Auteur
Alyson Linker
Lezers
41.5K
Hoofdstukken
61
Er roert zich iets duisters in Sahara, en het weigert zich koest te houden. Kracht zindert onder haar huid, even opwindend als angstaanjagend. Terwijl vijanden opstaan en het vertrouwen barsten vertoont, vecht ze om vast te houden aan het leven en de mensen van wie ze is gaan houden. Verleiding fluistert dat toegeven makkelijker, sterker en sneller zou zijn. Sahara balanceert moed met angst, verlangen met terughoudendheid, en hoop met twijfel. In een wereld waar magie het lot bepaalt, moet zij beslissen wie ze wil zijn wanneer de grens tussen held en schurk begint te vervagen.
Nachtmerries
BOEK 2: ZOON VAN HET KWAAD
„Dood hem!“
Een oranje gloed scheen door de bomen en vulde het bos rondom Sahara. De lucht smaakte naar metaal en voelde scherp en geladen aan. Een donkere ellon zonder gezicht stond voor haar. Aan haar rechterkant lachte een ellon met donker haar. Zijn lach klonk zwaar en gemeen.
De grond trilde onder haar voeten. Woede stroomde als vuur door haar lichaam. Haar aderen tintelden. Boven haar bewogen donkere wolken in kleine cirkels. De bomen bogen door alsof ze wegdoken voor haar kracht.
„Dood hem,“ beval de ellon naast haar opnieuw. Zijn stem schraapte als gebroken glas.
Witte bliksem schoot uit de wolken. Het raakte de donkere figuur toen ze haar hand bewoog. Sahara zag eerst oranje, en daarna donkerrood. De hitte van haar woede drukte zwaar in haar borstkas.
„Sahara?“ smeekte de donkere figuur met trillende stem. „Wat ben je aan het doen?“
Ze balde haar hand tot een vuist. De stroom deed wat ze wilde en wikkelde zich als levende kettingen om hem heen. Ze voelde dat de kracht naar haar luisterde en knetterde in de lucht. De ellon schokte één keer en viel op de grond.
Stil. Levenloos.
Sahara hapte naar adem. Haar huid was bedekt met zweet toen ze rechtop in bed ging zitten. De droom was terug. Het was dezelfde nachtmerrie die ze de hele zomer al had. Dezelfde dood. Dezelfde stem die haar vertelde dat ze hem moest doden.
„Dat zou ik echt nooit doen,“ fluisterde ze. Ze sprak de woorden langzaam uit om haar ademhaling rustig te maken. Toch voelde de droom heel erg makkelijk, alsof de kracht wachtte tot zij het goedvond.
Ze had licht nodig. Ze zocht iets echts en iets normaals. Ze liep naar het raam en opende de gordijnen. Warm zonlicht vulde de kamer en liet de donkere plekken verdwijnen. Buiten werd Kinderton wakker. Karren rolden over de stenen en verkopers riepen naar elkaar. De stad begon langzaam aan haar dag.
Toen zag ze het. De koets reed naar haar huis, klaar om haar naar de Malorsty Academy te brengen. Hoog in de lucht vlogen twee beschermdraken met de koets mee.
In de zomer voelde ze zich hier goed, behalve als ze een nachtmerrie had. Kinderton was de eerste plek die echt als thuis voelde. Maar op Malorsty voelde ze zich pas echt veilig. Daar was ze niet eenzaam en had ze geen nachtmerries. Ze miste haar vrienden meer dan ze had gedacht.
Ze glimlachte ondanks haar angst. Haar enthousiasme verjoeg de laatste restjes van de nachtmerrie.
Sahara draaide zich weg van het raam en haastte zich om zich aan te kleden. Vandaag begon haar tweede jaar op Malorsty.
***
Zodra Sahara's voet de stenen raakte, klonk er een zacht tikje. Ze stond weer op de bekende binnenplaats van de Malorsty Academy. Koele lucht streek langs haar wangen terwijl ze diep inademde.
De academie stond voor haar. Ze zag de hoge stenen torens en de vlaggen in de kleuren van de drie koninkrijken. Studenten liepen lachend en pratend door de poorten. Na een lange, eenzame zomer gaf dit haar een heel blij gevoel.
Ze had maandenlang op deze dag gewacht.
Toch had ze bijna al die maanden begraven in Kinderton doorgebracht, terwijl ze zichzelf verdronk in haar studiewerk. Ze had alle vakken van het tweede jaar afgemaakt, op één na. Door haar harde werk zat ze nu in een rooster van het derde jaar... en, helaas, in elke les met Brystol Treegan.
Aran Rayterbay had dit gisteravond bevestigd tijdens een telicall met hem en Tari Nathila. Ze hielden haar de hele tijd in de gaten. Ze belden, kwamen op bezoek en vertelden haar dat ze moest rusten.
Ze had niet geluisterd.
„Sahara!“
De stem van Mecca klonk vrolijk en bekend. Sahara had amper tijd om zich om te draaien. Mecca rende de trap af met haar armen wijd open.
„Mecca!“ lachte Sahara. Ze voelde zich voor het eerst in weken weer ontspannen.
Phylan liep achter haar aan. Hij lachte rustig en zwaaide. „Als je deze zomer niet steeds met je neus in de boeken had gezeten,“ plaagde Phylan, „had je ons misschien niet hoeven missen.“
„Ik weet het,“ zei ze met een verlegen glimlach.
Haar vingers raakten de blauwe steen op haar borst aan. Dat was een gewoonte die ze zelf bijna niet meer doorhad. De ring aan haar rechterhand schitterde in de zon. De armband onder haar mouw bleef veilig verborgen.
Ze wilde het nooit toegeven, maar ze droeg de armband die Brystol haar voor haar verjaardag had gegeven. Ze droeg hem elke dag, samen met de ring van haar moeder.
„Een waarschuwing,“ begon Mecca. Ze praatte nu zachter. „Waizlynn is…“
„Sahara!“
Carol en Marol stonden bovenaan de grote trap. Ze zwaaiden alsof ze hele blije kinderen waren. Sahara's gezicht begon te stralen. Ze rende naar hen toe en struikelde bijna over de laatste trede. Ze gaf hen allebei een knuffel.
„We moeten je zoveel vertellen!“ riep Marol blij.
„Brystol is hier,“ voegde Carol er met een dromerige zucht aan toe. „En hij ziet er zoals altijd fantastisch uit.“
Sahara kreunde. „Vies. Begin daar alsjeblieft niet over.“
„Oh!“ riep Phylan van achteren. „Over hem gesproken, hoe was je strafweek? Mensen zeggen dat jullie twee de hele tijd hebben gevochten.“
„Mensen zeggen dat?“ lachte Sahara, hoewel haar maag zich omdraaide. Brystol had haar die week geholpen met leren. Waizlynn was vijf van de zeven dagen zomaar langs gekomen. Het was geen leuke herinnering. „We hebben echt niet de hele tijd gevochten,“ zei ze. „Waizlynn kwam op bezoek, dus ik denk dat zij dat gerucht is begonnen.“
„Kwam Waizlynn bij jou op bezoek?“ Marol knipperde met haar ogen.
„Nee, bij Brystol. Ze kwam voor hem.“ Sahara klemde haar kaken op elkaar. „En we maakten pas ruzie nadat zij deed alsof zij de Tari van Kinderton was.“
„Dat klinkt helemaal niet als haar,“ zei Carol droogjes.
„Ze vertelde mijn werksters wat ze moesten koken. Ze gaf opdrachten aan elfen alsof het haar eigen kasteel was. En Brystol zei er niks van.“ Sahara's hart klopte sneller. Ze was niet jaloers, maar voelde zich koud en afgewezen.
Buitengesloten.
„Niet één woord. Hij liet haar gewoon de Tari spelen in mijn huis.“ De gedachte deed pijn. „Dat bewijst alleen maar dat ik deze verloving moet verbreken. Ik weiger te leven met Waizlynn als zijn minnares.“
Het woord minnares zorgde voor een vieze smaak in haar mond.
„Hoe dan ook. Ik wil er niet meer aan denken, en aan haar ook niet,“ sloot ze af.
„Nou…,“ zei Mecca met een pijnlijk gezicht. „Misschien ben je nog niet van haar af. Ze vertelt iedereen dat jij en Slagwart samen zijn.“
„Wat?“ Sahara stond stil. „Wie is Slagwart?“
Mecca wees naar een ellon die tegen de muur van de academie leunde. Hij droeg een oranje shirt van het derde jaar. Hij keek heel erg boos, alsof hij altijd zo keek.
„Hij is een halve drow,“ fluisterde Mecca. „En hij is echt de laatste ellon waarmee een elleth geruchten wil hebben.“
„Ik ken hem niet,“ zei Sahara, terwijl ze met haar ogen kneep.
„Dat komt omdat hij hier vorig jaar niet was,“ mompelde Mecca. „Hij was van school gestuurd.“
„Toen hij in het eerste jaar zat,“ voegde Phylan er geheimzinnig fluisterend aan toe, „werd hij betrapt met een elleth genaamd Arlentine. Ze deden ongepaste dingen buiten bij het plorksolveld.“
„Wie is Arlentine? Ik ken haar niet van vorig jaar.“ Marol fronste.
„Omdat ze er niet was,“ zei Mecca streng. „Haar ouders schaamden zich en hebben haar weggehaald uit de drie koninkrijken.“
„En mensen zeggen dat ze niet veel later een kindje kreeg,“ voegde Phylan toe.
Alle vier de elleths keken tegelijk naar Slagwart. Hij zag het. Ze keken meteen allemaal de andere kant op.
„Misschien moeten we naar binnen gaan,“ zei Sahara. Haar wangen werden rood van schaamte.
Hun groepje liep naar de ingang voor het tweede jaar. Ze waren heel enthousiast toen ze bij de poort aankwamen.
„Wij krijgen dit jaar de tweede verdieping!“ zei Carol trots.
„Het is fijn dat we niet meer helemaal onderaan zitten,“ was Phylan het ermee eens.
„En we weten nu ook waar we heen moeten,“ voegde Marol eraan toe.
„Dat is zeker fijn,“ zei Sahara. Vorig jaar was ze vaker verdwaald dan de rest. Zowel in het gebouw als in de elfenwereld zelf.
Toen ze dichterbij kwamen, zag Sahara dat Bularia naar binnen glipte. „Hey!“ riep Sahara met een brede glimlach.
„Hoi,“ zei Bularia. Ze lachte terug en liep naar hen toe.
„Waar had je je verstopt?“ vroeg Marol.
Bularia rolde met haar ogen. „Waizlynn dwong me om haar koffer uit te pakken.“
„Echt niet,“ zei Sahara direct. „Je moet gewoon nee tegen haar zeggen.“
„Sinds wanneer ben jij haar meid geworden?“ vroeg Carol.
„Ze sliep de hele zomer bij mij thuis,“ zuchtte Bularia. „Zodat ze dicht bij Brystol kon zijn.“
Sahara rolde zo hard met haar ogen dat het bijna pijn deed.
„Ze wedde dat ze Holestroy Castle kon binnensluipen zonder gepakt te worden. En dat lukte haar. Ze had het blijkbaar al vaker gedaan. Dat maakte de weddenschap eigenlijk oneerlijk. Hoe dan ook, mijn straf is...“
„Wacht.“ Sahara's maag draaide zich om. Ze dacht terug aan de kerstvakantie. Ze zag toen een schaduw voor het raam. Ze had het gevoel dat iemand haar bekeek. „Je zei dat ze al eerder was binnengeslopen. Was ze in de kerstvakantie bij jou thuis?“
„Ja,“ zei Bularia alsof het heel normaal was. „We vieren dat altijd samen.“
Sahara hield haar adem in.
Dus het was Waizlynn die avond geweest. Ze had haar bekeken. Ze had Brystol bekeken. Of ze sloop naar buiten nadat ze bij hem was geweest.
„Sahara?“ vroeg Marol zachtjes. „Wat is er aan de hand?“
„Niets,“ zei Sahara snel. „Dus hoe lang ben je haar dienaar?“
„Alleen de eerste twee weken,“ mompelde Bularia.
„Veel plezier daarmee,“ zei Sahara heel erg droog.
„Wat duurt er zo… oh.“ Phylan kwam weer tevoorschijn uit de muur. Hij zag Bularia en lachte ondeugend. „Hoi.“
„Hoi,“ zei ze zachtjes.
„We hebben plekken vrijgehouden,“ zei Phylan, en hij stapte weer door de muur. De anderen volgden hem. Maar toen Sahara naar voren stapte en haar naam zei, bleef de muur hard. Het bord erboven gaf geen licht. Ze drukte haar hand tegen de muur. Steen. Ze probeerde het opnieuw. Er gebeurde helemaal niets.
„Wat gebeurt er?“ fluisterde ze. Ze kreeg het warm in haar nek omdat de elfen achter haar bewogen en praatten. Een andere ellon stapte naar voren. Hij zei zijn naam en liep er heel makkelijk doorheen.
Haar hart klopte sneller. Ze probeerde het nog een keer. Nog steeds niets.
„Heb je problemen, Aranel?“ klonk een stem. Sahara keek omhoog. Ze zag schooldirecteur Shawdlortur halverwege de ronde trap naar de derde verdieping staan.
„De muur laat me niet naar binnen,“ zei ze kribbig.
„Dat klopt,“ zei hij rustig. „Je staat namelijk op de verkeerde verdieping.“
„Nee,“ zuchtte ze, omdat ze al begreep wat hij bedoelde.
„Je volgt vijf vakken uit het derde jaar,“ herinnerde hij haar. „Je had toch niet gedacht dat je bij de tweedejaars mocht blijven.“
Haar schouders hingen omlaag toen ze naar de trap liep. De vertrouwde gezelligheid van haar vrienden voelde ineens heel erg ver weg, verder nog dan de derde verdieping.
„Er ligt een oranje gewaad van het derde jaar in je kamer op je te wachten,“ voegde hij eraan toe.
„Ik hou wel dezelfde kamergenoten, toch?“ vroeg ze hoopvol.
„Ja. Ze zijn zorgvuldig uitgekozen, en je zult bij hen blijven.“
„Nou, dat is dan tenminste nog iets,“ mompelde ze.
„Het komt goed, Aranel.“ Hij klopte op haar schouder. „Maar ik raad je aan om op te schieten. De derdejaars vinden een geel gewaad in hun groep vast niet zo leuk.“
„Precies wat ik nodig had,“ steunde Sahara. „Nog meer pesterijen. Wasteland heeft me niet eens gezien, en ze verzint nu al leugens.“
„Zorg dat je snel bent,“ zei hij, terwijl hij de trap afliep.
Sahara blies hard uit. Het trappenhuis was leeg. Daarom teleporteerde ze zich direct naar haar kamer in Joust Hall, kamer J4.
Zodra ze aankwam, rook ze een heel sterke geur van viooltjesparfum. Het was zo sterk dat ze er bijna geen adem door kreeg.
„Jakkes.“ Ze wapperde met haar handen in de lucht. Carol was hier duidelijk eerder geweest. Toch moest ze glimlachen toen ze de bekende kamer zag. Ze was weer terug en weg van haar nachtmerrie.
Het oranje Malorsty-gewaad hing netjes in haar kast. Met een zucht pakte ze het op. Ze hield de stof tegen haar haar. De kleuren leken te veel op elkaar. Ze waren niet precies hetzelfde, maar wel genoeg om haar boos te laten kijken.
Net toen ik dacht dat je niet nog roder kon worden. De stem van Brystol klonk zachtjes in haar hoofd, ook al wilde ze dat niet.
Ze kleedde zich snel om. De grote bijeenkomst was al begonnen. Er zou niemand meer in de gangen zijn. Teleporteren was het allersnelst.
Ze concentreerde zich en teleporteerde. Meteen daarna botste ze hard tegen iemand aan. Ze vielen allebei plat op de grond. Ze voelde pijn, en daarna meteen schaamte. Het was hetzelfde nare gevoel als op haar eerste dag vorig jaar. Toen botste ze tegen Brystol aan, waardoor hij haar de bijnaam Pukey had gegeven.
