De voorspelling: De Zwarte Wolf
Auteur
H. Knight
Lezers
2,9M
Hoofdstukken
41
Addison is jarenlang weg geweest van haar roedel na jaren van reizen en training. Nu is ze terug met een pas ontwaakte wolf. Thuiskomen betekent het confronteren van oude hartenpijn, vroegere vriendschappen en roedeldynamiek - niet in de laatste plaats met Jaxon, de toekomstige alfa. Lang begraven geheimen beginnen aan het licht te komen.
Kunnen Addison en Jaxon voorbij de pijn van het verleden komen of zullen het gewicht van geheimen en machtsstrijden hen uit elkaar drijven?
Hoofdstuk 1.
ZES JAAR GELEDEN
Addison is achttien en Jaxon is twintig jaar oud.
ADDISON
Ik keek nog een laatste keer in de spiegel. De rode satijnen jurk zat als gegoten om mijn lichaam en viel wijd uit vanaf mijn heupen tot aan mijn enkels. Het was een echte blikvanger en niet iets wat ik normaal gesproken zou dragen. Luna Alaina en Hayden hadden hem voor mij uitgezocht.
Luna Alaina en haar dochter Hayden stonden erop dat ik naar het gala zou gaan. Ik probeerde meerdere keren te weigeren, maar mijn oom zei dat het een belangrijke gebeurtenis was op de middelbare school en dat ik het niet mocht missen. Dus stemde ik uiteindelijk in, ook al had ik er eigenlijk geen zin in.
Mijn lange goudblonde haar was nu korter en vol krullen die Hayden had gemaakt. Het zag er heel anders uit dan mijn normale lange golvende lokken. Mijn blauwe ogen leken helderder door de subtiele make-up die ze had aangebracht, waardoor ik me een beetje onwennig voelde omdat ik nog nooit make-up had gedragen. Ik zag er heel anders uit, zo opgedoft.
Om mijn nek hing een eenvoudige gouden ketting zonder hanger - simpel, net als ik. Hij was van mijn vader geweest en hij had hem gedragen tot aan zijn dood. Mijn moeder wilde hem niet meer na zijn overlijden, dus nam ik hem. Het was het enige wat ik nog van hem had. Ik droeg hem alleen bij speciale gelegenheden en de gala-avond leek me bijzonder genoeg.
Ik tilde mijn jurk op om naar mijn rode hoge hakken te kijken. Ik had nog nooit hoge hakken gedragen, maar Luna Alaina en Hayden zeiden dat ze zouden helpen omdat Jaxon veel langer was dan ik. Hij was 1 meter 95 en zelfs met hakken kwam ik amper tot zijn schouder.
Ik was nog steeds verbaasd dat hij ja had gezegd om mij mee te nemen naar het gala. Ik wist dat alfa Hale en Luna Alaina hem hadden gevraagd om mij mee te nemen, samen met mijn oom Braxton, maar het feit dat hij überhaupt had ingestemd verbaasde me. Het was op zijn zachtst gezegd gênant.
Ik haalde diep adem en streek mijn haar achter mijn oor voordat ik de kamer verliet en de trap afliep. De lach van mijn oom klonk luid door het huis; ik dacht dat hij met alfa Hale aan het praten was. Toen ik de woonkamer binnenkwam, stonden alfa Hale en Luna Alaina daar met brede glimlachen. Braxton draaide zich snel om en glimlachte naar me.
„Je ziet er prachtig uit, Addison,“ zei Braxton terwijl hij me omhelsde.
„Ik ben het helemaal met Braxton eens,“ zei alfa Hale, knikkend en glimlachend naar me.
Hij praatte niet veel - tenminste niet in mijn bijzijn, maar dat zei niet veel aangezien ik zelf ook nooit praatte tenzij het moest. Luna Alaina omhelsde me; het was een omhelzing die alleen een moeder kon geven. Ik omhelsde haar stevig terug, wetend dat de herinnering aan omhelzingen met mijn echte moeder nooit zo warm waren geweest.
„Je ziet er geweldig uit.“ Ze glimlachte nadat ze een stap achteruit deed.
„Dank je.“
„We zijn er,“ zei Hayden vanaf de voordeur. Ik haalde diep adem en draaide me om naar haar. Ze was twintig minuten geleden vertrokken om Jaxon te helpen met klaarmaken.
Hayden glimlachte en ging opzij. Ik voelde mijn hart sneller kloppen toen onze ogen elkaar ontmoetten. Jaxon... God, wat was hij knap. Hij keek naar me en knipperde een keer, toen nog een keer. Als ik niet beter wist, zou ik zeggen dat hij verrast was door hoe ik eruit zag.
„Hoi,“ zei hij met een knik.
„Hoi,“ zei ik, terwijl ik mijn handen voor me samenvouwde. Dit was ongemakkelijk.
„Laten we een foto van jullie twee maken voor de open haard,“ zei Luna Alaina, en Hayden poseerde ons snel.
Ik stond voor Jaxon met zijn handen op mijn taille. We glimlachten - of in ieder geval ik deed dat. Toen liet Hayden ons naast elkaar staan met zijn arm om mijn middel en zijn andere hand in zijn zak. Een van mijn armen was op zijn rug en mijn andere hand op zijn buik. Na nog een paar foto's mochten we eindelijk vertrekken.
Ik voelde mezelf warm worden omdat ik zo dicht bij hem stond, maar ik negeerde het snel. Ik was niet gewend aan de aandacht. Het was niet dat ik niet mooi was; het was meer dat ik het mikpunt van spot was in de roedel.
„Zullen we?“ vroeg Jaxon, terwijl hij zijn wenkbrauwen optrok. Ik kon zien dat hij zich ook ongemakkelijk voelde, maar ik wist niet zeker of het door mij kwam. Ik knikte en volgde hem het huis uit.
Hij liep met me mee naar zijn grote zwarte truck en hielp me in de passagiersstoel.
„Dank je,“ zei ik voordat hij de deur dichtdeed. Hij stapte snel in aan de bestuurderskant en reed weg.
„Eh, ik weet dat dit ongemakkelijk is, maar ik wilde je bedanken dat je me meeneemt,“ zei ik na een paar momenten.
„Ik denk dat mijn moeder verdrietig was dat ik niet naar mijn eigen gala ging, dus gebruikt ze die van jou om het goed te maken.“ Hij haalde zijn schouders op.
„Waarom ging je niet?“ vroeg ik, terwijl ik naar hem keek.
Hij leek gespannen. Ik wist niet zeker of het door mij kwam of door iets anders. Zolang ik me kon herinneren was hij gespannen en verdrietig geweest. Ik wist waarom... hij had zijn broer voor zijn ogen zien sterven.
Niemand praatte er ooit over, maar van wat ik had gehoord, was Jaxon snel veranderd van een vrolijke jongen in een stille. Ik was hier een jaar na het gebeuren gekomen. Braxton had me er een paar jaar later een beetje over verteld, en sommige leden van de roedel hadden over de trieste gebeurtenis gefluisterd.
Rogues waren het gebied binnengekomen en hadden aangevallen. Jaxon en zijn broer Conner waren in het bos aan het rennen toen een van de rogues hen vond en Conner doodde voordat hij kon worden tegengehouden. Alfa Hale vond hen, viel de rogue aan en doodde hem, maar het was te laat en Conner was weg. Jaxon was toen pas dertien en was nog niet eens in een wolf veranderd... er was niets wat hij had kunnen doen.
Ik had veel verhalen gehoord over wat er was gebeurd en het was heel eng. Ik wilde dat ik Jaxon had ontmoet voordat dit gebeurde. Ik wilde dat ik er voor hem had kunnen zijn. Ik weet niet waarom, maar ik voelde me altijd tot hem aangetrokken. We hadden nooit echt veel gepraat voor vanavond, maar ik had hem vaak gezien bij roedelevenementen en bij mijn oom Braxton nadat ik hier was komen wonen.
„Het voelde niet goed. Het voelde alsof het respectloos zou zijn tegenover mijn partner,“ zei hij met een schouderophaling.
„Oh,“ zei ik, knikkend. Ik was verrast dat hij er zo over dacht. De meeste mannelijke wolven gaven niet echt om de gevoelens van hun partners voordat ze hen ontmoetten.
„Waarom ben je gestopt met naar haar zoeken?“ vroeg ik.
Hij had een jaar gereisd na zijn afstuderen. Het was normaal voor wolven om dit te doen als ze afstudeerden en achttien waren, maar hij kwam terug zonder haar te vinden... hij zei niets. Braxton had gezegd dat hij in de eerste plaats niet eens wilde gaan, maar ging vanwege zijn ouders.
„Ik heb haar gevonden.“ Hij haalde zijn schouders op. Ik keek hem geschokt aan.
„Waarom ben je niet bij haar?“ vroeg ik zachtjes.
„Addie, laten we het over iets anders hebben,“ zei hij, terwijl hij zijn hoofd schudde. Addie... zo had hij me altijd genoemd als we wel eens spraken.
Jaxon had me zo genoemd toen we elkaar voor het eerst ontmoetten. Ik was pas twaalf en na de dood van mijn ouders had ik nauwelijks iets tegen iemand gezegd. Verrassend genoeg was Jaxon de eerste die me aan het praten kreeg na een week van stilzwijgen en gaf me de bijnaam. Ik vond het leuk.
„Het spijt me,“ zei ik, terwijl ik wegkeek. Ik voelde me schuldig dat ik hem had gepusht.
„Dat hoeft niet. Het is gewoon ingewikkeld. Mijn familie en de roedel weten het niet. Ik wil graag dat het zo blijft,“ zei hij, terwijl hij zijn hoofd schudde.
„Ik zal niets zeggen, dat beloof ik,“ zei ik, terwijl ik mijn hand op zijn arm legde. Na een paar stille momenten haalde ik mijn hand weg.
„Ik wou dat ik mijn wolf had zodat ik mijn partner kon vinden,“ zei ik zachtjes.
Hij zei niets en ik verwachtte ook niet dat hij dat zou doen. Het was gewoon iets wat ik zei. Een ware uitspraak, maar er was niet veel dat ik kon doen - als er al iets was - om het te veranderen. Na een paar minuten reden we het terrein van het gemeenschapscentrum op. Het was de plek waar concerten of stadsevenementen werden gehouden.
We parkeerden en liepen naar binnen. De lokale middelbare school had zowel mensen als weerwolven, en soms andere bovennatuurlijke wezens die door de alfa waren toegestaan om de school te bezoeken.
We liepen naar binnen en lieten een foto van ons samen maken. Jaxon stond naast me en legde zijn arm om mijn schouders. Ik glimlachte terwijl de fotograaf de foto nam.
Bijna iedereen keek naar Jaxon en fluisterde. De toekomstige alfa was op het gala met een zij-wolf die eigenlijk geen wolf was. De menselijke vrouwen keken naar hem alsof hij perfect was - wat hij ook was. Hij was perfect, dat was hij altijd al geweest in mijn ogen.
„Ik haat het als mensen staren.“ Jaxon rolde met zijn ogen terwijl we aan de tafel gingen zitten die ver van iedereen vandaan stond.
„Ik ook, maar het is normaal als je anders bent,“ zei ik met een schouderophaling.
„Alleen omdat je geen wolf hebt, betekent niet dat je anders bent of niet belangrijk in de roedel,“ zei hij, terwijl hij me in de ogen keek.
Zijn ogen waren geweldig; de lichtblauwe ogen waren perfect en zeer krachtig. Ik denk niet dat ik ooit eerder zo in zijn ogen heb gekeken.
„Nou, de mensen vinden me raar - een nerd. Alleen omdat ik van leren houd, betekent niet dat ik een nerd ben, maar wat heeft het voor zin om te proberen een van deze mensen ongelijk te bewijzen,“ zei ik, terwijl ik mijn hoofd schudde.
„Ik begrijp gewoon niet waarom ze je behandelen alsof je er niet bij hoort.“
„Nou, nu ik met jou op het gala ben, word ik gezien als een slecht meisje,“ zei ik, terwijl ik met mijn ogen rolde.
„Waarom?“
„Jij bent de toekomstige alfa en ik ben niet je partner. Ze weten dat en denken dat ik slecht ben. Vooral omdat ze jou voor zichzelf willen. Zelfs de mensen.“
„Nou, ik ben blij dat ik hier met jou ben en niet met een van hen,“ zei hij, terwijl hij me een kleine glimlach gaf.
Ik was geschokt. De toekomstige alfa had nog nooit geglimlacht - tenminste niet dat ik had gezien. Maar nu, hier was hij, glimlachend. Ik glimlachte natuurlijk terug.
God, wat was hij mooi.
„Wil je hier eigenlijk wel zijn?“ vroeg hij.
„Nee, helemaal niet. Braxton en Luna Alaina lijken te denken dat het een belangrijke gebeurtenis is, maar ik niet,“ zei ik met een zachte lach.
„Laten we weggaan,“ zei hij, terwijl hij opstond.
„En waar naartoe?“ vroeg ik, terwijl ik naar hem opkeek.
„Ik wil je iets laten zien,“ zei hij, terwijl hij zijn hand naar me uitstak nadat hij zijn colbert had dichtgeknoopt.
„Oké,“ zei ik, terwijl ik zijn hand pakte.
