Stille omhelzing Boek 2
Auteur
Lezers
78,3K
Hoofdstukken
30
Carrie's beurt
SEIZOEN 2
Geproduceerd door: Bethany Sharp
Geschreven door: Cecilia Gigliotti & Rita Halle
Geluid door: Meaghan Bardwell
„
BLYTHE
„Omhoog! Omlaag!“
Oh God.
„Omhoog! Omlaag!“
Zesde herhaling. Pas de zesde.
„Omhoog! Omlaag!“
Er begonnen al vlekken voor Blythes ogen te dansen.
„Omhoog!“
Duizelig…
„Omlaag…“
…nog duizeliger…
„Blythe.“
Boem. Boem.
De gewichten kletterden op de vloer.
Boem.
„Hé, Blythe. Kijk me aan. Ogen hierop gericht. Hé.“
Blythe tilde haar hoofd op. Ze wist niet meer dat ze plat op haar rug was gevallen, maar hier lag ze dan toch.
„Carrie?“
Er zweefde een hand boven haar gezicht. De waas voor haar ogen trok beetje bij beetje op.
„Ik ben hier, Blythe. Blijf naar mijn hand kijken.“
In. Uit. In. Uit.
Blythe ademde plotseling maar wel gelijkmatig. Ze bleef ademen tot de vlekken verdwenen en Carries hand haarscherp was.
„Kun je me horen?“
„Ja.“ Het woord leek uit haar te ontsnappen als een snik, alsof ze er geen controle over had. „Ja.“
„Kun je mijn hand aanraken?“
Blythe reikte omhoog en legde haar handpalm in die van Carrie. Een van hen voelde klam aan, maar ze wist niet wie.
„Kun je nu rechtop gaan zitten?“
Blythe probeerde haar bovenlichaam op te tillen. Het plafond leek naar achteren te kantelen en ze zakte met een kreun weer in elkaar.
„Oké, oké. Rustig aan.“
Godzijdank was de sportschool verder leeg. „Het spijt me, Carrie.“
„Verontschuldig je niet. Je bent waarschijnlijk gewoon overbelast.“
Blythe had nog nooit een stem gehoord die zo kalmerend en troostend was als die van Carrie. Carrie was misschien maar acht jaar ouder, maar ze was een soort moederfiguur voor haar geworden.
Iemand aan wie Blythe haar leven zou toevertrouwen.
Wat ze nu blijkbaar ook deed.
„Ik bedoel, ik heb wel net zes kilometer hardgelopen. Heb je me gezien op die loopband?“
„Ja, ja, ik heb gekeken. Je gaat enorm vooruit, weet je.“
Blythe draaide haar hoofd zodat ze Carrie kon aankijken. „Echt waar?“
„Ik ben vooral onder de indruk van je krachttraining. Vroeger kon je niet duwen zonder je hele lichaam erin te gooien. Wat me verbaasde, met al die ovendeuren.“
„Ik zei je toch, ik ben een bakkersdochter.“ Nu was ze sterk genoeg om op haar ellebogen te leunen. „Ik deed niet al het zware werk. Maar je zou me nu eens deeg moeten zien kneden. Ik laat echt zien wie de baas is.“
Carrie liet een van haar aanstekelijke lachjes horen en hielp Blythe rechtop zitten.
„Ik neem aan dat ik het toch niet zo goed doe met de gewichten, hè?“ Blythe glimlachte flauwtjes.
Carrie knipoogde. „Er is altijd nog tijd.“
„Hoe dan ook, ik betwijfel of ik ooit zo goed word als jij.“
Carrie klopte op haar buik. Je zag het nog niet, maar het was slechts een kwestie van tijd. „Gezien de lange pauze die ik ga nemen, durf ik erom te wedden dat je me voorbijstreeft voordat je het weet.“
Haar ogen glinsterden. Iets zei Blythe dat het strakke sportschema een kleine opoffering was als het betekende dat ze een kind kreeg.
„En eerlijk gezegd,“ grinnikte Carrie terwijl ze in kleermakerszit naast Blythe ging zitten, „als dit kind eenmaal geboren is, krijg ik meer dan genoeg beweging door erachteraan te rennen.“
„Erachteraan rennen?“ vroeg Blythe. „Doen ze dat niet... Ik bedoel, hebben de producers niet altijd... je weet wel?“
„Niet als ik er iets over te zeggen heb.“
Blythe zag hoe Carrie afwezig de dolk op haar heup aanraakte. Degene die Walker haar had gegeven.
Soms vergat ze dat Carrie nog menselijk was. Zij en haar mate waren praktisch onafscheidelijk. De hele roedel was het erover eens dat het een zeldzame band was tussen een mens en een shifter.
Blythe vroeg zich vaker af dan ze wilde toegeven of zij en Killian dat ook hadden.
Of enige hoop hadden om dat te krijgen.
„Ik gok dat je veranderd wilt worden?“
„Nou, Walker twijfelt nog.“
„Echt? Ik zou denken dat hij niet kon wachten.“
Carrie keek op zonder haar hoofd op te tillen. „Je weet hoe dat veranderen werkt, toch?“
„Ja. Je wordt in feite onsterfelijk.“
„Als je niet sterft tijdens het proces.“ Carries blik daalde weer. „En dat is wat er met één op de vier vrouwen gebeurt.“
„Praat niet in statistieken. Dat is deprimerend.“
„Dit geldt ook voor jou, Blythe. Dat is vijfentwintig procent van de vrouwen. Dat is erger dan welke menselijke ziekte dan ook.“
„Wauw.“ Blythe liet dat even bezinken. Het hielp niet tegen haar eigen twijfels. „Maar jou overkomt het niet. Toch?“
„Blythe.“ Carries stem trilde.
Blythe schoof naar Carrie toe en pakte haar handen vast. „Ik weet gewoon dat het niet zal gebeuren. We kunnen je niet verliezen, Carrie. Walker niet. Ik niet.“
„Daarom moeten hij en ik er nog veel over praten.“ Ze streek een pluk haar achter Blythes oor. „Als je mijn advies wilt, kunnen jij en jouw man beter hetzelfde doen.“
DEREK
De grens was eindelijk veilig. Nou ja, waarschijnlijk dan.
Aan weerszijden van Derek strekte zich een rij perfect opgestelde bewakers uit. Ze werden af en toe onrustig, maar ze hadden hun bevelen.
De schemering viel in. Derek tuurde naar de horizon. Alles rustig, zoals altijd.
Niemand zou Lazarus vinden. Niemand wist van deze plek. Niemand dacht er überhaupt aan om hier te zoeken.
Hoe dan ook, hij begon een beetje vrijer te ademen.
De producers hamerden al zes maanden op de grensbewaking. Als er iets misging, zou het Dereks kop kosten.
Niet dat ze dat letterlijk zo hadden gezegd. Maar hij had alle nieuwe bewakers aangenomen en hun posten toegewezen.
En hij was de enige op deze plek die wist wat er in godsnaam aan de hand was.
Voor zover iemand tenminste kon weten wat er in godsnaam aan de hand was.
Derek was ook degene die Blythe en Killian terug het terrein op had gesmokkeld nadat alles mis was gegaan.
Ieder van hen had daarvoor gedood kunnen worden.
Hij had altijd een goede band gehad met Killian. Hij wist heel weinig over Blythe vóór het incident, en andersom ook.
Nu waren ze close, op de manier waarop mensen close zijn die gebonden zijn door een verboden geheim. Ze waren gevangenen, gechanteerd door hun eigen uitstapje.
Als misdaad een ouder was, waren zij de drie kinderen.
Zowel Derek als Blythe en Killian hadden sindsdien niet meer over die nacht gesproken.
Nou ja, misschien spraken Blythe en Killian er wel met elkaar over. Derek zou daar niet bij zijn geweest.
Derek keek op zijn horloge. Nog een paar minuten en dan zat zijn dienst erop.
De nachtwacht had elkaar nog geen uur geleden afgewisseld en dat was soepel verlopen. Hij bleef altijd in de buurt om toezicht te houden op deze vreemde kleine wisseling van de wacht.
Alleen zou er nooit iemand anders komen om ernaar te staren. Want niemand wist van Lazarus.
Natuurlijk deelde de roedel al heel lang ruimtes met elkaar. Maar zes maanden geleden hadden de producers hen opgesloten.
Ze hadden een hek met prikkeldraad rond hun gebouw gezet. Alle communicatiemiddelen in beslag genomen. Hun thuis in een gevangenis veranderd.
En het aantal bewakers was verdrievoudigd.
Derek had de paniek van de producers zowat kunnen ruiken. Ze wilden de wereld van de show zo ver mogelijk weghouden van de echte wereld.
Soms voelde het inderdaad als een langgerekte dagdroom.
Nou ja, een nachtmerrie.
De diersoorten waren per verdieping gescheiden. Beren, hondachtigen, katachtigen en vogels, van onder naar boven, samen met hun mates.
Vrijgezelle menselijke vrouwen — de voormalige Breeders — zaten daar verspreid tussenin, om te voorkomen dat ze te hecht werden met elkaar.
En ze moesten speciale toestemming krijgen om zich tussen de verdiepingen te verplaatsen.
Derek was een van de weinige geluksvogels die toestemming kon verlenen.
Geluksvogels. Hij snoof.
De timer op zijn horloge ging af.
Hij gaf een teken aan de dichtstbijzijnde bewaker aan zijn linkerkant. Hij rouleerde de positie van tweede man graag, zodat niemand te arrogant werd. Toen liep hij om het gebouw heen.
Hij moest even ontspannen.
Het was een lange wandeling naar zijn auto en daarna een lange rit naar huis. Zo moest het nu eenmaal zijn.
Zijn jongere zus Rowan — eigenlijk zijn halfzus — had hem aan zijn hoofd gezeurd. Ze wilde weten wat hij aan het doen was. Wat deze nieuwe bijverdienste inhield.
Alles bij elkaar genomen was het geen bijverdienste. Het was zijn hoofdinkomen. Hij had wel een bijverdienste, maar dat deed hij naast dit, niet andersom.
Dat was de prijs van geheimhouding. Lazarus was zo afgesloten van de rest, dat alle informatie die uitlekte de hele operatie in gevaar kon brengen.
En de producers waren vastbesloten om deze show draaiende te houden. Zelfs na het verlies van een Alpha en het instorten van de oorspronkelijke structuur.
„The show must go on,“ zoals ze zeiden.
Als je het aan Derek vroeg, was deze show fucking bizar. Maar de kijkers vonden het leuk. En de kijkers bepaalden alles.
Nadat hij het aan Rowan had verteld, wist hij dat ze over hem oordeelde. Niet dat zij het recht had om te oordelen, gezien hoe zij tegenwoordig haar geld verdiende.
Hij vond zijn auto en startte de motor.
Het feit dat hij überhaupt nog mocht rijden was bijzonder.
Hij nam aan dat het slechts een kwestie van tijd was voordat de producers hem dat ook afnamen.
Tijdens elke vergadering voerde de nieuw gevormde Council weer een nieuwe tirannieke regel van de producers in. Derek vond de term „Council“ lachwekkend.
Het was niet alsof de shifters zelf enige macht hadden.
Ze waren de marionetten van de producers.
Het was een elitaire groep, met slechts één vertegenwoordiger per verdieping.
En dan Milo. Oh, Milo. De grote, onbetwiste leider. Derek was stomverbaasd geweest toen de producers Milo als de nieuwe Alpha kozen.
Hij wist hoe dol die gasten waren op een goede plottwist. Maar dit was de grootste schok van het seizoen geweest.
Als het hiervoor al bergafwaarts ging, konden ze inmiddels net zo goed op de Zuidpool zitten.
Hij zette de radio aan. Tijd om even nergens aan te denken.
BLYTHE
„Ik zei je toch, zo erg was het niet.“
„Blythe. Je viel flauw.“
„Heus niet! Ik viel gewoon.“
Blythe zat op de rand van het bed. Killian knielde achter haar en masseerde haar schouders.
„Carrie had helemaal gelijk. Je moet stoppen met zo hard te trainen.“
„Vertel me niet wat ik moet doen.“
„Wat, dus Carrie mag het je wel vertellen, maar je mate niet?“
„Carrie is mijn trainer.“ Blythe draaide haar nek om hem in de ogen te kijken. „En het wordt alleen maar makkelijker als je me verandert. Dan word ik sterker.“
Killian haalde zijn handen van haar schouders en kruiste zijn armen. Ze hadden dit al een paar keer besproken.
Het was gevaarlijk en Killian had Blythe verteld dat hij het risico niet wilde nemen.
Hij kon zijn mate niet verliezen. Niet opnieuw...
„Walker heeft Carrie ook niet veranderd, weet je. En zij is hier al jaren.“
„Ja, dat weet ik,“ snauwde ze. „Maar dat doet hij wel nadat ze de baby heeft gekregen.“
„Nou dan... misschien moeten we eerst proberen om een baby te krijgen. Dat geeft ons de kans om er echt goed over na te denken...“ Hij viel even stil.
„Je weet dat vrouwen niet meer zwanger kunnen worden nadat ze veranderd zijn.“
„Dat weet ik!“ Blythe gooide haar handen in de lucht. „Je hoeft me daar niet steeds aan te herinneren.“
Killian was al vaker over kinderen begonnen. Blythe begon inmiddels te klinken als een kapotte plaat.
„Ten eerste ben ik pas negentien. Ik ben er niet klaar voor om een baby te krijgen. En zelfs al was ik dat wel, dan gaat dat niet gebeuren in deze gevangenis. Wat als ze de pasgeborenen nog steeds weghalen?“
Het klopte dat er geen baby's meer waren geboren in de maanden sinds de bewoners van Lazarus in opstand probeerden te komen. Niemand wist of ze nog steeds door zouden gaan met het weghalen van pasgeboren zoons.
Maar er was ook geen enkele aanwijzing dat ze ermee gestopt waren.
Killian was er altijd heilig van overtuigd geweest dat niemand zijn zoon zou meenemen. Maar nu was alles anders. Al die extra bewakers, het feit dat ze nu vastzaten in deze gevangenis en het terrein niet af konden...
Hoe kon hij ze tegenhouden?
„Kijk, het is zwaar. Voor ons allemaal,“ zei hij gefrustreerd. „Maar ik heb vanavond geen zin om dit uit te vechten. Kunnen we gewoon ontspannen? Een boek lezen, kaarten of zoiets?“
Zijn handen lagen weer op haar schouders.
„Hoe dan ook, jij moet rusten. Hier. Ga liggen. Ik pak wel wat extra kussens.“
„Het gaat prima met me.“ Ze stond op. „Sterker nog, ik ga even wandelen. Ik ben over een klein half uurtje terug. Beloofd.“
„Blythe...“
Ze was de deur al uit. Ze onthield de code nooit, aangezien de producers de sloten van iedereen regelmatig veranderden. Maar Killian zou haar wel weer binnenlaten.
Langzaam liep ze terug naar de sportschool. Nadat Carrie had gezien dat Blythe veilig terug was in de kamer van haar en Killian, was ze zelf achtergebleven.
Er hingen overal camera's, ook in de sportschool, verbonden met de elektriciteitskabels. Blythe kreeg de rillingen van de gedachte dat een of andere vieze bewaker naar Carrie zat te kijken, zo alleen daar.
Niemand is te vertrouwen. Dat was Blythes motto tegenwoordig.
Toen ze bij de sportschool aankwam, zag ze dat Carrie inderdaad nog binnen was. Ze stond op een trapleertje en rommelde aan een van de camera's.
Wat is ze aan het doen?
Blythe had haar hand nog maar net op de klink gelegd toen ze een verblindende lichtflits zag. Carrie viel met een klap op de grond.
„Carrie!“ Blythe kon een kreet niet onderdrukken terwijl ze naar haar vriendin strompelde. Met klamme handen pakte ze Carries pols.
Geen hartslag.
