Sneeze Fart Shift Boek 2
Auteur
Elizabeth Gordon
Lezers
16.8K
Hoofdstukken
61
Silverdale voelt niet pluis, en niet op een manier die genegeerd kan worden. Geesten dwalen vrij rond, gefluister echoot door lege ruimtes en de ghouls die de geesten ooit in toom hielden, zijn verdwenen. Terwijl onzichtbare indringers brutaler worden, is het aan Anna om te ontdekken wat er is gebeurd en de kwelling te stoppen voordat het stadje wordt overspoeld.
Vreemde ontmoetingen en onzichtbare gevaren stellen haar vastberadenheid bij elke stap op de proef, waardoor ze gedwongen wordt op haar instinct te vertrouwen wanneer de logica haar in de steek laat. Terwijl Silverdale op de rand van chaos wankelt, voert Anna een race tegen de klok tegen krachten die ze niet kan zien om een stadje te beschermen dat weigert stil – of veilig – te blijven.
Hoofdstuk 1: Het spoken in Silverdale
BOEK 2: SNEEZE, FART, SHIFT BOEK 2
Edwin lag te wachten onder het bed van de achtjarige Cassie Roberts. Cassie had nog maar een paar dagen geleden haar grootmoeder verloren. De oma van Cassie was dol op het kleine meisje. Ze had haar kostbare kleinkind liever niet toevertrouwd aan, zoals ze het zelf noemde, haar domme zoon en zijn onbekwame vrouw.
De oma van Cassie was sluw en moeilijk in toom te houden. Als de ghouls zielen niet konden overtuigen om naar de andere kant te gaan, moesten ze vaak andere manieren gebruiken. Ze moesten de zielen dan in de val lokken.
Daarom had Edwin besloten om onder het bed van het kind te kruipen. Hij wist dat elke grootouder de drang voelde om over hun slapende kleinkinderen te waken. Mensenkinderen leken namelijk minder op monsters als ze rustten.
Dit was de beste manier om koppige oma's te vangen. Toch had het af en toe ook zijn nadelen. Kinderen handelden puur op instinct. Ze hadden nog niet geleerd dat hun angsten onzin waren. Als ze iets onder hun bed voelden, schaamden ze zich nooit om hun ouders te roepen om te komen kijken.
Hierdoor moest Edwin vaak iets gênants doen. Hij moest dan in de kast klimmen of zich in de speelgoedkist verstoppen. Dit zorgde vaak voor onnodige angst bij de kinderen. Ze raakten er dan van overtuigd dat er een monster in hun kast woonde en dat hun speelgoed leefde.
Helaas voor Edwin was Cassie een slim en nieuwsgierig meisje. Ze deed niet aan onnozele emoties zoals angst. Zodra het huis rustig was en haar ouders naar bed waren gegaan, leunde ze over de rand van haar bed. Ze trok de lakens weg die Edwin verborgen hielden en fluisterde: „Boe.“
Edwin deinsde achteruit. Hij schrok van het vervormde gezicht dat hem aankeek. Zijn eerste reactie was om te vluchten. Daarna herpakte hij zich. Hij besefte dat het gewoon het gezicht van het kleine meisje was, dat hem ondersteboven aankeek.
„Je hoort te slapen,“ berispte hij haar. „Je moeder zal behoorlijk boos zijn als ze ontdekt dat je nog wakker bent.“
De dreiging van een boze ouder hield Cassie niet tegen. Ze bleef hem maar aanstaren. Edwin vond dit nogal verontrustend, want het kind weigerde met haar ogen te knipperen. „Wat doe jij onder mijn bed?“ vroeg ze.
Edwin was nog nooit eerder betrapt. Hij dacht koortsachtig na over een verklaring die het meisje zou geloven. Hij wilde haar overtuigen om weer in bed te kruipen. Zijn hoofd was echter helemaal leeg.
Edwin besefte dat hij niet met een doorsnee achtjarige te maken had. Hij had andere ghouls al over dit soort kinderen horen praten. Ze was zo'n kind dat de fouten in sprookjes aanwees en volwassenen verbeterde.
Deze kinderen prikten dwars door leugens heen. Ze vatten het persoonlijk op als volwassenen hen in de maling probeerden te nemen. Edwin besloot dat hij maar beter gewoon eerlijk kon zijn.
„Ik wacht op je grootmoeder,“ vertelde hij haar.
Cassie's grote bruine ogen lichtten op. „Ik ook,“ riep ze. „Ze komt elke nacht even bij me kijken, weet je.“
„Ja, en ik ben hier om dat recht te zetten,“ legde Edwin uit.
Cassie fronste haar wenkbrauwen. Edwin dacht even dat ze boos zou worden omdat hij haar oma wilde meenemen. Maar toen verraste Cassie hem door te fluisteren: „Wie is daar nog meer bij je?“
Edwin begreep niets van die vraag. Op datzelfde moment bewoog het stof onder het bed. Voordat Edwin kon reageren, greep iets zijn been vast en gaf er een flinke ruk aan.
Cassie rolde naar de andere kant van het bed. Ze verwachtte dat de ghoul en zijn vriend daar tevoorschijn zouden komen. Het leek er echter op dat ze in het niets waren opgelost.
***
Aan de andere kant van de stad lag een wijk waar nette vrouwen niet kwamen, tenzij ze volledig onherkenbaar waren. Menselijke mannen bezochten dit gebied alleen in het holst van de nacht. Edna was daar bezig met de nieuwste etalage in haar winkel, Edna's Exotic Emporium.
„Laat me er alsjeblieft uit,“ klonk een zwevende stem. „Ik beloof dat ik braaf zal zijn.“
„Ricky, je hebt voor vier uur betaald. Je tijd is nog niet om,“ antwoordde Edna.
„Kun je de klemmen dan op zijn minst wat strakker aandraaien?“ probeerde Ricky. „Ik kan mijn hoofd nog een klein beetje bewegen.“
Edna ademde diep in. Ricky deed wel vaker lastig. Ze had hem waarschijnlijk al lang uit haar winkel verbannen, als hij niet haar beste klant was. „Ik kom er zo aan,“ zei ze met een mierzoete stem. Die toon waarschuwde hem om haar niet verder op de proef te stellen.
Ze deed een stap naar achteren en keek de winkel rond. Ze probeerde te beslissen waar ze haar nieuwe product zou neerzetten. Plotseling riep Ricky opnieuw. „Help me,“ smeekte hij. „Kan iemand me helpen!“
Geïrriteerd stampte Edna naar de achterkamer. Daar had ze Ricky met klemmen aan een tafel vastgemaakt. Ze had eerder een zwarte kap over zijn hoofd getrokken. Zo hoefde ze niet naar de vreemde gezichten te kijken die hij trok terwijl ze hem vastbond.
„Dank je wel,“ riep hij van onder het masker. Ze draaide de schroeven strakker tegen zijn slapen. Voor de zekerheid trok ze ook de schroeven bij zijn polsen en enkels nog even aan.
„Zo, alsjeblieft,“ zei Edna nadat ze alles opnieuw had afgesteld. „Laat me nu met rust. Dan kan ik verdergaan met het opbergen van de voorraad.“
„Ik zou helemaal niet klagen als je me gewoon aan mijn darmen had opgehangen, zoals ik had gevraagd,“ wierp Ricky tegen.
Edna rolde met haar ogen en zette haar handen in haar zij. „Ik heb je al eerder gezegd: als je aan je darmen opgehangen wilt worden, moet je dat lekker zelf doen.“
Ricky wilde net reageren, toen de winkelbel rinkelde. Edna wist dat er een klant was binnengekomen. „Ik kom er zo aan,“ riep ze vriendelijk. Ze draaide zich om naar Ricky. „Dat is misschien een van de echtgenoten uit de mensenwijk, dus je moet nu stil zijn.“
„Waarom gaan ze niet gewoon in relatietherapie?“ vroeg Ricky.
„Ik houd me niet bezig met dat soort vragen,“ snoof Edna. „Bovendien, als iedereen zomaar zijn huwelijksproblemen zou oplossen, dan had Edna's Exotic Emporium geen klanten meer.“
„Tja, als je het zo bekijkt—“ begon Ricky, maar Edna viel hem in de rede.
„Blijf gewoon stil en laat de klant niet schrikken,“ waarschuwde ze hem. Ze glipte de deur uit en trok deze achter zich dicht.
Edna streek haar wolk van hagelwit haar glad. Ze zette haar hoornen bril recht en liep terug naar de winkelvloer. „Welkom bij Edna's Exotic Emporium. Wij hebben alles in huis om u de nacht door te helpen,“ ratelde ze af.
Ze wachtte af. Meestal liet een geschrokken klant op dit moment het product vallen dat hij vasthield. Een beschaamde klant zou zich proberen te verstoppen in de schaduw. Ze werd echter begroet door totale stilte.
Edna liep een rondje door de winkel. Ze was ervan overtuigd dat ze een persoon met een capuchon zou zien rondsluipen. De winkel leek echter helemaal leeg te zijn.
„Die stomme bel boven de deur is vast kapot,“ nam ze aan. Ze liep naar de wenteltrap. Die trap leidde naar het appartement waar ze met haar man, Chad, woonde. Hij was zich op dat moment aan het wassen na een lange nacht jagen.
„Chad, lieverd, ik geloof dat de deurbel weer kapot is,“ riep ze.
Plotseling kreeg ze een harde klap op haar achterste. Ze giechelde. Ze dacht dat haar man stiekem achter haar was gaan staan. Maar toen ze zich omdraaide, was er helemaal niemand te zien.
„Chad?“ riep ze nog een keer, nu wat onzeker.
„Ik kom er zo aan, lieverd.“ Zijn stem klonk vanaf de verdieping boven haar. „Ik was me net even aan het wassen.“
Edna wreef over haar bil. Ze deed haar best om zichzelf wijs te maken dat ze de klap alleen maar had ingebeeld. Maar toen knalde er ineens een zweep vlak naast haar oor.
Ze draaide zich om en zag hoe de zweep werd geklapt. Wie het vasthield, was echter een raadsel. De zweep zweefde namelijk gewoon in de lucht.
Edna opende haar mond om te protesteren. Er vloog echter direct een bal-gag in om haar de mond te snoeren. Edna greep naar achteren. Ze probeerde haar aanvaller van zich af te slaan voordat de riempjes vastzaten. Er waren alleen geen handen om vast te grijpen.
Zonder waarschuwing klikten er handboeien om haar polsen. Haar handen zaten vast achter haar hoofd. Voordat ze kon ontsnappen, werd ze door een sterke kracht naar achteren geduwd. Ze stopte pas toen ze hard neerkwam op een seksschommel.
Edna wist haar handen los te maken uit de boeien. De schommel begon echter heel wild te bewegen. Ze moest zich goed vasthouden. Als ze losliet, zou ze dwars door de etalageruit van de winkel vliegen. Dit raam was geblindeerd, zodat mensen van buitenaf niet zomaar naar binnen konden gluren.
Edna was niet de enige bewoner van Silverdale die die avond lastig werd gevallen. Bijna elke straat in de stad had er last van. Vanuit de lucht kon je zien hoe lichten aan en uit knipperden. Ook de sproeiers in de tuinen gingen zomaar aan, waardoor de grasvelden dreigden te overstromen.
Als iemand hoog in de lucht ook nog goed kon horen, zou hij het gegil van de bewoners opvangen. De mensen probeerden hun bestek te redden. Tegelijkertijd moesten ze bukken voor de pannen die door hun huizen vlogen.
