Woeste vlammen deel 2: Zondig
Auteur
Amber Kuhlman
Lezers
111K
Hoofdstukken
49
Renee voelt zich eindelijk veilig in de armen van de drie mannen die haar ooit hebben gebroken. Matt, Jake en Aaron zijn haar thuis geworden—woeste beschermers in plaats van vijanden. Maar de vrede is niet van lange duur. Wanneer een stalker haar elke stap begint te volgen, vertoont de broze rust die ze heeft opgebouwd de eerste barsten. Het verleden dat ze zo hard hebben geprobeerd te begraven, klauwt zich een weg terug, en liefde voelt plotseling zowel als haar schild als haar grootste risico. Terwijl de angst om zich heen grijpt en geheimen aan de oppervlakte komen, moet Renee beslissen wie ze kan vertrouwen—want deze keer zal de liefde haar misschien niet redden. Ze zou haar wel eens kunnen vernietigen.
Hoofdstuk 1: Zeg dat je van mij bent
MATT
Haar polsen stribbelden tegen onder mijn handen. Het bed kraakte zachtjes toen ik haar in het matras duwde. Het zweet stond op haar voorhoofd. Haar mond viel open met een wanhopige, smekende ademhaling. Mijn borstkas voelde nog strakker aan dan mijn greep.
Ze was zo verdomd mooi als ze tegen me vocht.
Niet omdat ik wilde dat ze bang was. Dat zou ik nooit willen. Maar ze vertrouwde me genoeg om eraan toe te geven. Ze liet zich door mij vastpinnen omdat ze wist dat ze veilig was. Dat vertrouwen haalde me elke keer weer onderuit.
Een zacht stemmetje in mijn achterhoofd zei: ze had iedereen kunnen kiezen... maar ze koos jou.
Zelfs als ze ook voor Jake had gekozen. En voor Aaron.
Die gedachte zorgde voor een knoop in mijn maag. Het was een scherpe, bekende pijn.
„Matt…“ Renees stem sloeg over bij mijn naam. Ze klonk nu hoger en ze trok haar rug hol onder mij. Mijn greep werd automatisch strakker. Ik duwde haar polsen dieper in het kussen en hield haar stil, hoewel haar heupen rusteloos bewogen.
„Rustig,“ mompelde ik tegen haar hals. Mijn stem was donker en ruw. „Niet haasten, schatje.“
Haar lichaam huiverde. Ik voelde het onder me, een trilling die door haar ribben trok.
„Ik—alsjeblieft—“
God, dat woord. Elke keer werd ik er nog meer opgewonden van.
Ik boog mijn hoofd en kuste de snelle hartslag in haar hals. Mijn lippen gleden over haar kloppende ader. Ze kreunde, een zacht en gebroken geluid. Iets dierlijks in mij antwoordde met een grom.
„Zeg het nog eens.“ Mijn duim streek over de binnenkant van haar pols. Het herinnerde haar aan mijn kracht. Aan de ijzeren greep die ze met geen mogelijkheid kon breken.
„Alsjeblieft,“ fluisterde ze weer, terwijl haar ogen dichtvielen.
Ik liet haar de stilte voelen. De seconden kropen voorbij terwijl ik haar geur opsnoof. Muntshampoo. Een heel licht vleugje vanillecrème. De geur die nog lang in mijn lakens bleef hangen nadat ze weg was.
Lang nadat ze bij Jake in bed kroop. Of zich op de bank opkrulde in de armen van Aaron.
De jaloezie sloeg in zoals altijd. Het was een harde klap tegen mijn ribben. Lelijk, heet en ongewenst. Ik haatte het. Ik haatte hoe het me van binnen uitholde, zelfs op dit soort momenten. Momenten waarop ze onder me lag, voor me trilde en mijn naam fluisterde.
Ik had tevreden moeten zijn. Ze was hier. Bij mij. Maar een of ander gierig, egoïstisch deel van mij wilde alles van haar. Elke seconde. Elke kus. Elke ademhaling.
„Matt…“ Haar stem sloeg weer over, en dat haalde me uit mijn donkere gedachten.
Ik kuste haar kaak. Mijn lippen gleden zachtjes over haar jukbeen totdat ik haar mond vond. Haar adem mengde zich met de mijne, gejaagd en wanhopig. „Vertrouw je me?“ fluisterde ik, terwijl mijn lippen de hare raakten.
Haar ogen vlogen open. Groot. Glanzend. Zonder weg te kijken. „Altijd.“
En net zo snel verdween de pijn in mijn borst. De jaloezie zakte weg, vervangen door de heerlijke roes van haar vertrouwen. Dat was wat me zwak maakte. Niet haar lichaam, niet de seks, en niet de manier waarop ze onder me bewoog.
Het was de manier waarop ze nooit aarzelde.
Ik kuste haar—hard, snel en bezitterig—en haar hap naar adem werd gesmoord door mijn mond. Ze duwde haar lichaam omhoog. Haar polsen rukten weer aan mijn handen om mijn greep te testen. Ik hield haar strakker vast en dwong haar stil te liggen. „Van mij,“ gromde ik tegen haar lippen.
Haar ogen vielen dicht. „Van jou.“
Dat woord stroomde als vloeibaar vuur door me heen. Ik kreunde. Ik verplaatste mijn gewicht zodat ik één hand vrij had. Ik gleed met mijn hand over haar ribben, langs de ronding van haar taille, en nog lager totdat mijn handpalm op haar heup rustte.
Ze drukte zich wanhopig tegen mijn hand aan, en ik glimlachte tegen haar hals.
Ik wilde dit rekken. Ik wilde haar laten smeken totdat ze schor werd. Ik wilde haar vasthouden in dit moment, waar ze alleen van mij was. Maar ik verloor steeds meer mijn zelfbeheersing. De draadjes knapten één voor één terwijl haar lichaam onder het mijne kronkelde.
„Matt…,“ ademde ze zwaar. Het was een waarschuwing, een smeekbede en een bevel.
Ik drukte mijn voorhoofd tegen dat van haar en keek haar recht in haar rode gezicht aan. „Je weet niet wat je met me doet,“ zei ik schor. „Je maakt me fucking gek. Elke keer dat je me aankijkt alsof ik de enige ben, geloof ik het bijna. En dan besef ik weer dat het niet zo is.“
Haar lippen gingen van elkaar en ze keek in de war. „Matt—“
„Niet doen,“ onderbrak ik haar met een ruwe stem. „Lieg niet tegen me. Ik weet dat je van ons allemaal houdt. Ik weet dat je je aandacht over ons drieën verdeelt. Maar als je in mijn bed ligt? Als je onder mij ligt?“ Ik drukte mezelf zwaarder op haar en bewoog tegen haar aan totdat haar adem stokte. „Dan ben je van mij. Zeg het.“
Haar ogen glansden. Er flakkerde iets opstandigs in, hoewel haar lichaam haar verraadde. Ze verschoof haar benen en spreidde ze verder. Haar borstkas ging sneller op en neer. „Van jou,“ fluisterde ze. Toen klonk ze luider en steviger: „Ik ben van jou, Matt.“
Mijn borstkas deed pijn. Mijn lichaam brandde.
En toch was het nog steeds niet genoeg.
Ik kuste haar opnieuw, hard en ruw. Ik stopte elke druppel jaloezie, verlangen en wanhopige liefde in haar mond. Ze kreunde zachtjes tegen me aan, en dat geluid brak me volledig.
Ik liet haar polsen los en pakte haar gezicht vast. Ik hield haar stevig vast terwijl ik haar kuste alsof ik nooit meer iemand anders zou kussen. Mijn andere hand gleed verder naar beneden om haar te plagen en op te eisen. Haar lichaam schokte hevig onder me.
Haar nagels groeven in mijn schouders. Ze kreunde in mijn mond. En toen ze eindelijk tot een hoogtepunt kwam en mijn naam uitschreeuwde, ging ik met haar mee met een diepe grom uit mijn borst.
Voor een lange tijd bewoog geen van ons beiden. Het enige wat te horen was, was onze zware en verstrengelde ademhaling.
Ik rolde op mijn zij en trok haar met me mee, totdat ze stevig tegen mijn borst lag met haar hoofd onder mijn kin.
Ze klampte zich aan me vast. Haar lichaam trilde nog steeds na. „Matt,“ fluisterde ze opnieuw, maar deze keer veel zachter.
„Ssst.“ Ik kuste de bovenkant van haar hoofd en snoof de geur van haar haar op. „Ik heb je, schatje. Altijd.“ En god help me, ik meende het. Zelfs als ze morgen dezelfde belofte aan Jake zou fluisteren. Of aan Aaron.
Ik sloot mijn ogen en hield haar strakker vast. Ik dwong mezelf te geloven dat dit—dit moment, deze hartslag—genoeg was. Want als ik dat niet deed, zou de jaloezie me levend opvreten.
