Ontdek ons Spinoff: Overleg
Auteur
K. L. Jenkins
Lezers
753K
Hoofdstukken
69
Een rebelse tiener, Tilly, worstelt om haar plek te vinden in een grote, liefdeloze familie. Ze voelt zich het zwarte schaap en is overweldigd wanneer ze onverwacht zwanger raakt, ondanks het nemen van voorzorgsmaatregelen. Terwijl haar leven uit de hand loopt, ervaart ze intense innerlijke onrust, twijfelt aan haar eigenwaarde en worstelt met de angst om verlaten te worden door degenen van wie ze houdt. Wanhopig om de controle terug te krijgen, overweegt ze de zwangerschap te beëindigen, maar merkt dat ze gehecht raakt aan het leven in haar. Tegelijkertijd belandt ze in een onverwachte relatie die haar een sprankje hoop biedt. Kan deze kwetsbare verbinding standhouden tegen de donkere geheimen die ze verbergt?
Proloog
Ontdekking Ons:Overweging
TILLY
Ik had nooit gedacht dat ik in een ziekenhuiswachtkamer zou zitten met een van mijn moeders, wachtend om erachter te komen of ik zwanger was.
Ik ben altijd heel voorzichtig geweest om niet zwanger te raken of een soa op te lopen.
Ik voel me gekwetst en bang over de baby die in me groeit. Cody, die mogelijk de vader is, nam de benen toen ik hem vertelde dat ik zwanger zou kunnen zijn.
'Laat het weghalen. Ik wil geen vader worden,' zei hij.
Nu sta ik er alleen voor, en dat is doodeng. Ik wilde minstens tien jaar wachten voordat ik aan kinderen zou beginnen.
Ik wilde tandarts worden.
Ik wilde van het leven proeven en de wereld zien.
Ik wilde een paar keer verliefd worden tot ik de ware tegenkwam.
Dan wilde ik met hem reizen, een huis kopen, een huisdier nemen...
Maar nu zijn die dromen in rook opgegaan, door dit kleine wezentje in mij dat me misselijk maakt en uitslag geeft.
Ik ben bang dat geen man me nu nog zal willen.
Mijn lichaam zal veranderen, en mijn toekomst staat op losse schroeven.
Ik maak me zorgen dat ik nooit meer vlinders in mijn buik zal voelen.
Ik zal mijn baan, mijn huis, mijn huisdier niet hebben... mijn sprookje.
Wie zou het kind van een andere man willen opvoeden?
'Mevrouw Tilly Ballard-Mason?' De kleine blonde vrouw aan de balie roept mijn naam.
Ik probeer haar te negeren, maar mijn moeder laat me niet met rust.
'Kom op, Tilly. Je kunt deze zwangerschap niet onder het tapijt vegen,' zegt ze.
Ze heeft natuurlijk gelijk.
Ik denk dat ik nog ongeveer vijftien weken heb om een besluit te nemen.
Ik weet niet precies hoe ver ik ben omdat ik geen menstruatie heb gehad sinds ik twee jaar geleden het anticonceptie-implantaat kreeg.
Bovendien heb ik altijd een condoom gebruikt tijdens seks, en er is er maar één ooit gescheurd.
Daarom denk ik dat ik ongeveer twee maanden zwanger ben.
De enige keer dat een condoom kapot ging was twee maanden geleden, tijdens een snelle wip in de auto voor het huis van mijn moeder Sophie.
Sophie, die me gebaard heeft, gedraagt zich meer als een huisgenoot dan als een moeder.
We wonen samen, maar ze is zelden thuis vanwege haar eigen liefdesleven.
Het leven met haar is een eitje.
Er zijn geen regels.
Geen bedtijden of ruzies omdat we allebei ons eigen ding doen.
Soms hebben we een rustig etentje samen.
Mijn andere moeder, Violet, die een echte moederfiguur werd, neemt me mee naar de spreekkamer van de dokter met haar hand op mijn rug.
'Ah, Violet, leuk je weer te zien. Goedemorgen, mevrouw Mason.'
'Het is Ballard-Mason...'
'Tilly... Het spijt me zo. De zwangerschapshormonen lijken je je manieren te hebben doen vergeten.'
Ik weet niet waarom mam altijd excuses voor me verzint.
Hoe ik me ook gedraag, ze heeft altijd een reden.
Ik denk dat zwangerschap en hormonen goede excuses zijn, in tegenstelling tot moe of gestrest zijn of het wijten aan 'die tijd van de maand' terwijl ik niet eens ongesteld word.
'Sorry, mevrouw Ballard-Mason.'
Ik weet niet waarom ik haar corrigeerde.
Ik zou liever een Henderson zijn zoals iedereen, maar blijkbaar heb ik nooit de familienaam gekregen...
'Noem me maar Tilly.'
'Oké. Dus Tilly, waarom ben je hier vandaag?'
'Mijn anticonceptie en condooms hebben allebei gefaald en nu heb ik een ongewenste baby in mijn baarmoeder tien jaar te vroeg...'
De dokter glimlacht om wat ik zei alsof het grappig is, maar ik vind er geen bal aan.
Ik vind het verdomd erg.
'Wanneer was je laatste menstruatie?'
'De maand nadat ik mijn implantaat kreeg...'
'Dus.' Ze controleert iets op haar computer voordat ze weer naar me kijkt. 'Tweeëntwintig maanden geleden?'
'Dat klopt.'
'Dat is normaal met het implantaat. Oké, we zullen je bloed testen op zwangerschapshormonen. We zullen ook een inwendige scan doen, maar maak je geen zorgen als we niets zien. Afhankelijk van hoe ver je bent, is de baby misschien nog niet zichtbaar. Welke symptomen heb je gehad?'
'Misselijkheid, hoofdpijn, sommige geuren doen me overgeven...'
'En hoe lang heb je deze symptomen al?'
'Ongeveer een week of twee.'
'Goed. Oké, laten we naar de volgende kamer gaan. Heb je ooit eerder een inwendig onderzoek gehad?'
'Nee... tenzij ze vingeren, fisten of geneukt worden door een dildo bedoelt...'
'Ik zal een kleine staaf gebruiken die geluidsgolven gebruikt om afbeeldingen te maken van je binnenkant, de zwangerschap en bloedvaten. Het is volledig veilig voor jou en de baby en is zeer goed om dingen te controleren,' legt de dokter uit.
Mam volgt ons naar de onderzoekskamer waar de dokter me vertelt om mijn kleren uit te doen vanaf mijn middel naar beneden en op de tafel te gaan liggen.
Ik doe wat ze zegt, mijn gezicht wordt vuurrood van schaamte.
'Hier.' Mam geeft me een deken om mijn onderlichaam te bedekken.
De dokter start de vreemd uitziende computer op en begint wat gegevens in te typen. Dan doet ze een condoom om een klein dildo-achtig ding dat verbonden is met de computer.
'Oké, zet je voeten tegen elkaar en spreid je benen naar de zijkanten.'
'Dat is helemaal niet gênant...'
Ik doe wat ze zegt, de deken stevig vasthoudend zodat hij niet wegglijdt en mijn getekende benen en intieme delen laat zien.
Mam houdt stilletjes mijn hand vast terwijl de dokter het apparaat in mijn vagina brengt.
God, ik wou dat de grond zich zou openen en me zou verzwelgen...
Het is weken geleden dat ik seks heb gehad met iemand, en deze parasiet moet met mijn libido knoeien want ik moet mezelf tegenhouden om niet te kreunen als ze tegen mijn blaas en een zeer gevoelige plek in mijn vagina drukt.
Ik moet op mijn tong bijten om geen geluid te maken terwijl ze het apparaat rondbeweegt alsof ze naar verborgen schatten zoekt.
'Oké, er is zeker een zwangerschap. De vruchtzak meet zes weken en vijf dagen. Er is een foetale pool, en kijk, dat is de hartslag van de baby...'
Hoewel ik mezelf had beloofd niet te kijken, werp ik een blik op het scherm.
Er is een kleine zwarte cirkel met een wit jellybeanachtig ding dat ze aan het meten is.
Dat is alles wat ik mezelf laat zien voordat ik snel naar de klok aan de muur voor me kijk.
'De baby meet zes weken en drie dagen. De hartslag is honderdtweeënzestig slagen per minuut, wat prachtig is. De dooierzak is perfect rond, en er is geen teken van bloeding binnenin. Alles ziet er gezond en normaal uit.'
'Geweldig...' zeg ik, helemaal niet blij klinkend.
'Hier, ik heb wat foto's voor je.' Ze geeft me een paar kleine vierkantjes filmpapier die ik snel aan mijn moeder geef.
Ik wil ze niet houden of bekijken. Ik heb al de fout gemaakt om online scanfoto's op te zoeken, wat me een andere wereld deed voorstellen waarin ik blij zou zijn om hier te zijn met een man naast me, niet de vrouw die mijn moeder werd.
Maar dat is niet mijn wereld.
Helaas is het vervelende deel nog niet voorbij. We gaan terug naar de andere kamer waar de dokter haar bevindingen in de computer begint in te voeren.
Het geluid van haar typen op het toetsenbord is erg irritant totdat ze zich weer omdraait om tegen me te praten.
'We moeten je laten beginnen met prenatale vitamines, meer scans inplannen voor de anatomiescan—'
'Eigenlijk kwam Tilly hier om over haar opties te praten,' onderbreekt mam haar net als ik heel boos dreig te worden op de dokter omdat ze niet luistert naar wat ik wil.
'Oh. Het spijt me. Ik had dat niet moeten aannemen. Nou, je hebt drie keuzes. Je kunt de zwangerschap behouden en de baby houden, de zwangerschap behouden en de baby afstaan voor adoptie, of de zwangerschap beëindigen, wat in dit stadium zou betekenen dat je een pil neemt, wat krampen en bloedingen krijgt, en dan het zwangerschapsweefsel uitdrijft.'
Ze vertelt me snel dezelfde opties die mijn moeder me al had uitgelegd.
Ze is direct, en ik dacht dat ik wist wat ik wilde toen ik hier binnenkwam, maar het zien van die tweede hartslag die in me flikkerde heeft me met stomheid geslagen.
Ik weet wat ik wil zeggen, maar de woorden komen er gewoon niet uit.
'Het is oké, Tilly. Je hebt tijd om hierover na te denken.' De dokter geeft me een vriendelijke blik.
Dat is wat mam me steeds vertelt.
Maar elke dag dat dit... ding in me zit, is nog een dag dat ik het begin te accepteren.
